Muggenplaag teistert Nederland ! Of niet, of toch wel...?

We zijn gewaarschuwd, een week of wat geleden door onderzoekers uit Wageningen, er komt een enorme muggenplaag aan ! Gisteren kwam het bericht dat de plaag toch niet doorging, door het koude weer en de harde wind. Maar hoewel de muggen zich nu even schuil hielden, zouden ze, bij een weersverbetering, alsnog toe kunnen slaan.

Vanochtend vond ik, op zoek naar nieuws over de muggen, een bericht op de site van de Telegraaf, waarin stond dat het de onderzoekers zelf zijn die de plaag gaan veroorzaken. Zij zijn van plan om honderdduizenden muggen los te laten, die ze zelf hebben gekweekt !

Heerlijke berichten ! Maar ook mooie voorbeelden van de manische manier waarop het nieuws aan ons gepresenteerd wordt. Toen we in het voorjaar een tijdje mooi weer hadden was er sprake van rampzalige droogte. Als er eens een buitje viel werd er direct bij gezegd dat het bij lange niet genoeg was om de watertekorten aan te vullen.

Nu het een poosje regenachtig en koel is hebben we meteen weer wateroverlast en muggenplagen. Die dan toch weer niet doorgaan, of toch weer wel. Wie zal het zeggen ? Het leek me een goed moment om dit oude stripje nog eens van stal te halen.

Zie:

Muggenplaag ligt op de loer 

Nog geen muggenplaag 

Muggenplaag op komst 

 

'Als je denkt dat het bedorven is, weet ik dat het beter is geworden...'

Van de Geheimzinnige Hulpman (bezoek ook zijn website !) kreeg ik onlangs een grote fles Amersfoorts bokbier, van brouwerij de Drie Ringen, cadeau. Toen ik die op een regenachtige zomeravond open maakte viel het me op dat er geen houdbaarheids- datum op het etiket stond.

Er stond wel een tekstregel die verwees naar een datum die te vinden zou zijn op de dop. Deze fles had een kunststoffen champagnekurk en daar stond niets op. Ook niet op het metalen kapje, of op de hals van de fles. Dit was echt een fles zonder houdbaarheidsdatum.

Ik stond er niet lang bij stil. Het bier smaakte prima en zag er goed uit, dus waar zou ik me zorgen over maken ? Dat deed ik wel even toen we, bij het schoonmaken van een keukenkastje, een fles Belgisch bier vonden van het merk La Chouffe.

Ook al zo'n forse driekwart-liter fles. Onze dochter had hem ooit gekocht, of cadeau gekregen, maar was er niet toe gekomen hem open te maken. Dat was zeker een jaar of 2 geleden en bij bestudering van het etiket bleek dat het bier inmiddels ruim een half jaar over datum was.

Dochter wilde het er niet meer op wagen en zette de fles bij het weg te gooien glaswerk. We zijn niet zo fanatiek met weggooien, dus daar stond hij een tijdje later nog. Ik hield hem eens tegen het licht. Dat bier zag er eigenlijk prima uit.

Ik herinnerde me een uitspraak van Pierre Celis, de onlangs overleden oprichter van de Hoegaarden brouwerij. Met een paar vrienden ben ik daar, aan het begin van de jaren '80, eens op bezoek geweest. We kwamen er aan vlak na sluitingstijd.

Toen we aan het nog aanwezige personeel vertelden dat we uit Nederland waren komen fietsen, werden we binnen genodigd. Want helemaal uit Nederland naar Hoegaarden komen en dan geen bier gedronken hebben, dat kon toch niet, vonden ze.

We werden naar het proeflokaal gebracht en kregen een glas witbier. Na enige tijd kwam meneer Celis zelf aan ons tafeltje zitten en schonk ons nog een paar van zijn specialiteiten. Een heel aardige en enthousiaste man, die van alles vertelde over zijn bier.

Hij zei bijvoorbeeld van plan te zijn om in de VS een brouwerij te beginnen. Iets dat hij later ook gedaan heeft. En hij vertelde over de houdbaarheidsdatum die verplicht op zijn bierflesjes moest staan. Onzin vond hij dat. Men mocht het Hoegaarden bier altijd terug komen brengen. Want als iemand mocht denken dat het bedorven was, wist hij dat het juist beter was geworden.

De fles La Chouffe, die we in het keukenkastje gevonden hadden, werd dus terug in de koelkast gezet. Een dag later maakten mijn vrouw en ik hem open. Het bier bleek nog prima te drinken.

Zie voor meer geruststellende woorden de website Bier en Gezondheid 

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 van deze episode... Wordt vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk en Hoe het verder ging met Theo 

Vlinders, paarden en zweefvliegen

Gisterochtend vloog er een atalanta tegen het raam aan. Geen paniek, vlinderliefhebbers, de gevolgen waren niet ernstig, het diertje kon zijn weg vervolgen.

Door die kleine botsing dacht ik, toen ik even later naar buiten ging, ik zal eens langs de vlinderstruiken in de buurt rijden, om te kijken wat er op zit. Geen vlinders helaas. Die ene atalanta was de enige die ik de hele dag te zien kreeg.

De foto hiernaast, van een Atalanta op een vlinderstruik, dateert uit 2009...

Wat verderop, langs de Biltseweg, stonden wel deze paardjes in de wei. 

Het schijnt dat het wespentijd is. Maar veel wespen ben ik nog niet tegengekomen.

Wat ik de laatste tijd wel veel zie zijn zweefvliegen. Ze lijken wel wat op kleine wespjes, maar ze zijn volstrekt onschuldig. Ze hebben geen angel om mee te steken, of kaken om mee te bijten. In 2009 maakte ik er een filmpje over...

Mees zonder staart – Ongeluk, ziekte of evolutie ?

Ik waarschuw maar direct: het zijn niet de mooiste vogelfoto's die ik ooit maakte. Maar deze keer gaat het me vooral om dat ene vogeltje. Die mees zonder staart, die maar af en toe op het balkon komt en dan moet je er snel bij zijn en wat wazigheid en spiegelingen voor lief nemen. 

Even ter vergelijking, de mees zonder staart vooraan, een mees met staart achter.

Sinds een paar weken komt de mees zonder staart af en toe langs. Een gek gezicht. Het schijnt hem niet te hinderen dat er een lichaamsdeel ontbreekt. En het is niet voor het eerst dat ik dat bij een vogel waarneem. Een paar jaar achtereen hadden we regelmatig een houtduif zonder staart op balkon. Ook die redde zich best.

De foto's die ik toen op het Volkskrantblog plaatste leidden tot verschillende theorieën. De staart was misschien verloren gegaan bij de ontsnapping aan een kat of roofvogel ? Misschien was hij ziek en zou de staart na de rui weer terug groeien ?

Mijn veronderstelling dat het om een evolutionaire ontwikkeling kon gaan, dat zo'n staart eigenlijk maar een nutteloos aanhangsel was en dat binnenkort alle duiven hun staart zouden verliezen, werd weggehoond. Het paste niet in het plaatje dat veel mensen hebben van de natuur. Die is immers perfect en foutloos, door Onze Lieve Heer, of anders wel door Darwin, bedacht. In dat ideaalbeeld passen geen nutteloze staarten.

Toch kon ik, aan de duif noch aan deze mees, zien dat ze gebukt gingen onder het missen van hun staart. Bij het vliegen leken ze hem niet nodig te hebben. Waarom zou je dan als vogel energie steken in het laten groeien van zo'n ding, als je hem eigenlijk best kunt missen ?

Ach, zo doordacht is de evolutie helemaal niet. Dieren hebben allerlei nutteloze onderdelen. Zo hebben veel mannetjesdieren tepels. Knap onzinnig !

Hier zie je dat de mees, ook zonder staart, zijn mannetje staat. Hij jaagt zonder probleem een mees met staart weg bij de pinda's. Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat, de laatste keer dat ik hem zag, er toch een kort staartje leek te groeien. Misschien is hij alleen maar wat achtergebleven in zijn ontwikkeling...?

In je eigen dorp weet je de weg, tenminste...

Een vakantie in je eigen dorp heeft allerlei voordelen. Je hoeft geen vermoeiende reis te maken om je vakantie-bestemming te bereiken. Je kunt gewoon thuis blijven en in je eigen vertrouwde bed slapen.

Je hoeft geen koffers in te pakken, of je af te vragen wat je allemaal mee zal nemen. Je hebt al je boeken, muziek en films direct bij de hand. De omgeving is aangenaam, het weer afwisselend en je weet overal de weg. Tenminste, dat zou je denken.

Afgelopen week waren mijn vrouw en ik in een avontuurlijke bui en reden naar de rand van ons dorp. Daar is, aan de weg naar Amersfoort, een benzinepomp met autowasstraat en een restaurant met terras. De omgeving is landelijk, met weilanden en oude boerderijen, achter het restaurant ligt het bos van de Korte Duinen.

Het was lekker weer, stapelwolken waar de zon tussendoor scheen, dus zetten wij ons aan een terrastafeltje en bestelden een kopje koffie. We babbelden wat en keken naar het verkeer dat voorbij kwam.

Dat waren niet alleen auto's, vrachtwagens, een truc met oplegger waarop auto's en twee personenbusjes stonden, maar ook fietsers en bromfietsers, een grasmaaier, een meisje op een paard, een man met een tennisracket en wandelaars met honden.

Ondertussen spraken we over vrienden, bekenden en familieleden. Weet je nog van dat ene feest, vroeg mijn vrouw bijvoorbeeld, toen ik met een vriendin net deed alsof we alle twee verkering hadden met L...? Ja, dat wist ik nog, dat waren nog eens tijden !

Iedereen had het erover en L. was ineens het middelpunt van de belangstelling. Vooral de andere dames wilden precies weten hoe dat nu was, een relatie met z'n drieën. Ha ha, ook in je eigen dorp kun je lol hebben !

Ondertussen was een vrouw met haar dochtertje uit het bos, achter het restaurant, komen fietsen. Het tweetal hield aarzelend stil aan de rand van de weg en na wat heen en weer kijken kwamen ze naar ons toe.

'Weet u misschien de weg naar “de Paardenkamp” ?', vroeg de vrouw. Ja, dat is hier vlak bij zei ik. In het weiland tegenover het terras kon je de paarden al zien staan. Een klein stukje die kant op, wees ik en stuurde ze de weg op, richting Amersfoort.

Toen ze uit het zicht waren vroeg ik mijn vrouw: Het is toch wel die kant ? Of is het een klein stukje de andere kant op ? We twijfelden nu allebei. Nee, aan de andere kant was toch die meubelzaak en die grote villa...?

We wisten het niet helemaal zeker en besloten op te stappen. Laten we maken dat we weg zijn, voor ze terug komen, zei ik bij wijze van grap. Mijn vrouw ging het restaurant in om te betalen. Daarop zag ik de twee fietsers aan de overkant van de weg weer aan komen.

Oei, dacht ik beschaamd, de verkeerde kant op gestuurd. Ik deed van achter mijn zonnebril net alsof ik ze niet zag. Toen ze voorbij reden zwaaiden ze vriendelijk...

Ps: Stichting de Paardenkamp, het nationale rusthuis voor paarden, is al sinds 1962 gevestigd aan de Birkstraat in Soest. Jarenlang reed ik er elke dag langs, op weg naar school. Ik ben er nooit op bezoek geweest. Zo'n 15.000 paardenliefhebbers, per jaar, doen dat wel. De toegang is gratis !

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Wordt vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk en Hoe het verder ging met Theo 

Vakantie is aan mij niet besteed

Je zou het misschien niet zeggen, maar eigenlijk ben ik met vakantie. Dat wil zeggen dat mijn vrouw vrij is van haar werk en de kinderen naar het zonnige zuiden zijn. We hebben het huis dus voor ons zelf en we blijven, ook dit jaar, weer lekker thuis.

Vorig jaar schreef ik daar, op het Volkskrantblog, het onderstaande verhaal over. Het werd opgepikt door de internet-redactie van de krant en prominent op de website gezet. Binnen enkele dagen kreeg ik bijna 5000 bezoekers op mijn blog, een record.

Er zijn deze zomer wel een paar verschillen in vergelijking met vorig jaar. Ik kan nu een paar keer per week weg met mijn scootmobiel. En ons boottochtje ging dit jaar niet door. In plaats daarvan zijn we naar de dierentuin geweest. Dat was ook leuk...

Hieronder het verhaal van 2010:

Er zijn mensen die denken dat ik altijd vakantie heb. Ik ben arbeidsongeschikt verklaard en hoef dus niet meer te werken. Ik kan dus de hele dag zelf bepalen wat ik doe.

Dat zou zo zijn als ik kerngezond was. Helaas ben ik chronisch ziek, de reden van mijn arbeidsongeschiktheid, waardoor ik maar heel weinig kan doen. In de praktijk heb ik eigenlijk huisarrest. Als ik me niet teveel inspan kan ik, op eigen kracht, twee keer per week een half uurtje luchten.

Als ik dat uitleg zijn er die zeggen dat dat dan wel erg zwaar zal zijn. Nou, ja, ik zou het graag anders zien, natuurlijk, maar zolang ik maar niet over de grenzen van mijn lichamelijke mogelijkheden heen ga, is het doorgaans wel te doen, hoor.

In de uren die ik niet doorbreng met rusten op bed, vermaak ik me best met kleine klusjes in huis en op balkon en met boeken, tv, stereo en internet. Vakanties zijn niet zo aan mij besteed. Ook op mijn vakantie-adres moet ik een groot deel van de dag rustend doorbrengen en reizen is extra vermoeiend.

Wel laat ik me af en toe een paar uurtjes door de omgeving rondrijden. Per auto of rolstoel, of een combinatie van beiden. Varen kan ook, ontdekten we vorig jaar, in zo'n salonboot die ook geschikt is voor rolstoelers.

Eerder maakten we al eens een boottochtje over de Vecht bij Weesp. Dit keer deden we een rondvaart over de Loosdrechtse plassen en de Vecht.

Van te voren zag het weer er niet al te best uit, maar dat viel op de dag zelf enorm mee. Toen we ons eenmaal door de opgebroken straten van Hilversum gewurmd hadden en de aanlegsteiger hadden bereikt, bleek dat men daar helemaal voorbereid was op passagiers in rolstoelen.

Het trapje de salon in werd, met behulp van enkele metalen platen, omgebouwd tot een hellingbaan. Ikzelf en de andere rolstoelers werden naar beneden getransporteerd en de hellingbaan weer verwijderd. Zo mankeer je niets, zo zit je met een groep andere mentaal- en/of lichamelijk gehandicapten, netjes opgeborgen in de salon van een rondvaartboot.

Maar ach, het was best leuk. Het uitzicht mooi, de koffie lekker, de lunch eenvoudig maar voldoende en het meegenomen gezelschap aangenaam. Op het personeel aan boord was ook niets aan te merken. En tegen het eind van het tochtje droegen mijn metgezellen de rolstoel weer de trap op, zodat ik ook nog even op het achterdek uit kon waaien.

Niet alle dagen vakantie, dus. Maar af en toe een ochtendje is ook best leuk !

Slechtvalk van Beleef de Lente ernstig gewond

Het nieuws dateert van een paar dagen geleden, maar ik las het vandaag pas. Het vrouwtje van het slechtvalkenpaar, dat de afgelopen jaren gevolgd kon worden via de webcams van Beleef de Lente, is neergeschoten. Gelukkig leeft de vogel nog en is er kans op herstel.

Afgelopen vrijdag is de vrouwtjesvalk, die door het nummer op haar ring bekend stond als 'S2', gevonden met een gewonde vleugel. Het dier bleek neergeschoten te zijn en had meerdere botbreuken.

Inmiddels is de vogel geopereerd en heeft de dierenarts verklaard dat herstel mogelijk is. Er is nog niets definitief over te zeggen, natuurlijk. De vraag is bijvoorbeeld of S2 weer in staat is om te jagen. En of haar plaats niet ingenomen wordt door een ander vrouwtje.

Zelf is S2 ook al de tweede vrouwtjesvalk in deze nestkast. Een aantal jaren geleden volgde ze, midden in het broedseizoen, het vrouwtje op dat tot dan toe in de nestkast broedde. Er waren op dat moment kleine valken aanwezig, die alleen door het mannetje verzorgd werden.

Na een aantal spannende dagen, waarin S2 aanvankelijk het voedsel dat het mannetje aanbracht wegkaapte, begon ze de jongen te voeren. In de seizoenen daarna ontpopte ze zich als een succesvolle moeder.

Het is een geluk bij een ongeluk dat dit schietincident na het broedseizoen heeft plaatsgevonden. De drie jonge vogels, van dit jaar, zijn uitgevlogen en waarschijnlijk al behoorlijk zelfstandig.

In het algemeen kun je zeggen dat het behoorlijk goed gaat met de slechtvalken in ons land. Het aantal succesvolle broedparen neemt gestaag toe. Maar er moeten natuurlijk geen idioten komen die de vogels uit de lucht schieten...

Zie ook de berichten op de site van het Eindhovens Dagblad:

Slechtvalk De Mortel neergeschoten 

Slechtvalk S2 onder hoede vanVogelasiel Someren 

En op de site van Vogelwerkgroep Gemert:

S2 gewond door hagelschot 

Update S2 - De eerste berichten zijn goed... 

Beelden van het afgelopen broedseizoen, met S2 in actie, zijn te zien op de site van Beleef de Lente