zondag 14 augustus 2022

Nee, ik ga het er niet over hebben


Dat is een truc,
natuurlijk. Zeggen dat je ergens niet over gaat schrijven en het er dan toch uitgebreid over hebben. Waarom het een belangrijk onderwerp is en waarom je er niets aan toe te voegen hebt, want er wordt al zoveel over gezegd en geschreven.

Ik hoef de krant maar open te slaan en ik zie 3, of 4, commentaren en columns over de opwarming van het klimaat. Ik zie onderwerpen op het journaal en ik krijg foto's voorgeschoteld, op Facebook en Twitter, van drooggevallen rivieren en brandende bossen. Jullie weten vast al dat er een probleem is. En ga maar even buiten zitten, dan voel je het ook. Het is warm en droog.

Dat kan ook geen verrassing worden genoemd. Ik zat laatst wat oude mailtjes door te lezen en 20 jaar geleden hadden we het er al over ! Ik geef toe dat ik er zelfs grapjes over maakte. Amersfoort aan zee. Als we allemaal de koelkast openzetten dan koelt dat klimaat wel weer af.

Maar in de tussentijd hebben we politici gekozen die zich drukker maakten om onze pleziertjes en persoonlijke voordeeltjes dan om het algemeen belang. Politici zonder visie, zeiden ze zelf, die eerder een extra vliegveld aan wilden leggen en daarbij de milieuregels wilden ontduiken, dan zelf die regels handhaven. Politici die illegale veestallen tolereerden en daarmee het idee gevoed hebben dat alles maar kan en de natuur een bijzaak is.

Ik hoorde dat milieu-organisaties 1500 rechtszaken hebben aangespannen om de provinciale bestuurders ertoe te dwingen de regels te handhaven ! Maar, stop. Ik zou het er niet over hebben. Ik had nog iets willen roepen als: We denken dat we de slimste dieren op Aarde zijn, maar we zijn te dom om verstandig te handelen.

'We' in het algemeen dan, hè. Jullie en ik hebben, al die tijd, wel op groene partijen gestemd. Wij gingen niet een paar keer per jaar op vliegvakantie, wij aten minder vlees en vingen ons douchewater op om de planten te begieten. Maar ja, wij waren een minderheid en we hoorden bij de linkse kerk, het kartel en de grachtengordel. Of zo.

Ondertussen zag ik de afgelopen weken 3 keer een trekker door de straat rijden, met een enorme watertank erachter. Geen demonstrerende boer, maar iemand van het groenbeheer, die de bloembedden kwam besproeien. Dat leek mij niet echt de goede boodschap, als er tegelijkertijd opgeroepen werd om zuinig te doen met water.

De groenbeheerders en gemeentewerkers reden ook, bijna dagelijks, door de straat in veegwagens. De slootkant werd gemaaid – volgens mij op een heel verkeerd moment, want de insecten die op die bloembedden afkomen leggen in de planten aan de slootkant hun eitjes – er kwam een wagentje om het onkruid tussen de tegels los te borstelen, er kwam iemand met een bladblazer om dat weer bij elkaar te blazen en er kwamen mannen met kantjesmaaiers om het onkruid rond de bomen weg te maaien. Allemaal... Maar laat ik daar niet weer over beginnen !

Het heeft ook voordelen. Als je de was buiten hangt is het in een uurtje droog. En omdat de slootkant gemaaid is kon ik gisteren zien dat er een waterhoentje voorbij zwom met 4 jongen. Ja, er staat nog water in die sloot en er zit klaarblijkelijk genoeg voedsel voor de jonge vogels.

Het is nog niet allemaal verloren, nog niet alles is naar de verdommenis. Als we nu maar eens wat verstandiger werden...

Ps: Ik hoorde dat de gemiddelde Nederlander 130 liter drinkwater per dag gebruikt. Niet drinkt, dat zou onmogelijk zijn, maar gebruikt bij douchen, WC doorspoelen, de was doen, de tuin sproeien enz. De gemiddelde Amerikaan gebruikt meer dan 400 liter ! Ik las dat gemeenten in Frankrijk en Spanje hun inwoners beboeten als die meer dat 200 liter per dag gebruiken. Dus je zou zeggen we doen het zo gek nog niet. Maar in Vlaanderen gebruikt men maar 90 liter per dag. Dat is omdat veel Vlaamse huizen een ondergrondse opvang voor regenwater hebben.

Volgens een expert is er in Nederland water zat. Alleen zijn wij er nog steeds op gericht om het zo snel mogelijk af te voeren naar zee. Landbouwgronden worden droog gehouden, het grondwaterpeil laag. Met gevolg dat er in droge zomers een watertekort ontstaat. En de natuur uitdroogt. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 7 augustus 2022

Eer, reputatie en kotomuziek


Ik kreeg van mijn
e-boekenleverancier een seintje dat een boek, dat ik op mijn verlanglijstje had gezet, in prijs was verlaagd. Verlanglijstjes maken is een mogelijkheid die webwinkels soms bieden. Je kunt dan artikelen, die je misschien in de toekomst wil kopen, vast bij elkaar zetten. Ik doe dat voor e-boeken als ik, bijvoorbeeld, een recensie in de krant heb gelezen die me wel aanspreekt.

Dat ze me waarschuwen, als er iets in prijs verlaagd is, had ik nog niet eerder meegemaakt, maar ik vond het wel aardig. E-boeken zijn toch al redelijk goedkoop, maar ik wil ook maar niet in het wilde weg blijven aankopen, dan lopen de uitgaven toch op. En in tijden dat alles toch al duurder wordt...

Het ging om een boek van Seishi Yokomizo, 'The Honjin Murders', zoals de titel al doet vermoeden, een thriller. De naam van de schrijver geeft aan dat het wel eens een exotisch verhaal zou kunnen zijn. Dat klopt, het speelt zich af in Japan, in de periode vlak na de 2e wereldoorlog.

Yokomizo leefde van 1902 tot '81 en was heel populair in Japan. Hij schreef tientallen boeken, vrijwel allemaal in het detective- of horrorgenre, maar er zijn er maar een paar in het Engels, of andere talen, vertaald. 'The Honjin Murders' is één van zijn bekendste, het verscheen aanvankelijk als vervolgverhaal in een tijdschrift en is later ook verfilmd.

Yokomizo was een bewonderaar van Britse en Amerikaanse detective-verhalen en noemt er ook een aantal in zijn boek. In het huis, waar zijn verhaal zich afspeelt, is een verzameling buitenlandse thrillers aanwezig en ook zijn hoofdpersoon, privédetective Kosuke Kindaichi, is een fan. Toch wijkt zijn boek af van wat ik als westerse lezer gewend ben.

'The Honjin Murders' loopt niet over van de spannende momenten. Het is een tamelijk klassiek verhaal, over een moord die gepleegd is in een kamer die van binnen afgesloten is. Hoe heeft de dader kunnen ontsnappen ? Wat was het motief ? Yokomizo heeft nogal wat uitleg nodig om te verklaren hoe het allemaal in elkaar zit.

Het draait uiteindelijk om familie-eer en reputatie. Zaken die vermoedelijk in Japan van groter belang zijn, of waren, dan hier. Het speelt in een familie waarvan de leden voor een deel zijn blijven hangen in oude tradities, terwijl anderen meer geneigd zijn om de moderne tijd te omarmen.

Wat het boek aantrekkelijk maakt is de Japanse sfeer. Een belangrijke rol in het verhaal is er, bijvoorbeeld, voor de Koto, een traditioneel snaarinstrument. Ik denk zelfs dat de ontknoping moeilijk te volgen is als je niet eerst even opzoekt hoe een Koto er uitziet. Het is een langwerpige plank, waarover snaren gespannen zijn. Een beetje te vergelijken met een citer. Men bespeelt het instrument met rechthoekige plectrums die aan de vingers vast worden geklemd.

De schrijver wisselt een paar keer van verteller, of eigenlijk beschrijft hij hoe hij zelf op dit verhaal is gekomen en laat dan, op een zeker moment, de dorpsdokter aan het woord, die getuige was van de afwikkeling van het mysterie. Wat ik grappig vond is dat hij zich aan het eind verontschuldigt tegenover de lezer, dat hij niet direct alles verteld heeft, omdat hij de spanning er een beetje in wilde houden. Iets waar de westerse lezer wel aan gewend is, maar de Japanse misschien niet ?

Al met al een interessant boek voor de thrillerlezer die eens iets heel anders wil, maar geen verhaal waarin je enorm meegezogen wordt, of erg gaat meeleven met de personages. Wel een leuke aanleiding om eens wat kotomuziek op te zoeken op YouTube. Bijvoorbeeld 'Haru No Umi' van de beroemde componist Michio Miyagi.


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 31 juli 2022

Mannen kunnen niet voetballen


Ik heb het al
een poosje niet over sport gehad. Heb ik nog iets geschreven over het WK Snooker en atletiek, of over de Giro d'Italia, of de Tour de France ? Ik dacht het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet gevolgd heb. En er waren best mooie momenten bij.

Het mannenvoetbal heb ik grotendeels links laten liggen. De Nederlandse competitie heb ik nog een beetje bijgehouden, maar ik heb geen idee wie de verschillende Europacups gewonnen heeft. Er komt ook nog een WK voor de heren aan, eind van dit jaar, maar ik denk dat ik dat dit keer maar oversla.

Het is een vervelend spel geworden, dat mannenvoetbal. Spelers die zich erg druk lijken te maken over hun haardracht en tattoos en elkaar voortdurend overtredingen en gele kaarten proberen aan te smeren. Bij de kleinste aanraking laten ze zich theatraal op de grond vallen en blijven daar net zolang liggen rollen en kermen tot de scheidsrechter het spel stil legt.

Dankzij de herhalingen op TV kan iedereen zien dat er doorgaans weinig aan de hand is. Een moment later loopt zo'n zwaargeraakte speler vaak weer vrolijk over het veld te huppelen. Maar dan valt er wel weer een ander 'dodelijk gewond' op de grond. Heel ergerlijk.

Kijk daarom eens naar de finale van het EK voetbal voor vrouwen. Die is vanavond en als de wedstrijd niet teveel afwijkt van de rest van het toernooi, dan zal het je opvallen dat het er bij de vrouwen heel anders aan toe gaat. Ze spelen, bijvoorbeeld, zomaar 15, of 20 minuten, door zonder overtredingen !

Als er eens twee speelsters tegen elkaar aanbotsen staan ze gewoon weer op en spelen verder. Heel raar ! Dat zie je bij de mannen nou nooit. Het doet me denken aan de tijd dat ik zelf voetbalde op het schoolplein. Dan kreeg ik wel eens een schop en als ik dan 'Au !' riep was er altijd wel een vriendje dat zei: 'Niet zeuren, daar word je hard van.'

Ja, maar het niveau van dat vrouwenvoetbal is zoveel minder, hoor je wel eens zeggen. Alsof bij de mannen elke pass aankomt en elk schot meteen een doelpunt is. Bij voetballen, of dat nou door mannen of vrouwen wordt beoefend, gaat nu eenmaal veel mis. En af en toe gaat er iets goed. Daarom zijn samenvattingen altijd veel leuker om te zien dan live-wedstrijden.

Het scheelt wel een stuk als al dat toneelspel achterwege blijft. En daarom is het vrouwenvoetbal een stuk prettiger om te volgen. De dames protesteren ook maar zelden bij de scheidsrechter. Geen gezeur om vrije trappen, of juist de vermoorde onschuld uithangen terwijl je iemand net een doodschop hebt gegeven. Geen list, bedrog en gehuichel, maar gewoon voetbal zoals het bedoeld is.

Het Nederlandse elftal had wat pech, met blessures en covid-besmettingen, en is niet verder gekomen dan de kwartfinale. Maar als we naar de Nederlanders, in andere sporten, kijken dan doen ook daar de vrouwen het beter dan de mannen. De wielrensters in de Tour de Femmes, bijvoorbeeld, die maar 1 week duurt, terwijl de mannen er 3 weken over doen. De beste Nederlandse wielrenner (M/V) ooit, Marianne Vos, won al 2 etappes en rijdt al 6 dagen in de gele trui.

Marianne won, in haar lange loopbaan, titels op de weg, op de baan en bij het veldrijden. Ze werd 2 keer Olympisch kampioen, 13 keer wereldkampioen, 3 keer Europees kampioen en 16 keer Nederlands kampioen. Volgens Wikipedia won ze in totaal 304 wedstrijden. Ze heeft dan ook nog de pech gehad dat er voor vrouwen minder wedstrijden georganiseerd worden dan voor mannen.

De Tour de France Femmes eindigt vanmiddag. Men gaf Marianne Vos niet veel kans in de afsluitende bergritten en dat is uitgekomen. Maar ze heeft de leiding in het klassement overgedaan aan een landgenote, Annemiek van Vleuten, die op zaterdag, in een machtige aanval, de etappe, de gele trui en waarschijnlijk de hele tour pakte.

Bij het WK Atletiek waren het trouwens ook de Nederlandse vrouwen die de medailles naar huis brachten. En dat doen ze al jaren, terwijl een mannelijke topper een zeldzaamheid is. Kortom: de mannen kunnen misschien beter toneelspelen, maar als het op sporten aankomt moeten we het van de vrouwen hebben. 


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 24 juli 2022

Record hitte


Zo, de warme dagen
een beetje goed doorgekomen ? Bij ons was het behoorlijk broeierig in huis, maar we hebben het overleefd. We wonen op de bovenste etage, wat mooi is voor het uitzicht, zoals jullie regelmatig aan mijn zonsopkomstfoto's kunnen zien. Maar de zon staat daarna wel een groot deel van de ochtend op dat raam te branden.

We hebben bamboe rolgordijnen, wat doorgaans wel afdoende is. Maar bij echt grote hitte moeten we er een laken overheen spannen, om het in de woonkamer een beetje draaglijk te houden. Helaas kan dat niet aan de buitenkant van het raam, wat een stuk effectiever zou zijn. Dan zou ik op het dak moeten klimmen en daar waag ik mijn breekbare botten niet aan.

De slaapkamers en de keuken komen vol in de zon, als die een beetje bij het zijraam wegdraait. Maar aan die kant hebben we ook ons balkon, dus kunnen we voor die ramen wel lakens en handdoeken hangen, als het erg warm dreigt te worden. Dan is het, voor een groot deel van de dag, ramen en deuren dicht, gordijnen ervoor en wachten tot het avond wordt.

Het helpt wel dat we een aantal ventilatoren in huis hebben. Een grote aan het plafond, in de woonkamer, en een paar kleine die we naar behoefte kunnen verplaatsen. Beweging in de lucht voelt altijd een stuk koeler aan, dan stilstaande hitte.

De recordwarmte van dinsdag hielden we zo behoorlijk goed buiten. Terwijl het op het balkon ruim 40 graden was – volgens de thermometer in de bloembak zelfs bijna 50 graden – was het in huis maar een graad of 26. Maar de dag erna, toen het buitentemperatuur gezakt was, tot een draaglijke 31 graden, hielden we het binnen niet echt koel meer.

Als de zon een paar dagen op de buitenmuren en het dak staat te blakeren is er natuurlijk geen houden meer aan. Dan wordt het binnen steeds warmer, hoeveel ramen je ook dicht en afgeschermd houdt. Eigenlijk duurde het tot zaterdag voordat het binnen weer echt fris aanvoelde. En toen werd er, voor zondag, alweer 30 graden voorspeld. Gelukkig geen 39, dit keer. Dus ook die warme dag zullen we wel overleven.

Een bijkomende factor, in deze warme dagen, is dat we Daizy, de logeerpoes, in huis hebben. Heel gezellig, het is een schat van een kat, maar we moeten wel een beetje oppassen met het openzetten van ramen en balkondeuren.

Je wil niet bij je kleinkinderen aankomen met de mededeling dat hun Daizy, van drie hoog, naar beneden gedoken is. Dat is niet zo vrolijk thuiskomen van vakantie. En we willen haar ook niet de hele dag alleen in een afgesloten kamertje zetten, dus is het een beetje schipperen tussen gezelligheid met de kat en de broodnodige frisse lucht.

Alles bij elkaar kan het dus nog best warm zijn, als we ons 's avonds te ruste leggen. Dan gaat de kat wel even apart en in de rest van het huis alle ramen tegen elkaar open. Met gevolg dat het best wel fris kan aanvoelen als we 's ochtends weer wakker worden.

Ja, beste lezers, het is een heel getob, hoor, met die warmte. En waarschijnlijk gaat dit gewoon worden, in deze opwarmende wereld. Vorig jaar hebben we geboft, met een koele zomer, maar het jaar daarvoor was het bloedheet. En deze zomer is nog maar net begonnen...

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 17 juli 2022

Er komt beweging in het maaibeleid


Jullie hebben me hier
al vaker zien klagen en mopperen over de afdeling groenbeheer van ons dorp, die elke week maar weer de grasvelden in onze straat laat maaien. Ten koste van het gras, dat nu dor en dood is, en alle wilde planten die graag tussen dat gras zouden bloeien, als ze de kans maar kregen.

Mijn ideeën daarover heb ik al een paar keer doorgegeven aan de gemeente. Ik kreeg dan keurig antwoord, maar de uitkomst was telkens hetzelfde: ze bleven elke week maaien. Ik moest iets anders verzinnen om dat te veranderen.

Maar ik ben niet zo'n goede actievoerder. Ik heb de energie niet om langs de deuren te gaan en mijn buurtgenoten te mobiliseren. Ik heb geen zin in eindeloze discussies. Maar ergernis kost ook energie, dus besloot ik om de groenbeheerders via een omweg te benaderen. Als ik ze niet kan ompraten, misschien kan iemand anders dat dan wel ?

Ik stuurde mijn verhaaltje, met een citaat van Vroege Vogels, naar twee lokale politieke partijen. 'Door minder te maaien krijgt de biodiversiteit een enorme boost: er staan meer bloemen en planten en daar profiteren de vogels en insecten weer van.' Ik verzin het echt niet zelf, kijk maar hier: https://www.bnnvara.nl/vroegevogels/artikelen/zeeuwse-gemeenten-maaien-minder

Tegen mijn verwachtingen in had mijn actie deze keer effect. We werden afgelopen week gebeld door een meneer van de gemeente. Hij was benaderd door iemand van een plaatselijke partij over mijn mail. Hij leek daar aanvankelijk niet heel blij mee, want hij dacht dat hij de gemeentelijke standpunten goed aan mij had uitgelegd. Maar uiteindelijk ontspon zich toch een vruchtbaar gesprek.

Hij moest ook wel toegeven dat wekelijks maaien geen mooi resultaat oplevert. En toen bleek dat mijn alternatieve voorstel niet al te extreem was wilde hij wel toezeggen het eens met wat minder te gaan proberen. Vanaf nu niet meer elke week, maar eens in de twee weken maaien.

Innerlijk juichte en danste ik door de kamer, maar ik hield me in. Natuurlijk bedankte ik hem voor zijn bereidwilligheid, maar een beetje voorzichtig wil ik wel blijven. Nu het gras al grotendeels dood is en er een warme en droge periode voor de deur staat, zou er sowieso minder gemaaid worden.

Het blijft afwachten wat er gebeurt als de warmte en droogte voorbij zijn. Krijgen de wilde planten dan echt meer ruimte ? En wat als ze dat bij ons in de straat krijgen, wordt er dan in de rest van het dorp vrolijk doorgemaaid ? We zullen het af moeten wachten. Maar dat er enige beweging is in het maaibeleid lijkt me duidelijk. En dat is al best mooi.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 10 juli 2022

Ik was mijn tijd ver vooruit


In de krant
las ik dat iedereen tegenwoordig op een elektrische fiets rijdt. Ouderen en gehandicapten, natuurlijk, maar ook schooljeugd en alles er tussenin. Er zijn fietsenwinkels waar meer e-bikes verkocht worden dan gewone rijwielen. Dat is toch een merkwaardige ontwikkeling, zeker als je bedenkt dat ik, een jaar of tien geleden, een perfecte elektrische fiets in de aanbieding had en dat niemand hem wou.

Zelfs toen ik hem gratis weg wou geven, was er geen interesse. Uiteindelijk wilde ik hem naar het grofvuil doen. Een vriend met een bestelbusje kwam helpen om wat spullen weg te brengen en was verbaasd dat mijn e-bike er ook bij stond.

'Moet die ook mee ?'

Ja, niemand wil hem hebben.

'Nou, maar ik wel !'

Hij heeft er nog een hele tijd op gereden. Misschien nog wel, hij is inmiddels ver weg verhuisd.

Nou moet ik erbij zeggen dat de accu van mijn elektrische fiets het niet meer deed. Voor mijn vriend geen probleem, die fietste heel tevreden rond, zonder de motor te gebruiken. Maar als je hem echt als e-bike had willen inzetten, dan had je een nieuwe accu moeten kopen. Die zijn niet goedkoop. Als je echter een helemaal nieuwe e-bike wil aanschaffen ben je nog veel meer kwijt.

Bij de schooljeugd, waar het geld niet op de rug groeit, schijnen tweede hands e-bikes nu best populair te zijn. Ik moet bekennen dat ik dat aanvankelijk nogal overdreven vond. Wat heb ik vroeger niet, tegen de wind en door de regen, naar school en weer naar huis gezwoegd. Die watjes van tegenwoordig moeten dat ook maar doen, dat is gezonder dan de hele dag op je kont zitten gamen.

Maar ik las over kinderen die meer dan 20 kilometer naar school moesten fietsen en dat is wel een heel eind. Zelfs op de e-bike doe je daar bijna een uur over. En dan is een elektrische fiets nog gezonder dan een scooter of bromfiets. Want op zo'n fiets met hulpmotor moet je meetrappen. Als je niet beweegt doet de motor het ook niet.

Trapondersteuning heet dat. Ik las dat het een Japanse uitvinding is. Mijn elektrische fiets, van 20 jaar geleden, was één van de eerste, wat sportievere, modellen. Het was een herenfiets, met stang en hij ondersteunde mijn fietsbewegingen tot 25 kilometer per uur. Harder kon ook, maar dan hield de motor het voor gezien. Als je zo hard kunt fietsen heb je geen ondersteuning nodig.

Toen ik hem kocht was het concept van trapondersteuning nog zo nieuw dat niemand wist in welke categorie mijn fiets viel. Het was geen fiets met hulpmotor, zoals de Spartamet, die rijden ook zonder dat je meetrapt. Voor zo'n fiets was een bromfietscertificaat nodig en een verzekeringsplaatje. De fietsenmaker waar ik hem kocht kon me niet vertellen of ik dat ook nodig zou hebben.

Ik belde naar verschillende instanties en kreeg verschillende adviezen. Voor de zekerheid vroeg ik maar een bromfietscertificaat aan – dat kon toen nog zonder examen te doen – en ik sloot een verzekering af. Later bleek dat het toch niet vereist was. Bij Wikipedia lees ik dat sinds 2006 voor fietsen met trapondersteuning geen certificaat en verzekering meer nodig zijn.

Daar lees ik ook dat mijn fiets eigenlijk geen e-bike was – vanwege de trapondersteuning – maar een 'pedelec'. Dat is een afkorting voor 'Pedal Electrical Cycle', niet te verwarren met de 'speed-pedelec', dat zijn hele snelle elektrische fietsen, die harder gaan dan 25 kilometer per uur. Officieel is een e-bike een fiets waarop je niet hoeft mee te trappen, een soort van snorfiets. Maakt allemaal niet uit, in de volksmond worden ze allemaal e-bike genoemd.

Ik kocht mijn fiets indertijd via het bedrijfsfietsenplan. Dat was opgezet om werknemers uit de auto en op de fiets te krijgen. Een nieuwe fiets, niet per se een elektrische, kon je kopen en afbetalen van je bruto salaris. Dat was voordelig want het betekende dat je er netto niet veel op achteruit ging.

Voor mij was het ook een uitkomst omdat ik door mijn slechter wordende conditie niet meer op eigen kracht op en neer naar mijn werk kon. De bus nemen was, op de lange duur, duurder en dan moest ik nog lopen vanaf de halte. Uiteindelijk heb ik er niet zo heel lang op gereden omdat, zelfs met ondersteuning, het fietsen te zwaar werd.

Neemt niet weg dat ik mijn tijd ver vooruit was. Dat kon iedereen ook wel zien die me moeiteloos, tegen de wind in en bergop, voorbij zag zoeven...

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 3 juli 2022

Atoomenergie ? Nee, bedankt !


'Nuclear Power ?
No Thanks !' 'Atomkraft ? Nej Tak !' 'Nuklearra ? Es Eskerrik Asko !'

Voor een van onze optredens had ik, een jaar of drie geleden, een stel buttons aangeschaft. Tegen kernenergie. Dat leek me leuk, nostalgisch. We keken immers, als muzikaal protestgroepje, terug op de jaren '80.

Maar wat zag ik gisteren op het TV-journaal ? De olijk glimlachende minister, van energie en klimaat, die aankondigde dat het kabinet 2 nieuwe kerncentrales wil bouwen. Zijn we ineens 40 jaar terug in de tijd ? Het lijkt er veel op.

Het bouwen van kerncentrales is altijd al een liberale droom geweest. Vooral VVD-politici kwamen telkens weer met plannen in die richting. Deze minister is van D'66, maar vergis je niet, dat is ook een liberale partij, ook al doen ze af en toe net alsof ze progressief zijn.

Het enige nieuwe argument is dat hij het klimaat erbij haalt. Om de doelstellingen te halen hebben we kernenergie nodig, zegt hij. Wat niet echt een sterk argument is, want het zal nog heel wat jaren duren voor er nieuwe, werkende kerncentrales in ons land zouden kunnen staan. Om de klimaatdoelen te halen komen die dan te laat. Daarvoor moeten er nu maatregelen worden genomen.

En verder ? Kernenergie is schoon, zeggen de voorstanders. Het afval, dat duizenden jaren veilig opgeslagen moet worden, negeren ze dan maar even. Kernenergie is goedkoop ? Dat valt ook tegen als je de bouw van de centrales, wat miljarden kost, en de opslag en bewaking van het afval meerekent. Het zijn de kosten die, tot nu toe, de bouw van een nieuwe centrale in ons land hebben tegengehouden. Geen energiemaatschappij is er in geïnteresseerd.

Kernenergie is veilig ? Dat zou ik misschien willen geloven als er plannen waren om die twee centrales in de randstad te bouwen. Geloof mij, dat gaat niet gebeuren. Als ze er komen dan worden ze zo dicht mogelijk bij de Belgische of Duitse grens gebouwd. In de hoop dat, bij een kernramp, de wind goed staat.

Kernenergie is een schijnbeweging. Een reden om geen andere, ingrijpende, maatregelen te nemen. Als de minister zich serieus in wil zetten voor het klimaat dan zal hij moeten streven naar het gebruik van andere, echt duurzame, energiebronnen. En vooral het stoppen van de groei. We zullen minder energie moeten gaan gebruiken. Wij allemaal, als burgers, maar vooral de industrie.

'Nuclear Power ? No Thanks !' 'Atomkraft ? Nej Tak !' 'Nuklearra ? Es Eskerrik Asko !' De buttons en stickers zijn, in allerlei talen, via internet te koop. Zelfs in het Baskisch...

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men