zondag 16 augustus 2020

Eerherstel voor Sherlock Holmes


Ik overdrijf een beetje, maar ik was een poosje terug een beetje onaardig over de verhalen die Arthur Conan Doyle schreef over Sherlock Holmes. Ik vond ze niet erg spannend. Maar nu heb ik net zijn roman 'The Hound Of The Baskervilles' gelezen en dat is een prima boek.

Sherlock Holmes doet het beter over de wat grotere afstand, jammer dat Doyle maar een handjevol langere boeken over hem schreef. En dan zijn die, vergeleken met moderne thrillers, nog aan de korte kant ook. 'The Hound Of The Baskervilles' omvat in de Penguin pocketuitgave ruim 200 bladzijden. En daar kun je het laatste hoofdstuk nog vanaf trekken, want daarin wordt de ontknoping nog eens opnieuw uitgelegd, voor de lezers die het nog niet begrepen hadden.

Ter vergelijking: Ik las ook onlangs 'A Season For The Dead', van David Hewson, van 480 bladzijden. 'When Will There Be Good News', van Kate Atkinson, 388 pagina's en 'Angelica's Smile', van Andrea Camilleri, van 304 pagina's. Allemaal moderne thrillers, geschreven in de afgelopen 20 jaar.

Ik las ze natuurlijk op mijn e-reader, dat is met het warme weer wel zo comfortabel. Ik heb net een paar mooie, echte, papieren boeken geleend, maar die durfde ik nog nauwelijks aan te raken. Uit angst voor zweetvlekken. Met de e-reader heb je daar geen last van.

Maar goed. Langer is dus niet altijd beter, want in dit geval vond ik het boek van Hewson het minst boeiend. Waarschijnlijk omdat hij wat teveel overhoop haalt. Niet alleen een seriemoordenaar en een complot in het Vaticaan, maar ook persoonlijke problemen voor de inspecteur, die de boel nogal ophouden. Er waren momenten dat ik dacht: laat die filosofische bespiegelingen en romantische scenes nu maar weg. Hup, verder met het verhaal !

Wat dat betreft heeft Andrea Camilleri het beter begrepen. Hij vertelt het hele verhaal ook vanuit dezelfde persoon, commissaris Montalbano. We kijken voortdurend over de schouder van de speurder mee. Nadeel is dat, na 17 Montalbano boeken, bepaalde scenes en omschrijvingen clichématig beginnen te worden. De inspecteur en de bijfiguren hebben gewoontes en karaktertrekken die in elk boek weer terugkomen. Camilleri laat ook weinig veranderingen toe in het leven van zijn detective.

Wat dat betreft is Kate Atkinson een verfrissende schrijfster. Ik heb vier boeken van haar gelezen, waarvan drie romans met Jackson Brodie als speurder. Maar Brodie is in twee daarvan meer bijfiguur dan centraal personage. In deel één lost hij, voormalig politieman, maar nu privédetective, een paar oude zaken op. Aan het eind krijgt hij onverwacht een erfenis van een oud dametje.

In deel twee heeft hij zijn detectivepraktijk opgedoekt en leeft hij, nog wat onwennig, als rentenier in Frankrijk. Het boek is al 150 bladzijden onderweg als hij voor het eerst opduikt en actief deel gaat nemen aan het verhaal.

Het derde boek is nog extremer. Brodie is aan het begin even aanwezig, maar verdwijnt dan geruime tijd uit beeld. Atkinson vervolgt het verhaal met andere hoofdfiguren. Jackson komt weer in het verhaal terug als slachtoffer van een treinongeluk. Hij wordt gered door één van de andere hoofdpersonen, maar ligt daarna een hele tijd in het ziekenhuis, terwijl de anderen het verhaal voortzetten.

Pas op het laatst mag hij weer meehelpen om de zaken recht te trekken. Daarna blijkt hij slachtoffer geworden van een zwendel, waardoor hij zijn geld grotendeels verloren heeft, wat doet vermoeden dat zijn aandeel in het volgende boek wat groter zal zijn.

Atkinson is dus niet bang om haar hoofdpersoon heftige veranderingen te laten ondergaan. Ze laat hem ook rustig een half boek buiten beeld. Als lezer vraag je je dan af waar het allemaal heengaat, die avonturen van heel verschillende mensen, maar uiteindelijk komen de verschillende verhaallijnen weer netjes samen.

Dat is natuurlijk ook een truc waar je, na verloop van een paar boeken, aan gewend raakt. Maar Atkinson schrijft niet alleen boeken over Jackson Brody. Een ander boek dat ik van haar las, 'Emotionally Weird' is zelfs nauwelijks een thriller te noemen. Het is wel een bijzonder, boeiend en grappig boek.

Hier laat de schrijfster het verhaal vertellen door verschillende personen, die ook nog commentaar geven op elkaars vertellingen. In een enkel geval leidt zo'n interruptie zelfs tot een verandering in het verhaal. Een bijfiguur, die eerder akelig aan zijn eind kwam, wordt gewoon weer tot leven gewekt. Dat maak je niet vaak mee in een thriller.

Dat één van de hoofdpersonen een detectiveroman aan het schrijven is, waar je ook een aantal fragmenten van te lezen krijgt, houdt het boek misschien nog net binnen het thriller-genre.

De Jackson Brodie boeken zijn door de BBC deels verwerkt tot een Televisieserie, die in Nederland niet werd uitgezonden, maar wel op DVD te krijgen is. Acteur Jason Isaacs, ook bekend als Lucius Malfoy uit de Harry Potter-films, zet een prima Brodie neer. Maar ik zou toch aanraden eerst de boeken te lezen. Die zijn stukken beter en origineler.   



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 9 augustus 2020

Dromend over soep en Rhenen


Mijn laptop heeft weer een Windows Update overleefd en gedraagt zich, nadat ik zoveel mogelijk extra opties uitgezet en afgeslagen heb, weer bijna normaal. Er vliegt op het balkon een jonge koolmees rond met een gezwelletje onder zijn snavel dat er uit ziet als een oranje besje. Het zou ook een teek kunnen zijn. Het schijnt hem niet te hinderen.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Afgelopen maandag werd ik wakker uit een opmerkelijk gedetailleerde droom. Het is wonderlijk wat je hersens aan beelden kunnen produceren terwijl je slaapt. Dit keer droomde ik dat ik door een stad wandelde. Ik dacht de witte kerktoren te herkennen als de Cuneratoren van Rhenen.

Ik ben ooit wel eens in Rhenen geweest maar dat ziet er vast heel anders uit dan in mijn droom. Daarin volgde het ene leuke straatje, vol schilderachtige huizen uit verschillende historische periodes, op het andere aardige pleintje met kerkjes, stadspoorten en wat al niet meer.

Ik wandelde over een begraafplaats en zag in de verte die witte kerktoren weer, waar de zon heel mooi op scheen. Ik had mijn fototoestel in mijn hand en om een beter plaatje te kunnen maken sprong ik, heel atletisch, over een paar graven heen. Goh, dat ik dat kan, dacht ik in mijn droom.

Even verderop was ik weer in het stadscentrum en zag de dochter des huizes lopen met haar man. Zij wilden koffie gaan drinken op een terras, maar ik wilde nog even verder wandelen dus zei ik dat ik ze later wel weer zou zien.

Ik liep een oud gebouw binnen met gewelfde plafonds. Daar was een bibliotheek, of misschien een boekhandel, waar mensen zaten te lezen. Een aantal zag ik ook soep eten en ik kreeg meteen ook trek. Achter een tafel, aan de zijkant van de ruimte, stond een meisje bij een dampende pot.

'Hoeveel kost dat ?' vroeg ik.

'Eén euro', zei ze. 'Maar u moet er wel een boek bij kopen. U krijgt er dan ook een leesbrilletje bij. Samen 21 euro.'

Aha, pakketverkoop, dacht ik, terwijl ik door het boekje bladerde dat ze me toeschoof. Het was leuk geïllustreerd en ze legde er nog wat spullen naast, speelgoed dingetjes leken het.

Ik stemde met de koop in en haalde uit mijn zak een dikke stapel bankbiljetten. Je ziet dat zo'n droom niet erg realistisch is, want ik betaalde met een biljet van 25 euro en die bestaan helemaal niet. En in werkelijkheid heb ik nooit contant geld bij me.

Ondertussen bekeek ik het leesbrilletje dat een mooi gouden montuur had. Er stond nog iemand naast me en die wees me erop dat de poten verkeerd om aan de glazen zaten. Of de neussteun zat op de verkeerde plek. In ieder geval klopte er niets van dat brilletje. Hindert niet dacht ik, dat schroef ik thuis wel uit elkaar en dan zet ik het goed weer in elkaar.

Ik nam alle spullen die ik gekocht had mee. De warme soep zat in een aardewerken mok die weer verpakt was in krimpfolie, zodat je hem ondersteboven kon houden zonder dat er iets uit liep. Handig, vond ik.

Weer buiten op straat bedacht ik dat ik het boekje en de andere spullen misschien cadeau kon doen aan de dochter des huizes. Ik stond aan de rand van een plein, vol andere voetgangers en zag aan de andere kant mijn oud-collega Rita aankomen.

Naast haar liepen een man en een vrouw. Ik herkende in de man ineens haar zoon, een stuk ouder en grijzer geworden dan toen ik hem voor het laatst zag.

Hij herkende mij ook en raakte daardoor helemaal door het dolle. Hij griste een half opgegeten appel uit handen van een voorbijganger en gooide die over het plein mijn kant op. Ik zag het stuk fruit in slow motion op me af komen, terwijl de enthousiaste werper er jubelend achteraan rende.

Toen werd ik wakker.


Ps.: Ik heb het nog even gecheckt via Google Maps maar Rhenen ziet er inderdaad heel anders uit dan in mijn droom. Die kerktoren is wel mooi, gezien vanaf de rivier...


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 2 augustus 2020

Wegens internetstoring afwezig


Dat staat een beetje vreemd, want ik was niet echt afwezig. Ik was gewoon waar ik meestal ben, thuis. Maar, door die internetstoring kon ik niets van me laten horen, via e-mail, Facebook, of Twitter. Nou ja, bijna niets, maar daarover later.

Vrijdag was de warmste dag van het jaar en ik was 's ochtends even met de scootmobiel weggeweest. Na de lunch wilde ik me net terugtrekken voor een welverdiende siësta toen mijn vrouw riep, vanuit de woonkamer. 'De wifi doet het niet !'

Je ziet, wij worden een dagje ouder maar we gaan met onze tijd mee. Ik had mijn laptop bij de hand dus ik riep terug dat ik meteen even zou kijken. Onze provider heeft handige hulpprogrammaatjes waarmee je soms vanuit de luie stoel dingen kunt repareren.

Dit keer niet. Dus kwam ik overeind en liep naar de woonkamer. Even het modem opnieuw opstarten, dat helpt meestal wel. Maar nu niet, het apparaatje wilde niet op gang komen. Van het rijtje lampjes dat hoort te branden kwamen er maar 3 tot leven, de rest flitste vervolgens even in bonte kleurtjes en daarna begon het weer overnieuw.

Na een kwartiertje zei mijn vrouw: 'Je moet maar even de storingsdienst bellen.'

Fijn plan. Maar waar haal je een telefoonnummer vandaan als internet onbereikbaar is ? Telefoneren met de vaste lijn kon ook niet, want we hebben een alles-in-een abonnement.

'Ik kijk even op mijn smartphone,' zei mijn vrouw.

'Dat kan niet want we hebben geen wifi...,' begon ik maar ze had het al gevonden.

Hoe kan dat nou ? Dacht ik, maar enige tijd later begreep ik het. We hadden net haar prepaid beltegoed opgewaardeerd en als bonus had ze 1000 MB's gekregen. Om mee te internetten. Ik zei nog dat ze daar weinig aan had omdat ze altijd via ons thuisnetwerk het wereldwijde web op ging, maar nu bleken die MB's ineens hartstikke handig.

Ze vond niet direct een telefoonnummer maar wel een online helpdesk met allerlei tips en trucs. Na in te hebben gelogd werd op afstand onze verbinding getest en daarna begon het uitzetten en weer opstarten, het loskoppelen en weer aansluiten en het resetten van alle kastjes en verbindingen.

Ruim een uur later werkte het nog steeds niet en werd me aangeraden om een afspraak met een monteur te maken. Kon ook online, alleen kon hij niet eerder langskomen dan maandag.

Een weekend geen internet, televisie en telefoon... En net nu ik me zo verheugd had op het begin van het WK-snooker ! Nou ja, we hebben verschillende mobieltjes in huis en een smartphone, dus telefoneren zou nog wel gaan. Maar dat doe je ook niet de hele dag. Dat zou dus oude DVD-tjes kijken worden en nog meer boeken lezen dan anders.

Ik besloot om eerst maar eens een uurtje te gaan liggen. Het uitstellen van de siësta deed zich voelen. Daarna kwam ik op het idee om alles nog eens aan en uit te zetten, te resetten en los en weer vast te koppelen. Dat hielp in eerste instantie niet, maar net toen we ons aan een DVD over de beginjaren van The Beatles hadden gezet zag ik dat alle lampjes van het modem brandden. Hé ! Zou hij het weer doen ?

Nou, bijna. Televisie en telefoon bleken te werken, maar wifi en dus internet op mijn laptop kreeg ik niet aan de praat. Op de oude pc van mijn vrouw, die via een kabel aan het modem gekoppeld is werkte het wel. Dus daar zocht ik die helpdesk nog eens op. Deze keer kwam ik aan het eind van alle tips uit op een telefoonnummer. 24 uur per dag bereikbaar en gratis. Dan toch maar even bellen.

Uiteindelijk stelde de vriendelijke juffrouw, aan de andere kant van de lijn, voor om het modem nog maar eens op te starten. Dan zou de telefonische verbinding verbroken worden, maar ze zou me terugbellen als alles weer werkte.

Tsja...

Anderhalf uur later. Mijn vrouw en ik waren nu begonnen aan een DVD van de detectiveserie Magnum, uit de jaren '80, die eigenlijk verrassend leuk was. Het modem stond nog steeds dezelfde rondjes te draaien, 3 lampjes, een kleurige flits en dan weer overnieuw.

Ik ga toch nog maar eens bellen, dacht ik, na een plaspauze. Dit keer met mijn mobieltje. Ik kreeg natuurlijk een andere helpdeskmedewerker aan de lijn. Die probeerde nog eens de boel door te meten en mee te kijken, maar na een kwartiertje vruchteloos proberen viel de verbinding via mijn mobiel weg.

Na een paar minuten belde ik terug. Weer een andere medewerker. 'Ik denk niet dat u mij helpen kunt.' zei ik, 'maar ik vind het niet prettig om zo het contact te beëindigen, door het wegvallen van de verbinding.'

We wisselden wat overbodige informatie, onder andere over de monteur die gelukkig nog steeds ingeboekt stond voor maandag en daarna viel de verbinding opnieuw weg.

Ik liet het er maar bij. Het was inmiddels al na 9 uur 's avonds. We keken de aflevering van Magnum uit. De besnorde held reed rond in een rode Ferrari, ontliep een paar blonde, schaars geklede jongedames en een paar blaffende waakhonden en nam uiteindelijk wraak op de dood van een oude vriend.

Onderwijl hield ik een half oog op het Modem met z'n haperende lampjes. Ineens zag ik dat ze allemaal brandden ! Na controle bleek alles weer te werken, op de wifi na. 10 uur verder en niets opgeschoten. Internetten kon alleen via de smartphone van mijn vrouw en met haar oude pc.

Van de 1000 MB's waren er de volgende ochtend nog 850 over. Dus we moesten een beetje zuinig doen. Met de oude pc kon het wel, maar dat had ook z'n beperkingen.

Op Facebook had ik een mededeling gezet: 'Wegens internetstoring afwezig.' Want er waren anders vast mensen die zich af zouden vragen wat er met me aan de hand was.

Zaterdagmiddag kwam ik op het idee om mijn laptop met een kabel aan het modem te verbinden. Het was even puzzelen, want dan moest ik een andere kabel ontkoppelen, maar uiteindelijk lukte het. Een, beetje haperende, verbinding met het wereldwijde web was hersteld. De TV deed het ook, zodat ik naar het snooker kon kijken. Zo was het wel uit te houden tot maandag.


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 26 juli 2020

De grote vier en andere complotten


Afgelopen week zag ik een aflevering van de detectiveserie Poirot, naar de boeken van Agatha Christie. Dit keer was het de verfilming van 'The Big Four', een roman die verscheen in 1927 en die in het Nederlands logischerwijs 'De Grote Vier' heet.

Van Wikipedia begrijp ik dat de TV-makers het verhaal nogal omgegooid hebben. Ze beginnen, heel dramatisch, met de begrafenis van Poirot, die aan het eind natuurlijk helemaal niet dood blijkt te zijn. In de roman komt die schijnbegrafenis pas tegen het einde en volgt de wederopstanding kort daarop.

Maar ik ga niet het hele verhaal vertellen. Wat mij trof was een klein voorval ergens aan het begin van de aflevering. Het verhaal draait om een wereldomvattende samenzwering, van de mysterieuze Grote Vier, die akelige dingen doen en snode plannen hebben.

Een jonge journalist gaat op een zeker moment naar het ministerie van binnenlandse zaken om aandacht voor het complot te vragen. Daar wordt hij uitgelachen door de oudere functionaris die hij te spreken krijgt. Een groot complot, dat de hele wereld in gevaar brengt ! Belachelijk !

Een paar moorden verder staan de kranten er toch bol van en laat zelfs Poirot zich meeslepen. Grappig, dacht ik, we zijn bijna 100 jaar verder en mensen zijn nog steeds dol op complottheorieën.

Over de oorzaak van de corona-epidemie, bijvoorbeeld. Dat zou een samenzwering zijn van overheden, bedrijfsleven, mediamagnaten, wetenschappers, artsen en de rijken der aarde. We worden ziek gemaakt, of in ieder geval zwak en misselijk, zodat we makkelijker onder controle te houden zijn ! Er worden ons rechten afgepakt, maatregelen opgedrongen, straling over ons uitgezonden... Tsja.

Zelfs mensen die ik toch echt voor verstandig hou hebben me de afgelopen tijd gevraagd of ik alle overheidspropaganda geloof, die in kranten staat en op TV-journaals wordt uitgezonden. Ik ga er meestal maar niet tegenin, want wat moet je zeggen ?

Dat het toch wel erg onwaarschijnlijk is dat al die duizenden overheidsfunctionarissen, artsen, managers enz allemaal in één groot wereldwijd complot zitten ? Met welk doel dan ? Om ons er onder te houden ? Zo opstandig zijn wij toch niet ?

Wat ik wel geloof is dat de wereld groot, chaotisch en ingewikkeld is. Dat allerlei mensen, groepen en individuen, proberen om iets te veranderen of teweeg te brengen. Dat is een onoverzichtelijk gewoel, getrek en geduw en welke kant het opgaat weten we niet.

Het is heel aanlokkelijk om in die chaos verbanden te zien waar ze niet zijn. Een beetje zoals 'leylijnen' die sommige mensen op kaarten trekken. Ineens lijken kerken en hunebedden met elkaar verbonden. Dat moet toch iets betekenen !

Nee, dat is gewoon toeval. Net zoals er toevallig een virus opduikt terwijl bedrijven bezig zijn met een nieuw netwerk voor mobiele telefonie. Als dat netwerk er niet was dan was er wel iets anders geweest dat toevallig juist op het zelfde moment gebeurde. De invoering van zonnepanelen, windmolens, of elektrische auto's, bijvoorbeeld. Er is altijd wel een of ander voorval dat met een ander verbonden kan worden alsof het oorzaak en gevolg zijn.

En als er problemen zijn is het misschien niet zo gek om raad te vragen aan mensen die gekwalificeerd zijn in het betreffende vakgebied. Dus in dit geval – en de meeste andere – hecht ik meer geloof in de officiële deskundigen. Dat wil niet zeggen dat die altijd alles goed doen. Kritisch volgen mag en moet.

Maar verder maakt het niet zoveel uit wat ik ervan vind. Ik kan niet meer doen dan hopen dat we, met al ons geduw en getrek, samen toch een beetje de goede kant op gaan.

O, en bij Agatha Christie bleek het uiteindelijk ook geen echt complot te zijn...



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 19 juli 2020

Over Darwin en detectives



Ik las laatst, in een krantenartikel over de recente racismedebatten, dat Charles Darwin, in zijn boek 'The Decent Of Man' – in het Nederlands: 'De afstamming van de mens' - al verklaarde dat er biologisch gezien geen onderscheid is tussen mensenrassen. Hij meende ook dat het opdelen van mensen in rassen weinig zinvol was, aangezien alle rassen in elkaar overgaan en zich met elkaar vermengen.

Het verbaast me niet dat hij, zeker voor zijn tijd, een moderne kijk op de mensheid had. Ik heb net zijn eerdere boek uit, over de wereldreis die hij maakte met het zeilschip de Beagle. In een van de laatste hoofdstukken van zijn reisverslag houdt hij een hartgrondig pleidooi tegen de slavernij. Dat was het ergste dat hij in de hele wereld gezien had.

In de 19e eeuw was het gebruikelijk om de mensheid, net als al het andere leven op Aarde, in te delen in groepen, waarbij de blanke mens bovenaan stond. Naarmate de huidskleur donkerder werd werden mensen lager ingeschat. Daaronder kwamen de overige diersoorten. Dat Darwin daar tegenin ging was opmerkelijk.

De afgelopen tijd las ik ook een hele reeks 19e eeuwse detectiveverhalen.
Dat heeft niets met Darwin te maken, meer met het gegeven dat veel 19e eeuwse boeken gratis verkrijgbaar zijn als e-book. Zo las ik bijna alle Sherlock Holmesverhalen en -romans, geschreven door Arthur Conan Doyle. Van hem las ik ook een boekje over de Boerenoorlog, waarin hij het optreden van de Engelsen verdedigt.

Hij geeft toe dat er gebruik gemaakt werd van concentratiekampen, om gevangen genomen Boeren en hun families op te sluiten. 'Maar,' zo verontschuldigt hij die praktijk, 'buiten de kampen waren de omstandigheden nog veel slechter.'

Nu hebben de Boeren het Apartheidssysteem uitgevonden, dus zo lief en aardig waren die ook niet.

Dat neemt allemaal niet weg dat Sherlock Holmes nog steeds een legendarische romanfiguur is. De boeken zijn ook nog prima leesbaar. Al moet ik zeggen dat de korte verhalen niet echt spannend zijn. Je krijgt als lezer weinig tijd om je in te leven in de beschreven personen en hun omstandigheden. Er wordt een probleem beschreven, Sherlock Holmes komt en lost het op. Klaar, door naar het volgende probleem.

Dat stramien werd minder strikt aangehouden in een verhalenbundel die ik las over de meester-inbreker A.J. Raffles. Ik kwam de naam tegen in een stripboek – een heruitgave van Walt Kelly's 'Pogo' – en ontdekte dat de schrijver, E.W.Hornung, een zwager was van Conan Doyle.

Hornung draagt zijn eerste Raffles-bundel op aan zijn beroemde schoonbroer en neemt diens Holmes en Watson dan ook als voorbeeld. Alleen draait hij alles om. Raffles lost geen misdaden op, maar pleegt ze. Zijn helper 'Bunny', de ik-figuur in de verhalen, is geen willige medeplichtige. Hij is een oude schoolkameraad van de inbreker en klopt bij hem aan omdat hij in geldnood zit. Raffles stelt voor om samen een inbraak te plegen en uit wanhoop stemt Bunny daarmee in.

Het is een samenwerking die niet altijd even soepel verloopt. Ze maken ruzie en Raffles gebruikt soms een list om Bunny een volgend crimineel avontuur in te lokken. Maar in dit eerste deel gedragen ze zich wel als keurige heren. Echte Britse gentlemen.

Wat de bundel verder prettig maakt is dat de verhalen als een samenhangend geheel verteld worden. Bij Sherlock Holmes hangen de avonturen als los zand aan elkaar, maar die over Raffles gaan soepel in elkaar over. Daardoor ontstaat er een grotere spanningsboog en komt het laatste verhaal als een echte climax.

De boeken over gentleman-inbreker A.J. Raffles verschenen tussen 1899 en 1909. Volgens Wikipedia waren ze direct populair en moesten ze wat succes betreft alleen onderdoen voor hun voorbeeld, Sherlock Holmes. Jammer dat ze nu wat vergeten zijn. Voor de geïnteresseerde lezer een goede kans op een inhaalslag.

Zoek bij Project Gutenberg naar E.W.Hornung en 'The Amateur Cracksman'. De boeken van Darwin zijn op die website ook gratis te downloaden.

Over Conan Doyle en zijn boekje over de Boerenoorlog schreef ik eerder in dit blog...


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 12 juli 2020

De sport van het herinneren


Zoals jullie misschien weten ben ik best een sportliefhebber. Geen fanaticus, maar vooral in de middaguren, die ik meestal rustend op bed doorbreng, kijk ik graag naar andere mensen die zich wel inspannen. Wat dat betreft valt het de afgelopen maanden niet mee.

Door het corona-virus zijn er vrijwel geen sportwedstrijden. Ik heb één snookertoernooi gevolgd, dat zonder publiek werd gespeeld, maar dat was het wel. Er zijn gelukkig TV-zenders die de lege uren vullen met herhalingen van sportevenementen van lang geleden.

Dan treedt er een ander mechanisme in werking: namelijk de sport van het herinneren. Ik ben daar niet heel goed in. Vraag mij naar de winnaar van een kampioenschap van vorig jaar en ik begin al te twijfelen. Naar het verloop van de finale is het helemaal raden.

Dat is in dit geval best fijn, want elke oude wedstrijd is weer interessant. Meestal begint het me ergens halverwege wel te dagen, hoor. Dus echt heel spannend wordt het meestal niet.

Maar toch. Laatst was ik even ingedommeld en werd ik wakker middenin de herhaling van een oude tennisfinale op Wimbledon. De ene speler herkende ik direct: Boris Becker. Nog piepjong. Bij het zien van zijn tegenstander, een nors kijkende jongeman, met halflang donkerblond haar en zeer lange benen in een heel kort broekje, schoot me een naam te binnen: Kevin Curry. Even later corrigeerde ik mezelf, niet Curry, maar Curren. Een Zuid-Afrikaan, dacht ik.

Bij die oude wedstrijden staan de namen van de spelers en de stand niet voortdurend in beeld, dus het duurde even voor ik het kon zien. Inderdaad Kevin Curren, maar een Amerikaan, stond er.

Toen ik het later opzocht, bij Wikipedia, bleek ik het toch goed onthouden te hebben. Curren was Zuid-Afrikaan, maar liet zich naturaliseren tot Amerikaan, vanwege de apartheid in eigen land en de problemen die dat meebracht voor zijn tennisloopbaan.

Dat viel me niet tegen van mezelf. Een tennisspeler, die ik in geen 30 jaar gezien had, direct herkend. Wat is het menselijk geheugen toch verbazingwekkend. Nog verbazender was het wat ik allemaal vergeten bleek te zijn toen ik 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui' las, het tweede deel van de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen, geschreven door Benjo Maso.

Het eerste deel heet, niet zo verrassend: 'Nederland Heeft De Gele Trui', maar laat dat je niet weerhouden, het zijn heerlijke boeken.

Ik dacht dat ik het best aardig bijgehouden had, in de jaren '70 en '80. De successen van de Raleigh-ploeg, van ploegleider Peter Post, de Tour-winst van Joop Zoetemelk, de overwinningen van Hennie Kuiper, Jan Raas en Gerrie Knetemann.

Maar ik was zeker de helft vergeten. En de namen van hun tegenstanders kwamen me vaak helemaal onbekend voor. Eddie Merckx en Roger de Vlaminck, die wist ik nog wel. Francesco Moser en Luis Ocana ook, maar er bleken genoeg namen voorbij te komen die mij helemaal niets zeiden.

En wat zo'n Jan Raas allemaal gewonnen heeft ! Hij won 10 etappes in de Tour, 5 keer de Amstel Gold Race en 2 keer de Ronde van Vlaanderen. Een moderne renner zou daar al heel blij mee zijn, maar Raas werd ook 3 keer Nederlands- en 1 keer wereldkampioen, won Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix en nog een hele reeks andere wedstrijden. En hij stopte al op zijn 33ste...!

Het kan best zijn dat ik een bijzonder slecht geheugen heb, maar het loont voor mij in ieder geval zeer de moeite om dat soort sportgeschiedenissen weer terug te lezen en te zien. Zeker nu er zo weinig nieuws te beleven valt.  



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 5 juli 2020

Ouderdom komt met een leesbril


Okee, jullie mogen het nu wel weten: Ik ben inmiddels 60-plus en zie geen steek meer zonder leesbril. Ik heb er bijna de hele dag één op mijn neus terwijl een tweede, met een andere sterkte, aan een koordje om mijn nek hangt.

Het is niets om je zorgen over te maken, het overkomt vrijwel iedereen bij het ouder worden. Afgelopen week was ik nog even bij onze culturele dorpsvereniging, om een kopje koffie te drinken met de huismeester, een goede vriend van ons. Hij is 5 jaar jonger dan ik maar heeft ook een leesbril. Hij draagt hem op zijn voorhoofd als hij niets hoeft te lezen en maakt me een compliment voor mijn nekkoordjes.

'Veel netter,' vond hij. Vooral omdat hij die bril op zijn voorhoofd, waar nog wel veel meer haar op groeit dan op het mijne, nog wel eens vergeet. Dat wil zeggen dat hij dan naar buiten loopt en op de fiets springt en zich na een kwartiertje afvraagt of hij zijn leesbril misschien vergeten is. Terwijl die al die tijd gewoon tussen zijn haren zit.

Ik ben aan de leesbril begonnen omdat ik, vooral 's avonds, moeite kreeg met lezen. De letters in boeken en op beeldschermen leken steeds kleiner te worden. Voor een paar euro kocht ik mijn eerste brilletje. Of zou ik er eerst één van mijn vrouw geprobeerd hebben ? Dat weet ik niet meer.

Toevallig lees ik momenteel, met mijn leesbril, een boek – 'The Invention Of Fire' van historicus Bruce Holsinger – dat zich afspeelt in de middeleeuwen. In die tijd was de leesbril nog een nieuwigheid. De hoofdpersoon in het boek is een ouder wordende dichter die problemen krijgt met lezen en door een arts een bril krijgt voorgeschreven. De openbaring die dat voor hem is wordt treffend beschreven.

Wat voor mij ook een mooi moment was, een paar jaar geleden, was de verjaardag van mijn moeder. Het kan ook de verjaardag van mijn vader zijn geweest. Het vorderen van de leeftijd gaat ook gepaard met vergeetachtigheid, dus dat soort details zijn vaak wat vaag. Er zouden eigenlijk leesbrillen voor het geheugen moeten worden uitgevonden. Maar dat terzijde.

Voor die verjaardag kwam uiteraard de hele familie samen en er was, voor de gelegenheid, een gedicht geschreven waar alle kinderen een deel van zouden voordragen. We stelden ons naast elkaar op en allemaal haalden we een leesbrilletje tevoorschijn. Dat was een ontroerend moment.

Ondertussen heb ik al niet meer genoeg aan één brilletje. Mensen met geld laten zich dan een varifocusbril aanmeten. Dat is een bril met verschillende sterktes in één glas. Of eigenlijk in alle twee de glazen. Behoorlijk duur, maar het gaat ook heel goed met twee brilletjes van samen twee euro. Varifocus voor een prikkie.

Ik heb nog een poosje, omdat mijn ene oog wat anders kijkt dan mijn andere, een brilletje gebruikt met maar één glas. Maar inmiddels is dat ene oog net zo beroerd, dus gebruik ik nu twee complete brilletjes, soms zelfs over elkaar heen.

Maar mij hoor je niet klagen. Het is echt geen samenzwering tegen de oudere mens, het hoort er gewoon bij. Het schijnt dat je na verloop van tijd beter gaat zien op afstand, maar daar heb je bij het lezen weinig aan. Als je je boek aan de andere kant van de kamer moet leggen om het te kunnen lezen, loop je je rot om de pagina's om te slaan.

Niets aan te doen. Dan maar één of meer leesbrillen. Zo is het leven. En laten we blij zijn dat er geen andere lichaamsonderdelen zijn die zo hard slijten als de ogen. Stel je voor dat iedereen kunsthanden of voeten zou moeten gaan dragen. Zo erg is het nog helemaal niet, hoor, zo'n leesbril...



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal...

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men