zondag 27 januari 2019

De Nationale Tuinvogel-tel-driedaagse


De trouwe lezers weten wel dat ik al sinds mensenheugenis mee doe met de jaarlijkse Tuinvogeltelling van Vogelbescherming. Het evenement, dat inmiddels van een weekend is uitgegroeid naar een 3-daagse, want op vrijdag mag je ook al tellen, haalt jaarlijks de krant en de TV-journaals. En mijn blog.

Ik heb er mijn verhalen van de afgelopen jaren nog eens op nagelezen en doorgaans was het niet erg winters en kwamen er niet veel vogels op mijn balkon. Sinds vorig jaar voer ik mijn telling in via de Jaarrond Tuintelling site, ook van Vogelbescherming, daar zijn de criteria wat ruimer, dus mag ik ook de vogels in de bomen aan de overkant meetellen.

Dat scheelt eens stuk. En dat het nu best lekker winterweer is, met sneeuw en ijs, zal ook schelen. Ja, ik schrijf dit op vrijdagochtend, voor zaterdag is er dooi en regen voorspeld. Dus heb ik meteen maar een telling gedaan:

14 houtduiven, 2 pimpelmezen, 5 vinken, 10 kauwtjes, 1 roodborst, 1 merel, 1 koolmees, 1 boomklever en 2 kepen.

Mooi resultaat. Ik zou morgen nog eens kunnen tellen. Normaal gesproken doe ik weektellingen, ik hou dan de hele week bij welke vogels ik zie. Maar de Nationale Tuinvogeltelling is een tijdstiptelling, je telt maar een half uur. Voor de Jaarrond telling kun je net zoveel tijdstiptellingen invoeren als je wil. Maar ik neem aan dat alleen de eerste, van dit weekend, meetelt voor de Nationale Telling.

Ik ga er een nachtje over slapen.

Zaterdagochtend. Het weer is helemaal omgeslagen. Regen, de sneeuw is gesmolten, de wind gedraaid naar het Zuidwesten, alleen op de vijver ligt nog wat ijs. Het is 10 graden warmer dan gisteren. Ik zie dat er vanochtend al ruim 12.000 tellers hun resultaten hebben doorgegeven.

Aanvankelijk zie ik beduidend minder vogels, bij mijn tweede telling. Maar dat wordt helemaal goed gemaakt door 2 haviken die een paar rondjes draaien boven de bomen voor mijn raam. Een paar kauwtjes probeert ze te verjagen. Ze landen niet dus tellen ze niet mee voor de telling:

3 houtduiven, 6 vinken, 1 koolmees, 2 pimpelmezen, 2 merels, 2 kauwtjes, 2 boomklevers, 1 gaai en 1 zwarte kraai.

Zondagochtend. Kijk, het is natuurlijk helemaal niet nodig om tijdens die Nationale Tuinvogel-tel-driedaagse elke dag te tellen. Maar omdat ik nou toch zo lekker bezig ben doe ik er nog een tellinkje bij. Deze keer maar weer eens ouderwets, alleen de vogels die echt op mijn balkonnetje landen.

Het weer is nog net als gisteren, bewolkt, beetje regen, beetje wind. Op de website zie ik dat inmiddels bijna 28.000 vogelliefhebbers hun telling hebben doorgegeven.

Mijn laatste telling van dit weekeinde, alleen de echte balkonvogels:

1 pimpelmees, 2 boomklevers, 2 koolmezen, 1 merel.

En aan de overkant van de straat nog van alles, waaronder een koperwiek, maar die tellen we nu dus niet mee. (Hij is wel genoteerd voor de weektelling !)

Je kunt nog de hele dag tellen en als je vandaag geen tijd hebt om het op de website www.tuinvogeltelling.nl in te voeren, dan kan dat ook morgen nog. Volgend jaar weer !


Ik heb vanochtend, tijdens de telling, ook nog 2 boomklevers gefotografeerd. Kijk maar hier...



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van het stripverhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 20 januari 2019

Brand !


Donderdagochtend om half vijf. Ochtend ? Het is nog midden in de nacht en pikdonker. Ik word half wakker van het geluid van sirenes. Niks bijzonders, we wonen vlak bij de hoofdweg, daar rijdt wel vaker een politiewagen of ambulance voorbij. Ik draai me om en probeer weer te slapen. Dat lukt niet door een doordringende zoem, het geluid van een motor, of apparaat. In de verte hoor ik weer een sirene.

Langzaam wordt ik helemaal wakker. Ik moet naar het toilet, dus sta ik op en loop ik de woonkamer in. Ik zie zwaailichten bij de verzorgingsflat aan de overkant van de straat. Eerst maar even plassen.

Als ik dan uiteindelijk echt goed uit het raam kijk zie ik drie brandweerwagens in de straat, met draaiende motoren. En zijn dat rookwolken, achter de bomen aan de overkant ? Er komen nog meer auto's aan van hulpverleners, een ambulance parkeert op de hoek, pal onder ons raam.

Aan slapen denk ik nu niet meer. Ik loop naar de slaapkamer en zeg tegen mijn vrouw dat er brand is aan de overkant. Samen kijken we hoe steeds meer materieel aangevoerd wordt. Op het laatst tellen we acht brandweerwagens, waaronder een ladderwagen, een die een container met materiaal op straat zet en eentje met koffie en broodjes. Typisch dat we daar de enige vrouw rond zien lopen.

Verder zien we alleen mannen in fluoriserende pakken, met zuurstofflessen op de rug en helmen op hun hoofd. Er is geen sprake van paniek. Een brandweerman neemt de tijd om even een plasje te doen in het park. Twee anderen roken rustig een sigaret. De ambulance blijft staan onder ons raam. Er zijn klaarblijkelijk geen gewonden die afgevoerd moeten worden. Er vliegt wel een helikopter over. Aan de overkant van de straat staat een man foto's te maken.

Als ik thee wil zetten merk ik dat het water afgesloten is. Gelukkig zijn er flessen bronwater in huis. Of de storing bij de waterleiding door de brand komt weet ik niet, maar het duurt tot na de middag voor er weer water uit de kraan komt.

Mijn vrouw en ik zien de rook aan de overkant minder worden. Steeds meer brandweerlieden komen een kop koffie drinken, bij de cateringwagen. Het is onderhand half zeven, langzamerhand wordt het materiaal ingepakt en rijdt het materieel de straat weer uit.

Ik loop even de kamer uit en als ik terugkom zegt mijn vrouw dat er een brandweerwagen tegen onze auto is aangereden. We kunnen vanuit het raam niet zien of er schade is, maar twee brandweermannen staan bedenkelijk naar de achterkant van de Toyota te kijken. Na enig aarzelen besluit mijn vrouw om toch maar even naar beneden te lopen. Ik zie haar praten met een paar spuitgasten en als ze weer boven is zegt ze dat het achterspatbord is geraakt en dat ze later op de dag gebeld zal worden over hoe het verder moet.

Kleine zorgen die in het niet vallen bij het bericht dat we even later op internet lezen. Er is iemand omgekomen bij de brand. Later blijkt dat het om een 100-jarige vrouw gaat, die in het uitgebrande appartement woonde. Zie ook: Dit artikel op de website van het Algemeen Dagblad  

Rond het middaguur worden we gebeld door de chauffeur van de brandweerwagen die langs onze auto geschampt is. Hij komt even later langs met een schadeformulier. We praten nog even na over de brand. 'Jullie waren ook vroeg op vanochtend,' zegt hij gemoedelijk.

Hij laat het schadeformulier achter en mijn vrouw probeert er zich door te worstelen. Ik heb geen rijbewijs, dus ook geen ervaring met dit soort zaken, maar het lijkt me dat er nogal veel, overbodige, informatie wordt gevraagd. Uiteindelijk belt ze met haar garagehouder, of ze daar een inschatting kunnen maken van het schadebedrag. Ze kan direct even langskomen. 

Bij de garage, bij ons vlak om de hoek, hebben ze ook van de brand gehoord. Een van de monteurs kijkt eens naar het losse spatbord. 'Nou... Ach, dat fiks ik meteen wel even.' Hij haalt een paar nieuwe schroeven en draait die er in. 'Kosten ? Laat maar zitten, mevrouw.'

De volgende dag staan er witte busjes op de parkeerplaats van de verzorgingsflat. Als ik de naam van het bedrijf opzoek blijkt het een firma te zijn die gespecialiseerd is in het opruimen en schoonmaken na een brand. Voor het appartementencomplex staat een hoogwerker. Met een hogedrukspuit wordt de roet van de gevel en balkons gespoten. Zo zijn, na een paar dagen, alle sporen verdwenen.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 van het stripverhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 13 januari 2019

Christelijke kringen


Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet gelovig ben. Ik heb Gods woord niet van huis uit meegekregen en heb me later ook nooit tot een geloofsgenootschap aangetrokken gevoeld. Niet dat ik het anderen misgun, hoor, ieder moet vooral doen waar hij zin in heeft, zolang het mij maar niet belemmert.

We waren dus nogal verbaasd toen we afgelopen week een brief in de bus vonden van Christenen voor Israel. Hij was gericht aan mijn vrouw, of althans, aan Dhr. Dr. en dan haar naam. De aanhef was: 'Geachte dominee / voorganger'. Er werd een reeks studiebijeenkomsten en een reis naar het beloofde land in aangekondigd. De brief besloot met: 'Ik wens u Gods zegen en hopelijk tot ziens...'

Onderaan de brief stond dat mijn vrouw opgenomen was in het kerkenbestand van NAWplus en dat je je tot hun website kon wenden om de gegevens te laten wijzigen. Nu is mijn vrouw geen heer, geen dominee of voorganger en wonen we niet in een kerk. Dus dat er hier iets niet klopte was wel duidelijk.

We stuurden ze een mailtje en kregen prompt antwoord: Excuses en de gegevens zouden gewist gaan worden. Uit die christelijke kring wordt mijn vrouw dus verwijderd.

Uit andere christelijke kringen steeg afgelopen weken een geluid op dat velen niet meer verwachtten te horen. Jullie hebben er vast wel over gelezen, de Nashville-verklaring waarin een aantal prominente gelovigen hun afkeuring uitsprak over, onder meer, het homohuwelijk.

In het TV-journaal kwamen ondertekenaars aan het woord en die leken toch wat geschrokken over alle ophef en protest. Ik hoorde er twee die zich beklaagden. Ze hadden het gevoel dat ze niet de vrijheid kregen om hun overtuiging uit te spreken. Ze voelden zich gediscrimineerd.

Nou moet me toch iets van het hart. Dat 'we mogen niet meer zeggen wat we denken' is wel de slapste uitvlucht die ik me voorstellen kan. Je hoort hem ook wel eens van uiterst rechtse politici en zogenaamde 'verdedigers van het vrije woord'. Die zeggen de meest vreselijke dingen over minderheden, andersdenkenden, vrouwen, buitenlanders of gekleurde medemensen en als ze dan kritiek krijgen... Dan zijn ze zielig, want ze mogen niet meer zeggen wat ze denken.

Natuurlijk mogen ze dat. Iedereen mag alles zeggen. Maar als je dat in het openbaar doet, op internet, op radio of TV, op een bijeenkomst, op een pamflet, of een Nashville-verklaring, dan moet je kritiek verwachten. Als je een ander discrimineert en uitsluit, of uitscheldt en beknot, dan moet je rekening houden met reacties van mensen die het daar niet mee eens zijn.

Als je verwacht dat je bij alles wat je zegt alleen maar bewonderende schouderklopjes krijgt, dan heb je niet begrepen hoe een openbare uitwisseling van gedachten werkt. En vooral als je je uitspreekt over en tegen andere mensen, buiten je eigen kringetje. Als je niet tegen andere meningen kunt, hou dan gewoon je mond.



De Strip: Deze strip is gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 6 januari 2019

Een goed begin


December was een drukke maand, zoals de trouwe lezers wel begrepen zullen hebben. Afgezien van de gebruikelijke feestdagen was er ook ons optreden met de W.E.W. en de voorbereidingen daarvan, gevolgd door een flinke verkoudheid.  

Ik kwam gisteren tot de ontdekking dat ik de afgelopen twee weken de deur niet uit ben geweest. En de weken daarvoor alleen om te repeteren en op te treden. Veel gedoe, dus, en tussendoor veel rusten. Daardoor is er niet veel gekomen van strips tekenen.

Niet dat ik helemaal niets getekend heb, kijk maar naar de plaatjes bij dit verhaaltje, maar op een nieuwe strip moeten jullie nog een weekje wachten. Deze tekeningen zijn gemaakt voor drinkbekers die ik cadeau deed aan jonge familieleden. Eigenlijk zijn het fotomokken, je kunt ze online bestellen en er één van je eigen foto's op laten printen. Of je eigen tekening, dat kan dus ook.

Ondertussen volgde ik, met een half oog, het nieuws en dat is echt niet alleen maar slecht, hoor. We leven in een tijd van individualisme en doorgeschoten marktwerking, zegt men. We leven in een land van zeurpieten, waar niemand tevreden is, iedereen klaagt en elkaar uitscheldt.

Maar als er op de waddeneilanden een berg containers, met schoenen, auto-onderdelen, piepschuim en ander ongeregeld aanspoelt, dan reizen honderden Nederlanders spontaan af om te helpen opruimen. Zo zijn we dus ook en dat vind ik mooi om te zien.

Dat klimaatakkoord stelt niks voor, hoor je mensen mopperen. Want op wereldschaal zorgt Nederland voor minder dan 1 procent van de vervuiling. Zo geredeneerd doet die afvalberg op het strand er ook niet toe. Op wereldschaal is dat niks. En die Wadden zijn maar een zompige zandstrook. Maar toch stappen er honderden mensen in de bus, de trein, de boot, om te komen helpen.

En dan die boswachter van Natuurmonumenten, Cynthia Borras. Dat lijkt me een goed geĂŻntegreerde vrouw van buitenlandse afkomst. Ik bedoel maar: uit een ver land naar hier komen en dan boswachter worden !

Die krijgt niet het gebruikelijke 'Rot op naar je eigen land !' toegeroepen, maar wordt bij het opruimen van de aangespoelde troep geholpen door mensen uit het hele land. Mensen die hun vrije tijd opofferen, om bij koud weer, rommel van het strand te halen.


Je kunt me sentimenteel noemen, maar ik vind dat een goed begin van het jaar. Laten we deze stemming vasthouden...



De Strip: Deze tekeningen zijn gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 30 december 2018

Fijne jaarwisseling !


Ik ga het kort houden, vandaag. Het was te verwachten dat ik na ons optreden, van vorige week vrijdag, een paar dagen uitgeteld op bed zou liggen. Maar ik kreeg er ook nog een fikse verkoudheid bij, dus met de kerst was ik een snotterend en hoestend wrak.

Inmiddels gaat het weer wat beter en zijn me twee dingen te binnen geschoten die ik bij ons concert vergeten ben. Ik heb er niet aan gedacht om de leden van de band voor te stellen. Sorry, meisjes en jongens, daar is nu niet veel meer aan te doen.

Ik ben ook vergeten om het publiek met een positieve boodschap naar huis te sturen. Boodschappen had ik genoeg, maar die gingen vooral over wat er in de afgelopen 35 jaar allemaal verkeerd is gegaan.

Uiteindelijk eindigde ik met: 'Het concert is afgelopen, jullie kunnen nu wel ophoepelen.'

Nou ja,niet precies zo. Maar wat ik had willen zeggen was iets dat ik eerder gelezen had in een recensie, op de website van het beroemde muziekmagazine Rolling Stone. Daar werd opgemerkt dat, in plaats van alle strijdkreten en politieke leuzen, er eigenlijk maar één ding op al die baseballpetjes en t-shirts zou moeten staan: 'Be Kind To Each Other'.

Dus: Gelukkig Nieuwjaar ! En wees aardig voor elkaar.




De Strip: De Nieuwjaarswens is getekend door de Geheimzinnige Hulpman en de Stripman samen. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 23 december 2018

Goed nieuws en... nog meer goed nieuws


Afgelopen week kreeg ik een telefoontje van de Gemeente. Zoals jullie misschien nog weten heb ik een paar weken geleden een verhaal geschreven over het maai-regime, waarmee de groenvoorziening elk jaar het grasveld naast onze flat verandert in een kale, dorre vlakte.

Ik stuurde mijn stukje, waarin ik vroeg of het niet mogelijk zou zijn om minder vaak te maaien, zodat de inheemse planten die tussen het gras groeien de kans zouden krijgen om tot bloei te komen, naar de Gemeente. Die heeft immers in de krant verklaard dat ze zich in willen zetten voor de biodiversiteit. Nou, met al die grasvelden kun je daar een mooie stap mee zetten.

Ik zeg het maar meteen, er gaat iets gebeuren, naar aanleiding van mijn verhaal. De ambtenaar die mij belde vertelde dat er een bedrijf in de arm is genomen dat een voorstel gaat doen. Iets met meer bloeiende heesters en minder gras. En dat gaan ze uitproberen in onze wijk.

Hij legde ook uit dat er wat het maaien betreft bij de Gemeente twee mogelijkheden waren. Eén keer per jaar maaien, dat doen ze nu bij de meeste wegbermen, of één keer per week. Een tussenweg, zoals ik voorstelde, kennen ze niet.

Maar hij hield het best voor mogelijk om, bijvoorbeeld, een deel van ons grasveld, nog maar eens per jaar te maaien. Al voorspelde hij ook dat er waarschijnlijk buurtbewoners tegen in opstand zouden komen. Waarbij ik me afvroeg of die bewoners dan zo blij zijn met de jaarlijkse kale bruine vlakte.

Nou ja, er is in ieder geval iets in gang gezet.

Ondertussen hebben we ons jubileumconcert, met de Werkgroep Eigen Werk, ook tot een goed einde gebracht. We mogen gerust van een succes spreken. Er kwam zoveel publiek opdagen dat er stoelen bijgeplaatst moesten worden, in de grote zaal van Artishock.

Ik was zelf best gespannen en ook wat verkouden, maar volgens de reacties uit de zaal was daar niets van te merken. Afgezien van wat kleine missers zijn er ook geen liedjes ernstig fout gegaan. De stemming was prima en na afloop kregen we alleen maar complimenten.

Tijdens de voorstelling vertelde ik een verhaal, tussen de liedjes door, waarbij ik gebruik maakte van petten en mutsen die ik bij de webwinkels van verschillende politieke partijen had gekocht. Het begon met een mooie, witte, warme, wollen D66 muts. Dat koppelde ik aan de idealen uit de jaren '60 en wat daar van terecht gekomen was.

Na mijn verhaal wilde ik de muts cadeau doen aan iemand in het publiek, omdat ik er zelf niet mee over straat durfde. Ik hoopte dat er een D66 aanhanger aanwezig zou zijn, maar niemand wilde hem hebben.

Ik had van D66 ook een grote boodschappentas besteld, waar ik mijn verschillende hoofddeksels in bewaarde. Na afloop liepen mijn vrouw en ik, in vrolijke stemming na een gezellige nababbel en borrel, met die D66 tas de trap af naar de uitgang. Een oudere heer kwam ons achterna, vanuit een andere ruimte in het gebouw.

'Wat een mooie tas hebben jullie daar !' zei hij.

'Ja,' zei ik, 'als u hem zo mooi vindt kan ik u misschien plezier doen met een D66 muts.'

Zo raakten we aan de praat en het bleek dat hij jarenlang fractievoorzitter voor D66 was geweest in de Gemeenteraad. Na enige aarzeling nam hij de muts van mij aan. Ik zei dat ik ook nog leuke spullen van de SP had, maar dat sloeg hij vriendelijk af. Sympathieke club, maar niet zijn richting.

Voor de deur namen we afscheid. Een mooie afsluiting van een geslaagde week.

Klik hier voor een aantal foto's van ons optreden 


De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 16 december 2018

Het heeft gesneeuwd !


Er ligt een dun laagje sneeuw. Geen centimeters dikke laag, de dakpannen van de buurhuizen schemeren er doorheen en op de takken van de bomen is zelfs helemaal niets blijven liggen. Maar op het grasveld, de stoep, de straat en de geparkeerde auto's ligt een dekkend laagje.

Toen ik vanochtend wakker werd, om kwart over zes, was er nog niemand door de straat gereden, of gelopen. Alles maagdelijk en ongestoord. Anderhalf uur later kon je aan de voetsporen zien dat een van de buren de hond heeft uitgelaten, en aan de bandensporen, dat de benedenbuurvouw thuis is gekomen van haar nachtdienst.

Op de foto's die ik maakte krijgt alles een oranje gloed. Misschien door de kerstverlichting die in verschillende voortuintjes opgehangen is. Een van mijn Facebookvrienden plaatste gisteren wat foto's van de Antwerpse kerstmarkt. Hij wenste ons vast fijne feestdagen en een goed 2019. Ik antwoordde dat ik eigenlijk niet in kerst geloof, maar voor hem een uitzondering wilde maken om hem ook het beste te wensen.

Daarop schreef hij dat kerstmis voor hem eigenlijk ook helemaal niet hoefde, maar omdat veel anderen het zo leuk vinden paste hij zich aan. Een derde Facebookkennis meldde zich: Zij had ook helemaal niks met kerst ! Maar toch iedereen de beste wensen.
Zo zaten we, met drie mensen voor wie het eigenlijk allemaal niet hoefde, elkaar prettige feestdagen te wensen.

En eigenlijk had ik wel wat anders aan mijn hoofd. Komende vrijdag treden we weer op met de Werkgroep Eigen Werk. Het is dan 35 jaar geleden dat de groep is opgericht. Ook deze keer hebben we een programma ingestudeerd van eigen liedjes, oude liedjes met nieuwe teksten en een paar stukjes die we, wat tekst en muziek betreft, helemaal van anderen gekopieerd hebben.

Ik heb al eens eerder verteld dat we er een paar jaar terug opnieuw aan begonnen zijn. Ik had zelf, sinds mijn chronische ziekte een jaar of 15 geleden de kop op stak, niet veel meer gezongen of gitaar gespeeld. Met de andere oud WEW-ers was het niet veel anders. Onze bassist had zelfs geen basgitaar meer en moest weer helemaal opnieuw leren spelen.

Maar inmiddels zijn we aan ons derde optreden toe en begint het zelfvertrouwen te groeien. Ook al slaan we wel eens een verkeerde noot aan, vergeten we soms onze tekst, of vallen we op het verkeerde moment in, we verwachten dat het toch een heel gezellige avond wordt.

Nog wel een beetje oefenen, van te voren. Het weer zit in ieder geval mee, er is voor de rest van de week dooi voorspeld. Wij en ons publiek hoeven niet door dikke lagen sneeuw te ploegen. En een witte kerst lijkt ook niet waarschijnlijk.


Kijk hier voor mijn eerste sneeuwfoto's:  twitter.com/jandestripman



De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men