Jesse Winchester – De ontroering die een man met een gitaar kan oproepen

Het is een fragment uit een televisie-programma dat iemand op YouTube heeft gezet. Jaren '70 coryfee Elvis Costello ontvangt muzikale vrienden. Met z'n vijven zitten ze op een podium, voor een goed gevulde zaal. Costello in het midden, naast hem twee zangeressen en twee zangers, allen hebben een akoestische gitaar op schoot.

De zanger uiterst links is aan de beurt om een lied te zingen. Het is Jesse Winchester, een tamelijk onbekende singer-songwriter. Een beetje op leeftijd al, mager, grijs. Hij tokkelt losjes op zijn instrument en zingt met een hoge, wat hese stem.

Een melancholiek liefdesliedje is het, dat opmerkelijk genoeg 'Sham-a-ling-dong-ding' heet. Daarbij zou je eerder aan een rock-a-billy nummer denken, maar op de vloer stampen en in de handen klappen is er niet bij. Integendeel, de zaal is doodstil en ook de andere vier artiesten zitten ademloos te luisteren.

Tegen het eind van het nummer biggelt er een traan over de wang van de zangeres naast Winchester. En ook ik heb dan een brok in mijn keel. Als het applaus is weggestorven kan gastheer Elvis Costello niet anders dan opmerken dat hij er ondersteboven van is.

Het is niet voor het eerst dat ik onder de indruk raak van Jesse Winchester. Lang geleden zat hij in een van de reisprogramma's van Boudewijn Büch. Die had, in de jaren '70, een lp van hem gekocht en bleek een grote fan van het liedje 'Biloxi', dat op die plaat stond.

Na enig aandringen van Büch was Winchester bereid om het voor de camera te zingen. Zelfde magie ! De kracht van een man met een gitaar. Geen virtuositeit, maar eerder aarzelende gitaarklanken, een ontroerend lied en die van melancholie doordrenkte stem.

Niet lang daarna kocht ik, in onze plaatselijke cd-winkel, een dubbel-cd van Jesse Winchester. 'Biloxi' stond er op en een hele reeks andere liedjes uit de jaren '70. Sommige ook mooi, andere wat al te druk begeleid. Helaas weinig zo sober gezongen, met enkel gitaarbegeleiding.

Winchester blijkt wel een reden te hebben voor een melancholieke kijk op de wereld. In de jaren '60 ontvluchtte hij de VS, om aan de dienstplicht en uitzending naar Vietnam te ontkomen. Tot 1976 verbleef hij, als het ware in ballingschap, in Canada. Daar maakte hij zijn eerste platen, maar tournee's waren niet mogelijk.

Later, toen de Vietnam-weigeraars gratie hadden gekregen, bleek hij de muzikale boot gemist te hebben. En misschien was hij ook niet echt in de wieg gelegd voor een leven als rock & roll ster. Hij had enig succes als liedjesschrijver voor anderen maakte ook zelf nog wel platen, maar grote hits bleef uit.

Op internet lees ik dat zijn laatste cd, 'Love filling station' uit 2009, zeer de moeite waard moet zijn. Het fraaie 'Sham-a-ling-dong-ding' staat er op, dus dat is al een aanbeveling.

Bij Wikipedia vind ik het verontrustende nieuws dat er, dit jaar, bij Jesse Winchester slokdarmkanker is geconstateerd. Dat is ook het bericht dat op zijn eigen website staat. Alle optredens zijn voor de rest van het jaar afgezegd.

Hopelijk is dit niet het tragische einde van het verhaal. Voor 2012 staan op de website wel drie nieuwe optredens aangekondigd...

Kijk hier voor het YouTube-filmpje van 'Sham-a-ling-dong-ding' . Verder zijn op internet voornamelijk amateuropnamen van Jesse Winchester te vinden, helaas geen echt goede van het nummer 'Biloxi'. Ik vond wel deze versie gezongen door Ted Hawkins...

Het verhaal van Boudewijn Büch staat op de website van de VARA.

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Een bos hooi met blauwe bloemetjes

Begonnen als piepkleine groene puntjes, daarna een blauwe wolk boven een groene zee, eindigen mijn zelf gezaaide lobelia's als een bos hooi met blauwe bloemetjes. Ze bloeien nog steeds, maar doen geen moeite meer om op groene, levende plantjes te lijken.

Je ziet dat vaker bij organismen die aan het eind van hun leven zijn. En ergens zal er wel een wijze les in zitten. Wat doet de uiterlijke schijn er nog toe, als je nog een laatste ronde blauwe bloemetjes kunt produceren ?

Elders op het balkon is de sedum, of hemelsleutel, in bloei gekomen. Ook diens bladeren zijn al aan het verkleuren. Maar dicht tegen de aarde zitten hier ook al uitlopers voor het volgende voorjaar...

Met de schefflera gaat het goed !

25 augustus 2011

 Bij alle sombere berichten over de economie en dreigende bezuinigingen

is er gelukkig ook goed nieuws.

6 september 2011

De stek die ik een paar maanden terug maakte van de schefflera doet het geweldig. 

21 september 2011

 Het is een gemakkelijke plant, die geen subsidie nodig heeft, dat scheelt...

Jong blad groeit gratis...

Al was het voor de economie waarschijnlijk beter geweest als ik de oude plant weg had geworpen en een nieuwe had gekocht bij de erkende vakhandel. Maar, ja, dat kan ik me, als dubbelgepakte chronisch zieke, dan weer niet veroorloven...

Kijk hier voor mijn vorige schefflera-blog

Van een voortuin in Soest naar de muiterij op de Bounty

Het internet is prachtig. Je kunt er antwoord vinden op al je vragen. Allerlei verschillende antwoorden ook, zodat er altijd wel een bijzit dat je bevalt. Maar je moet je informatie nooit van maar één site halen. Altijd even verder kijken.

Wanneer, bijvoorbeeld, moet je een nestkastje schoonmaken ? Vorig jaar, na het mislukken van het pimpelmezen broedsel, heb ik het kastje direct leeggehaald en met heet water schoon gespoeld. Dit jaar vloog er een dozijn jonge mezen uit en had ik minder haast. Wat zou nu het aangewezen moment zijn is om er iets aan te doen ?

Direct na het broeden, las ik op de eerste website die ik bezocht. In februari of maart, vóór het nieuwe broedseizoen, was het oordeel van website twee. Gelukkig staat er op de site van vogelbescherming dat september of oktober het beste is. Dat komt me prima uit !

Soms kom je zo, al zoekend op internet, de gekste verbanden tegen. Laatst maakte ik een paar foto's van twee slangendennen die, niet zo ver van elkaar, in twee verschillende voortuinen in ons dorp staan.

Op zoek naar informatie over die bomen vond ik dat ze tot een zeer oude plantenfamilie behoren. In Zuid-Amerika kwamen ze al voor in het Jura-tijdperk, zo'n 150 miljoen jaar geleden. Het Jurassic dus, bekend van de dinosaurussen-film.

Leden van deze plantenfamilie komen, behalve in Zuid-Amerika, ook voor op een aantal eilanden in de Grote Oceaan, ten oosten van Australië. Bijvoorbeeld op Norfolk Island, waar je de Norfolk pine kunt vinden. De boom staat zelfs afgebeeld op de vlag van het eiland.

Zoals veel eilanden in die regio hebben ook deze een koloniale geschiedenis. Norfolk Island was onbewoond toen de Engelse ontdekkingsreiziger, James Cook, er in 1774 langs voer en het zijn naam gaf. De Engelsen gebruikten het vervolgens als gevangenis tot het, in 1855, aan de nazaten van de muiters van de Bounty toegewezen werd als verblijfplaats.

Dat is het mooie van internet ! Zo ben je in een voortuin in Soest en zo zit je middenin de beroemdste muiterij uit de geschiedenis. Voor wie het verhaal niet kent: De Bounty, een Brits marinevaartuig, voer in 1787 uit om stekken van de broodboom, een andere Polynesische plant, op te halen in Tahiti.

Op de terugtocht brak er, op 28 april 1789, muiterij uit, ter hoogte van het eiland Tonga. Er vielen geen doden of gewonden, maar de kapitein van het schip, William Bligh, werd wel met 18 bemanningsleden van boord gezet. Het lukte hen om, in een kleine sloep, de Nederlandse haven Kupang, op het eiland Timor, te bereiken.

De muiters probeerden zich ondertussen te vestigen op het eilandje Tubai, maar werden verdreven door inlanders. Een deel besloot terug te gaan naar Tahiti, waar ze netjes door hun makkers met de Bounty naartoe werden gebracht en uiteindelijk opgepakt werden door de Britse autoriteiten.

De 9 overgebleven kapers vonden, met een aantal van Tahiti ontvoerde mannen en vrouwen, een wijkplaats op het eiland Pitcairn. Een goede plek want dat eiland stond op de zeekaarten op een verkeerde plaats aangegeven. Pas 25 jaar later meerde het eerste Britse schip er aan.

De oorspronkelijke kapers hadden elkaar intussen, op 1 na, uitgemoord. Maar bij de inlandse vrouwen hadden ze wel een paar dozijn kinderen verwekt. In 1855 was het aantal nakomelingen zo gegroeid dat Pitcairn te klein voor ze werd, dus werden ze overgebracht naar Norfolk Island.

Het verhaal van de muiterij is meermaals verfilmd. In 1984 nog, als The Bounty, met Athony Hopkins en Mel Gibson in de hoofdrollen. Een voor een eerdere film, met Marlon Brando, gebouwde replica van het schip vaart nog steeds over de wereldzeeën.

Bronnen: Het internet in het algemeen en Wikipedia in het bijzonder...

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Odilon de naaktkat ontmoet een stel paddenstoelen

En viert vandaag zijn 7e verjaardag...!

De paddenstoelen zijn gemaakt door Martin Roos (foto 1 en 3 door Esther)

De slangenden

Deze twee slangendennen, in het Latijn 'araucaria araucana', ook wel bekend onder de naam 'apenboom' of 'apentreiter', staan, niet zo ver van elkaar, in twee verschillende voortuinen in ons dorp.

Het zijn bijzondere bomen, met slanke takken die bedekt zijn met puntige schubben. Dat reptielachtige uiterlijk is de aanleiding voor de Nederlandse benaming. De boomsoort komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika, de Latijnse naam verwijst naar de Auracana-indianen die leefden op de grens van Chili en Argetinië.

De naam 'apentreiter' is afgeleid van het Engelse 'Monkey puzzle tree'. De boom werd, in de 18e eeuw, voor het eerst door westerse botanisten beschreven. In de 19e eeuw werd hij hier en daar in Groot-Brittannië aangeplant. Een verbaasde Engelsman moet toen uit hebben geroepen dat een aap wel moeite zou hebben om in zo'n boom te klimmen.

Als de boom jong is heeft hij een symmetrische vorm en ziet hij er uit als een vreemd model kerstboom. Vanwege dit decoratieve uiterlijk wordt hij nogal eens in tuinen aangeplant. Het is echter een tamelijk snelle groeier en de schubben hebben scherpe punten. In een kleine tuin is het dus al snel een ongewenste plant.

Eenmaal volwassen kan het een indrukwekkende boom worden. Tot 40 meter hoog, met een stam van 2 meter in doorsnee. En er komen knoeperts van dennenappels aan, met zaden die eetbaar zijn. Maar voor die er zijn moet je minimaal 40 jaar wachten.

Het uiterlijk van de boom is dan veranderd, van een symmetrische kerstboom in een lange, kale, rechtopgaande stam, met bovenin een paraplu-vormige kruin. Ze werden wel gebruikt om scheepsmasten van te maken. Door houtkap is de boom in zijn oorspronkelijke omgeving schaars geworden.

Aan de foto's is goed te zien dat de boom tweehuizig is. Dat wil zeggen dat er vrouwelijke en mannelijke bomen zijn. De grote groene 'dennenappels' zijn de vrouwelijke vorm, de kleinere bruine de mannelijke. Bevruchting gaat door de wind.

De slangenden is een zeer oude soort. Zo oud dat men ze wel levende fossielen noemt. De boom was er al ten tijde van de dinosauriërs, miljoenen jaren geleden dus. Men denkt dat zijn puntige bladeren een afweer zijn tegen die gulzig grazende reuzen.

Zie op Wikipedia: Slangenden, of uitgebreider in het Engels 

  

Op het blog van Antoinette Duijsters zijn foto's te zien van stukken versteend hout van de Slangenden... 

 

De regenboog van gisterenavond

Het begon al te schemeren, 

de zon scheen rozig onder de regenwolken door...

Een echte panorama-foto kan ik met mijn camera's niet maken. 
Maar met wat plakwerk kom ik een heel eind...