zondag 6 november 2011

Waarom is de popmuziek toch zo vol tragische verhalen ?


Misschien ben ik er momenteel wat extra gevoelig voor ? Net ziek geweest, emotioneel misschien wat aangedaan, ik weet het niet. Tijdens mijn ziekte zocht ik in ieder geval wat verstrooiing in de muziek. En terwijl ik luisterde keek ik op internet naar informatie over de muzikanten.

Het leek wel of de duvel er mee speelde. Ik kon geen muziekje opzetten of de uitvoerende muzikant was tragisch aan zijn of haar einde gekomen. Countryzangeres Patsy Cline, op haar 31ste, gestorven in een vliegtuigcrash. Mijn favoriete rockzanger, de Schot Alex Harvey, na jaren van drankmisbruik overleden, 47 jaar oud.

Phil Lynott, zanger en bassist bij de Ierse rockgroep Thin Lizzy, maar 37 jaar geworden, door drugs en drank. De Amerikaanse zanger-liedjesschrijver Harry Nilsson was op zijn 53ste op, na jaren zuipen en snuiven. De ondergewaardeerde bluesrock-gitarist Roy Buchanan, drankprobleem, opgepakt door de politie en gestorven in de cel, 49 jaar oud slechts...

Vooral die drank- en drugsproblemen vallen op. Ik kan zo nog een heel rijtje muzikanten noemen met soortgelijke moeilijkheden: Billie Holiday, Charlie Parker, Jim Morrison, Jimi Hendrix, Rory Gallagher, Herman Brood, Kurt Cobain... de lijst is eindeloos. Heel recent bijvoorbeeld nog: Amy Winehouse.

Hoe kan dat toch ? Zo getalenteerd en vaak ook behoorlijk succesvol. Maar tegelijkertijd, diep ongelukkig, zichzelf ten gronde richten. Zijn muzikanten in het bijzonder gevoelig voor verslavingen ? Ik denk van wel.

Artiesten zijn, over het algemeen genomen, gevoelige mensen. Periodes van grote creativiteit wisselen ze af met onzekerheid en twijfel en soms ernstige depressies. Veel artiesten zijn, naar mijn mening, manisch-depressief.

Overdreven ? Ik zag een tijd terug een documentaire van de Britse komiek en programma-maker Steven Fry. Die lijdt zelf aan manische-depressiviteit en interviewde een hele reeks acteurs, schrijvers en muzikanten met dezelfde kwaal.

Bij kunstenaars, die een min of meer geregeld leven hebben, valt het misschien nog in toom te houden. Maar vooral bij muzikanten is dat lastig. Helemaal als ze een beetje succes gaan krijgen. Dan moet er namelijk opgetreden worden, zoveel mogelijk, in allerlei verschillende plaatsen, theaters en landen. Hun leven raakt geheel ontregeld.

Robbie Williams, gevierd pop-idool, vertelde aan Steven Fry, dat hij avond aan avond voor dol enthousiaste zalen stond. De wereld lag aan zijn voeten. Maar terug op zijn hotel kamer bestierf hij het van de eenzaamheid en depressiviteit.

In zulke gevallen ligt de remedie voor de hand. Niet naar je eenzame hotelkamer gaan, maar feesten. Zuipen, snuiven, spuiten, slikken, net zolang tot je van de wereld bent en niets meer merkt van de somberheid en twijfel.

Het tragische is dat rond deze mensen vrienden, vriendinnen, collega's en managers waren. Daar zijn ongetwijfeld mensen bij geweest die zorgen maakten over de gezondheid van de betreffende artiest. Maar klaarblijkelijk waren ze niet in staat om bij te sturen.

Het akelige is dat veel fans het stiekem nog stoer vinden ook, zo'n zanger die jong en tragisch sterft. Dwepers leggen nog elke dag bloemen op het graf van Jim Morrison. Maar wees gewaarschuwd, kinderen ! Artiest zijn lijkt leuk, maar lees eerst de bijsluiter. Het is levensgevaarlijk. Vooral wanneer je succes krijgt...

Alle genoemde artiesten zijn terug te vinden op Wikipedia. Een andere prettige site met veel informatie over muzikanten, biografieën, discografieën en recensies is het Amerikaanse allmusic.com 


De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. Wordt vervolgd. 


Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !


Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  - In het Theater - Túareg en de Zwarte Toren - Kussengevecht

 

zaterdag 5 november 2011

Daar komt de zon...!


 De bekende, muzikale, filosoof, George Harrison, zong het al,
zo'n 45 jaar geleden. En nog elke dag gebeurt het. 




En weer helemaal gratis ! Crisis of niet...

 De foto's zijn vanochtend gemaakt tussen 7:45 en 8:30


vrijdag 4 november 2011

Wat een heerlijke herfstdag !


Door mijn recente ziekte durf ik nog even niet de straat op. Maar ach, met zo'n uitzicht...


Dit zie ik als ik naar links uit het woonkamerraam kijk.
Een rij eiken en beuken, nu in fraaie herfstkleuren...


En dit is de blik naar rechts. Voornamelijk zomereiken, 
de rood-bruine boom in het midden is een Amerikaanse eik...


donderdag 3 november 2011

Hoe oud kunnen bomen eigenlijk worden ?



Een schetsje van de 'duizendjarige den' bij Wolfheze, op de Veluwe. 
Ik heb wel eens gemopperd op vandalen als Bonifatius die naar onze streken kwamen om onze heilige eiken om te hakken. Maar laten we eerlijk zijn, als ze dat niet hadden gedaan waren die bomen inmiddels al wel een natuurlijke dood gestorven. Want hoewel bomen oud kunnen worden, onsterfelijk zijn ze niet.

De oudste boom van ons dorp was lange tijd een linde achter de oude kerk. Omdat de stam hol was en de gemeente vreesde dat er takken af zouden vallen, is hij 10 jaar geleden gekapt. Onder protest, dat wel. Maar zelfs rechtszaken konden niet voorkomen, dat de 3 eeuwen oude boom omgehaald werd.

Wat momenteel de oudste boom van het dorp is zou ik niet weten. De grootste exemplaren in de buurt zijn vermoedelijk niet veel ouder dan 150 jaar. Restanten van de parkaanleg bij 19e eeuwse villa's langs de hoofdweg. Zoals het parkje tegenover ons huis. Maar sommige beuken en eiken beginnen daar al wat af te takelen. Dode takken, stukken schors die loslaten.

De oudste boom van ons land is waarschijnlijk de kroezeboom, bij het Overijsselse Fleringen. Die boom, een zomereik, wordt geschat op 400 tot 500 jaar. Een andere eik, de dikke boom van Verwolde, is vermoedelijk niet veel jonger.

Het probleem met dergelijke oude exemplaren is dat ze doorgaans hol zijn, waardoor de ouderdom niet precies meer vast te stellen is. Deze oude bomen worden met ijzeren stangen en kabels bij elkaar gehouden. Het is maar de vraag of ze er zonder hulp nog zouden staan.

In Europa zijn wel oudere bomen te vinden. Maar ook dat zijn doorgaans vervallen en holle giganten waarvan we de ouderdom alleen maar kunnen schatten. Een boom heet al gauw de duizendjarige, of de heilige, maar bomen die nog echt, in naam van Wodan, vereerd zijn zitten daar niet bij. Dergelijke namen zijn meestal veel later aan de bomen toegekend.

In het Poolse Bialowiezabos, een oorspronkelijk stukje Europees oerwoud, worden de oudste bomen op ongeveer 600 jaar geschat. Voor de in onze gematigde streken voorkomende soorten is dat waarschijnlijk de maximale, natuurlijke leeftijd.

Voor de oudste bomen ter wereld moeten we naar Noord-Amerika waar, in de Californische bergen, de Bristlecone Pine groeit. Men schat de leeftijd van sommige exemplaren op ongeveer 5000 jaar. Stel je daarbij geen honderd meter hoge gigant voor. De bristlecone wordt niet hoger dan een meter of 15 en groeit zeer langzaam.

Van een fijnspar in Zweden, die op de Engelse Wikipedia 'Old Tjikko' wordt genoemd, zegt men echter dat het wortelstelsel ruim 9000 jaar oud zou zijn. Dit is vastgesteld door middel van C14-datering. De stam zelf is maar een paar honderd jaar oud, maar is een uitloper, of kloon van een veel oudere wortelkluit.

Dat wordt weer in de schaduw gesteld door 'Pando' een gemeenschap van 'quaking aspentrees', een soort populieren, in de Amerikaanse staat Utah. Die zouden een wortelkluit delen die 80.000 jaar terug gaat ! En sommige wetenschappers vermoeden dat de wortelstelsels van andere boomgroepen, van dezelfde soort, bijna een miljoen jaar oud zouden kunnen zijn. Ook hier zijn de individuele stammen niet ouder dan een paar honderd jaar.

Je kunt je afvragen of een boom altijd een stam met wortels is, of ook een wortelkluit met uitlopers kan zijn. Bomen kunnen in ieder geval duizenden jaren oud worden. Hoe oud precies is niet vast te stellen, aangezien de oudste exemplaren nog elke dag ouder worden...

Links:

De Kroezeboom op de Fleringer es 

Website van Jeroen Philippona (secretaris, tevens contactpersoon voor de landelijke Bomenstichting) met informatie over oude bomen in Europa

Op Wikipedia Het Woud van Bialowieza 

Encyclopedia of Earth over Bialowieza 

Mooie Poolse (Engelstalige) website over Bialowieza 

Website over de bomen van Bialowieza 

Wikipedia over de Bristlecone pine over 'Old Tjikko' en over 'Pando' 

Bij de tekening: Deze boom is een paar geleden omgewaaid, maar ligt nog in het bos. Dus je kunt hem nog bewonderen. Ook deze 'duizendjarige' was vermoedelijk maar 450 jaar oud...

Ps.: Dit verhaal is eerder verschenen op het Volkskrantblog in 2010. Ik plaats het nu opnieuw naar aanleiding van een blog van collega-blogger Ivy: Koningsboom

woensdag 2 november 2011

Als ik mijn ogen dicht doe zie ik...



Kleurige balletjes bewegen van links naar rechts. Vrolijk rood, blauw, groen en geel als levende wolken. Even later worden het gezichtjes, karikatuurtjes zoals striptekenaars die tekenen.

Normaal gesproken zie je niet veel als je je ogen dicht doet. Wat donkere vlekken misschien of, als je in een lichte ruimte zit, een rood waas van het licht dat door je oogleden dringt. Maar tijdens mijn recente ziekbed was dat bij mij wel anders. Ik zag allerlei vrolijke dingen voorbijkomen.

Als ik mijn ogen sloot zag ik een stad bij lekker zomers weer. Op straat een hele stoet uitgelaten mensen. Ze dansten haast, alsof ze op weg waren naar een feest. De sfeer was vriendelijk en erg jaren '50. Vrouwen in pastelkleurige jurken, mannen met witte overhemden. Af en toe boog iemand zich over mij heen en leek iets te zeggen. Maar ik hoorde niets, het was alsof ik, in een kinderwagen, door een stomme film gereden werd.

Na een paar dagen hoge koorts, weinig slaap en eten, gaat je brein rare dingen doen. Als ik in bed lag voelde ik soms iets aan het dekbed trekken. Of ik hoorde muziek, zachtjes alsof in een andere kamer de radio aanstond. Wanneer ik een huisgenoot vroeg om even te gaan kijken, hoorde die niets. Ik hallucineerde.

Met mijn ogen dicht zag ik lucifermannetjes door bosachtige landschappen lopen. Daar kwam een grote blauwe golf aan. Pas op, mannetjes ! Gelukkig wisten ze op tijd weg te rennen. Wanneer ik mijn ogen open deed zag ik dat ik gewoon in mijn slaapkamer lag.

Op een zeker moment realiseerde ik me dat ik hallucineerde. Even dacht ik dat ik mijn verstand aan het verliezen was. Opeens veranderden de vriendelijke beelden in donkere spoken. Vibrerende vleesmassa's, als geplukte kalkoenen, gezichten die afgestroopt werden. Ik hoorde mijn naam roepen en dacht: één stap verder en ik wordt gek.

Maar uiteindelijk wist ik er weerstand aan te bieden. Je bent niet gek, dacht ik, je bent ziek. Je hebt dagen niet geslapen en hoge koorts gehad. Geen wonder dat je gekke dingen ziet.

Het werd weer vredig in mijn hoofd. Met mijn ogen dicht zweefde ik over weidse landschappen. Niet alleen groen en realistisch, maar ook van grijs metaal, of juist kleurige stoffen.

Toen na drie dagen eindelijk de koorts zakte verdwenen de hallucinaties ook. Het menselijk brein is maar een wonderlijk iets...

Bij zien, horen en voelen moeten we bedenken dat er twee fases zijn. De zintuiglijke waarneming, je ogen zien iets, en de interpretatie daarvan in de hersenen. Pas als je brein de boel verwerkt heeft zie je het echt.

Maar je brein kan dat ook zonder zintuiglijke prikkeling. In je dromen zie, voel en hoor je ook. En je kunt als je sterk aan iets of iemand denkt, die situatie of persoon ook voor je zien. Als het ware voor je geestesoog halen. Soms kun je de geur zelfs ruiken.

Bij storingen van het brein, gebruik van hallucinogene middelen, of neurologische problemen kunnen dat soort sensaties ook voorkomen. Maar ze kunnen ook ontstaan door psychose, een koortsaanval, of door ernstig slaaptekort.

Als je, zoals ik, door hebt dat je hallucineert, spreekt men van pseudo- of niet psychotische hallucinaties. Dat is dan weer een geruststelling.

Zie ook Wikipedia 

zondag 30 oktober 2011

Ik ben iets en twee jongens ravotten met een bromfiets.



Ik ben iets en twee jongens ravotten met een bromfiets. Even later rijden ze weg...

Ik ben iets dat kan zien en ik zie een oud vrouwtje dat vertelt over haar jonge jaren, als non in Afrika. Wat ben ik ? Waar ben ik ? En wat is mijn verbinding met dat oude vrouwtje...?

Ik ben een hoofd dat op een kussen ligt ! Ik zie nu letters van links naar rechts bewegen...

Ik ben een hoofd op een kussen, maar er zit meer aan mij vast. En naast me ligt iemand te slapen.

Langzaam begint het tot me door te dringen dat ik mezelf ben, een mens, een man en dat ik op mijn rug in bed lig. Ik beweeg wat onwennig met mijn handen en armen. Naast me ligt mijn vrouw. Aan het voeteneind staat de TV nog aan...

Dit ontwaken, alsof je een steentje in een stille vijver gooit en je bewustzijn zich langzaam uitrolt, maakte ik een paar dagen geleden mee. Ik had drie dagen met hoge koorts op bed gelegen, als gevolg van een infectie. Voor het eerst in dagen had ik even koortsvrij geslapen.

Bij het wakker worden wist ik dus even niet waar ik was, maar ook niet wat ik was. Ik had geen beleving van mijn eigen lichaam. In eerste instantie voelde ik me een oog dat iets zag. De beelden van de televisie.

In de psychiatrie noemt men dit effect 'depersonalisatie'. Als het ernstige vormen aanneemt en niet, zoals bij mij, na een minuutje wegtrekt, kan het zich tot een depersonalisatie-stoornis ontwikkelen. Patiënten ervaren hun omgeving als onwerkelijk, maar hebben soms ook moeite met het herkennen van hun eigen gezicht, of lichaam.

Goed, zover is het met mij niet gekomen. Als eenmalige ervaring was het al bijzonder genoeg. Depersonalisatie komt trouwens ook voor bij ernstig slaaptekort, bijvoorbeeld ten gevolge van een jetlag. Door mijn ziekte had ik dagen slecht geslapen, dus zal daar de verklaring liggen.

De menselijke geest is een wonderlijk ding...

Zie ook Wikipedia (de Engelse versie is weer veel uitgebreider)

donderdag 27 oktober 2011

Een zonsopkomst is altijd mooi meegenomen


We mochten vanochtend weer niet klagen...


De foto's zijn gemaakt tussen 7:17 uur en 7:40 uur ...


Met dank aan de kleurrijke schilderhand van Moeder Natuur...