Wat me het meest hindert is tijdgebrek

Mensen vragen me wel eens wat het meest vervelend is aan mijn lichamelijke problemen. Dat ik de deur niet meer uit kan ? Dat ik vaak moe ben, of soms pijn heb ? Dat is vervelend, natuurlijk, maar het hinderlijkste is tijdgebrek.

Als gevolg van mijn chronische ziekte is mijn lichaam minder belastbaar, mijn uithoudings-vermogen is strek afgenomen en dus moet ik veel rusten. En als ik activiteiten onderneem moet dat in een lager tempo dan vroeger en kan ik er minder tijd achtereen aan besteden.

Met andere woorden: wat ik vroeger deed in een dag, doe ik nu in een week. En dat kun je tamelijk letterlijk opvatten. Een jaar of 5 terug begon de dag, na opstaan, douchen en aankleden, met de trap naar beneden om, drie verdiepingen lager, de krant uit de brievenbus te halen. Daarna weer terug naar boven om te ontbijten met het laatste nieuws er bij.

Daarna ging ik weer de trap af om op de fiets naar mijn werk te gaan. Na het werk, 's avonds, was het natuurlijk de trap weer op, eten en dan vaak de trap weer af, om nog een beetje vrijwilligers werk te doen bij de plaatselijke culturele vereniging.

Drie keer de trap op en af is nu zo'n beetje het maximum voor een week ! En zo gaat dat op voor heel veel activiteiten. Opstaan, douchen een aankleden doe ik nog elke dag, maar verder is vrijwel alles minder geworden. Ik heb minder energie en dus minder tijd om me met allerlei dingen bezig te houden.

Het gevolg is dat ik vrijwel altijd afwijzend reageer als iemand me vraagt iets voor hem te doen. Even een tekeningetje maken ? Voor iedereen buiten het gezin zit dat er niet in. En zelfs binnen de familie ben ik er niet happig op.

Dat klinkt misschien gek, tekenen is toch je hobby, dat doe je toch graag ? En ik moet het dus vaak uitleggen. Een tekeningetje kost me al gauw een paar uur. Vroeger deed ik dat even, op een achternamiddagje, tussendoor. Tegenwoordig betekent een paar uur tekenen voor iemand anders dat ik de rest van de week niets voor mezelf kan doen.

En er zijn nog wel andere dingen die ik graag doe. De muziek die ik van lp op cd gezet heb, weer opnieuw saven op mijn pc, bijvoorbeeld. Foto's maken, tekstjes schrijven. Lezen, dingetjes uitzoeken op het internet. Eens iemand op de koffie ontvangen, of ergens op de koffie gaan.

Ik kom er veel minder aan toe dan ik zou willen. Gewoon omdat ik er de tijd niet voor heb. Dat ik de deur niet zo vaak uit kan en dat ik lichamelijke ongemakken ervaar, ja , dat is vervelend. Maar tijdgebrek dat is het ergste...

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Kijk hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 7  - deel 8 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet en Hot City


Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave...

Geen wolkje in de lucht...

... of is het: '...aan de lucht' ? Of is dat zo bij vuitjes: Geen vuiltje aan de lucht ?

Hoe dan ook, het was een wolkenloze zonsopkomst vanochtend. Waar zouden we ons druk om maken ?

Of het moesten de onvermijdelijke vliegtuigstrepen zijn. Maar die losten gelukkig vrij snel op, dat zal wel aan de luchtvochtigheid liggen, of de temperatuur. Dat moet ik nog eens opzoeken...

De tranen springen me in de ogen, wat is dat Windows XP toch mooi...

In het verleden heb ik wel eens gemopperd op Windows Vista, de voorlaatste versie van Microsofts besturings-programma voor computers. Het ziet er lelijk uit, al is het mogelijk om het zo in te stellen dat het net Windows 98 lijkt, maar het is vooral onlogisch en omslachtig.

Om de haverklap moet je handelingen bevestigen en machtigingen geven. Niet echt prettig als je een beetje op wilt schieten. Maar, na anderhalf jaar ervaring op mijn laptop, moet ik 1 ding toegeven: het draait behoorlijk stabiel en probleemloos.

Okee, heel af en toe moet ik wel eens opnieuw opstarten, maar echte vastlopers en blauwe schermen met cryptische foutmeldingen ben ik nog niet tegengekomen. Al is het misschien de goden verzoeken om dat hier zo ronduit op te schrijven...

Hoe anders dat vroeger was ervoer ik weer toen ik afgelopen week mijn oude desktop pc, met Windows XP, op probeerde te starten. Aanvankelijk kreeg ik helemaal niets te zien op het beeldscherm en werden mijn oren geteisterd door het continue loeien van de ventilator en een eindeloos herhaalde piep-piep-piep-toon.

Na een paar keer opnieuw opstarten, zonder resultaat, besloot ik de herstel-cd er maar in te doen. Dat had effect. Ik kreeg een keuzemenu waarin ik het vakje 'Windows opnieuw installeren' aan vinkte.

Na een paar minuten liep de pc opnieuw vast. Na weer enkele keren opstarten greep ik naar een andere installatie-cd, die ik ooit van een technisch onderlegde vriend kreeg. Een beetje illegaal, maar wat moet je als de legale middelen je niet verder helpen ?

Het leek te werken. Ik kreeg een nieuw menu, doorliep wat keuzemogelijkheden en het formatteren van schijf C kon beginnen. Na opnieuw opstarten ving het installeren aan. Nog 39 minuten te gaan, verscheen er heel bemoedigend op het scherm.

Ik liep even weg om koffie te pakken. Nog 37 minuten, zag ik bij terugkomst. Mooi ! Ik liet de pc even z'n gang gaan en ging iets anders doen. Zie je wel, als je maar volhoudt krijg je die oude machines wel weer aan de praat.

Na een half uur kwam ik terug. Nog steeds 37 minuten te gaan. Ik probeerde de muis en ja, hoor, de pc was vastgelopen ! Opnieuw opstarten dan maar en verdomd, hij leek weer op gang te komen.

Ik liep weer weg, maar toen ik even later weer de kamer inkwam geloofde ik mijn ogen niet: Een blauw foutmelding-scherm, in het Engels door Windows-gebruikers wel 'the blue screen of death' genoemd, met de tekst: 'IRQL is not less or equal'!

Tranen schoten me in de ogen. Zuchtend heb ik een tijdje voor het beeldscherm gezeten, vervuld van nostalgische gevoelens. Wat is dat Windows-XP toch mooi !

Uit ervaring weet ik dat dit soort foutmeldingen volstrekt zinloos en nutteloos is. Tik zo'n cryptisch zinnetje in bij Google en duizenden wanhopige meldingen, van radeloze Windows-gebruikers, komen je tegemoet. Tientallen mogelijke oorzaken worden gesuggereerd, met honderden verschillende remedies.

Na nog maar eens opstarten was ik weer net zover als een paar uur eerder: Piep-piep-piep...! Okee, dat is dan duidelijk. Ik ga die oude pc eerdaags maar slopen. De harde schijf kan ik misschien nog eens in een andere pc zetten, net als de DVD-brander en de geheugenchips. Met die installatie-cd's kan ik altijd nog gaan frisbeeën.

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Kijk hier voor deel 1   - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 6 - deel 7  - deel 8 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet en Hot City


Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave...

Odilon de Naaktkat – Slaapverwekkend, dat foto's maken...

 

 

Foto's - De Stripman

Aarzelend breekt de zon door

Na dagen mist en nevel kwam gisteren aarzelend de zon door. Als een oranje mandarijn scheen hij door de dunne bewolking heen.

Toepasselijk op verkiezingsdag ! Een nieuw begin, nieuwe kansen, 

een nieuwe zon.

Uiteindelijk blijft het ook vandaag een tikje nevelachtig. Waarschijnlijk haalt de gedoogcoalitie van VVD-CDA en PVV geen meerderheid in de eerste kamer. Ik ben daar wel blij mee. Maar de verschillen zijn miniem.

In vergelijking met de 1e kamer verkiezingen van 4 jaar geleden zijn de verschillen enorm. Het CDA is bijna gehalveerd, de SP verliest flink, de PVV komt van niets op 10 zetels, D66 maakt 4 zetels winst.

Maar als je het vergelijkt met de vorige landelijke verkiezingen, die voor de 2e kamer in 2010, dan zijn er maar kleine verschuivingen. Zoals eigenlijk altijd houden links en rechts elkaar in een wankel evenwicht.

De grote partijen winnen of verliezen bijna niets. Ook het CDA is vergeleken met 2010 niet veel verder achteruit gegaan. De verschuivingen zitten hem bij D66, dat na een slechte periode sterk terug komt en verrassend genoeg, bij de PVV.

De Partij Voor de Vrijheid heeft vergeleken met de 2e kamer verkiezingen van 2010 ongeveer 3 procent verloren ! Zo raakt Rutte, met zijn gedoog-constructie, zijn meerderheid kwijt. Opmerkelijk, toch ?

Ik heb wel weer zin in de nieuwe lente...!

Zie: Uitslagen 2010 en Voorlopige uitslag 2011 

Ongevraagd (en hopelijk onnodig) stemadvies

Als je met 130 km/pu van je gesubsidieerde villa naar je 2e huis wilt scheuren, stem dan vooral op VVD, CDA of PVV.

Maar als je liever een land hebt met meer natuur en cultuur, betere sociale voorzieningen, openbaar vervoer en rechtspraak, goede regelingen voor chronisch zieken en gehandicapten, betere kinderopvang, kansen voor alternatieve energie en beter onderwijs voor probleemkinderen...

Kies dan voor een sterke oppositie die in de 1e kamer een verdere afbraak van Nederland tegen kan houden.

Maak van 2 mei een dag van protest 

http://www.sp.nl/

Het moet eerlijker  

http://nu.pvda.nl/

Kies voor de toekomst  

http://groenlinks.nl/

Het gaat om mensen  

http://www.d66.nl/

Ook ouderen maken deel uit van de samenleving  

http://50pluspartij.nl/

Stop de jacht 

http://www.partijvoordedieren.nl/

Uit overtuiging 

http://www.christenunie.nl/nl/

Waardeloos werk belangrijker dan zorg en onderwijs ?

Een aantal jaren heb ik gewerkt voor een bedrijf dat uitzocht of andere bedrijven hun werk wel goed deden. Wij produceerden of bedachten zelf niets, behalve duur betaalde rapporten, gevuld met fraaie statistieken. Ons bedrijf was een succes, het groeide in een paar decennia uit van een 2-manszaak tot een firma met honderden medewerkers.

Vaak heb ik daar gedacht dat het eigenlijk weinig uitmaakte of mijn werk nu gedaan werd of niet. De wereld draaide toch wel door, er bij ons werden geen belangrijke dingen uitgevonden of eerste levensbehoeften gemaakt, maar er werd ook niet veel kwaad aangericht. Dat gaf me een prettig, haast gewichtloos gevoel.

Het mooie was ook dat bedrijven waarmee het slecht ging naar ons kwamen om te onderzoeken waarom het slecht ging. Maar als het goed ging kwamen ze ook. Om te horen of het misschien nog beter zou kunnen en om te voorkomen dat het, in de toekomst misschien, minder goed zou gaan.

Het was een bloeiende bedrijfstak, waar ik toen werkte, met duizenden werknemers. Zakelijke dienstverlening noemen we dat. Geen werk van levensbelang, maar kennelijk vindt het bedrijfsleven het een erg belangrijke sector en stellen wij, als consumenten, dat bedrijfsleven in staat om er veel geld in te steken.

Je hoort wel vaak dat de publieke sector allerlei rare en overbodige dingen doet van ons geld. Kunst en cultuur subsidiëren bijvoorbeeld. Maar het bedrijfsleven haalt natuurlijk ook allerlei gekkigheid uit met ons geld. Bedrijven laten ons zoveel geld betalen, voor hun diensten en producten, dat ze er een hele industrie mee op de been kan houden vol gekkigheid.

Allerlei onderzoeks- en adviesbureau's, maar ook marketing en reclame. Er gaat ook veel geld naar het sponsoren van sport en soms zelfs kunst en cultuur. En het bedrijfsleven houdt een hele reeks commerciële radio- en tv-zenders gaande.

Over de besteding van publieke gelden kunnen we nog een beetje meepraten. Over de manier waarop het bedrijfsleven ons geld uitgeeft hebben we niets te zeggen. Toch vinden veel mensen dat je de ondernemers zoveel mogelijk de vrije hand moet geven.

Het moet prettig zijn om zoveel vertrouwen te genieten, terwijl aan de andere kant de overheid zo gewantrouwd wordt. Die moet maar bezuinigen. Op kunst en cultuur, maar ook op de zorg, onderwijs en openbaar vervoer. Dat vinden we allemaal te duur. Dat moet maar geprivatiseerd worden, zodat bedrijven hem kunnen regelen.

Het is mij een raadsel hoe zoveel mensen kunnen geloven dat een sector goedkoper en beter kan draaien, als er ook nog winst moet worden gemaakt. Toch geloven we dat en zijn er in de laatste decennia veel overheidsdiensten geprivatiseerd. Hoe dat uitpakt zien we nu bij de posterijen, het openbaar vervoer, de thuiszorg...

Ondertussen zijn we bang voor de komende vergrijzing, want waar moeten we de mensen vandaan halen om al die ouderen hun zorg te leveren ? Er is nog geen bedrijf dat zorgmedewerkers produceert, die voor een schijntje willen werken.

Maar er zijn genoeg bedrijven waar mensen werk zitten te doen dat eigenlijk best gemist kan worden. Zou daar niet wat ruimte zitten ? Als we er nu eens voor zorgen dat het werken in de zorg en het onderwijs net zo glamoureus wordt als werken in de marketing, de reclame, de omroep of de zakelijke dienstverlening. En als we dat winst maken nu eens uit ons hoofd zetten...

Dit verhaal is eerder verschenen op het Volkskrantblog...

---

Zoals te verwachten was wil de huidige regering korten op sociale voorzieningen, om de bedrijven meer geld te kunnen geven. De linkse oppositie is daartegen in verweer gekomen. Zie het manifest: Armoede Werkt Niet ! http://www.armoedewerktniet.nl/manifest

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Kijk hier voor deel 1   - deel 2 - deel 3 - deel 5 - deel 6 - deel 7  - deel 8 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet en Hot City


Wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave...