Het lezen van thrillers en
detectiveverhalen heeft iets verslavends, zeker als er over dezelfde
speurder een reeks boeken geschreven is. Maar ach, ik rook niet en
koop de laatste tijd nauwelijks wijn of bier, dus af en toe een
e-boek moet kunnen. En schadelijk voor de gezondheid is het niet.
De boeken over Sherlock Holmes en
Raffles zijn bovendien gratis te downloaden, net als die van Anna
Katherine Green en haar detective mr. Grice. Wie geen zin heeft in 19e eeuwse
verhalen, de liefhebbers van eigentijdse speurders dus, kan ik de
boeken over inspecteur Montalbano aanbevelen, geschreven door Andrea
Camilleri, of de Frieda Klein reeks van Nicci French.
Naar aanleiding van mijn eerdere
verhalen kreeg ik, van Faceboekvriend Johan uit Antwerpen, de tip om
eens iets van Sue Grafton te proberen. Hij kocht op de bonnefooi een
boek van haar, dat hij goed geschreven vond en kwam er achter dat het
een van de laatste delen uit een lange reeks was, met in de hoofdrol
de vrouwelijke detective Kinsey Milhone.
Ik zocht Grafton op bij Wikipedia en
las dat ze 25 boeken over Kinsey geschreven heeft, waarvan de titels
allemaal beginnen met een letter uit het alfabet. Ik begon met deel
één, 'A is for Alibi'. Prima boek ! Soepel geschreven, met humor en
spanning, realistisch en niet al te gewelddadig.
Grafton laat de verhalen spelen in een
fictief stadje, 'Santa Teresa', in Californië. De eerste delen
verschenen in de jaren '80 en spelen ook in die tijd. Een van de
bijfiguren is een jongeman met een punkkapsel, zo'n roze hanenkam.
Kinsey Milhone doet aan joggen, dat zou
je Sherlock Holmes of Hercule Poirot nooit zien doen, maar ze heeft
nog geen mobiele telefoon of laptop. Als ze informatie nodig heeft
moet ze proberen die bij bevriende politiemensen los te krijgen.
Veel detectiveromans zijn geschreven
vanuit een andere persoon dan de speurder zelf. Bij een aantal oudere
voorbeelden is er een vriend, of assistent van de detective die de
avonturen opschrijft. Holmes had zijn dokter Watson, Poirot zijn
kapitein Hastings.
Bij Nicci French kijken we meestal mee
over de schouder van een vrouwelijke hoofdpersoon. Kate Atkinson laat
haar detective, Jackson Brodie, vaak lange tijd buiten beeld. We
volgen dan andere personen waarvan aanvankelijk niet duidelijk is wat
ze met elkaar te maken hebben.
Bij Ruth Rendell is haar inspecteur
Wexford soms niet eens de hoofdfiguur. In het tweede deel uit haar
reeks wordt het verhaal verteld vanuit een man die een oude moordzaak
op komt rakelen. Wexford sputtert alleen op de achtergrond wat tegen,
maar heeft geen belangrijke rol in het verhaal.
Andrea Camilleri volgt zijn inspecteur
Montalbano in elk boek wel van het begin tot het eind. Sue Grafton
gaat nog een stap verder, zij laat het verhaal schrijven door haar
detective. Kinsey Milhone is de ik-figuur die zelf verslag doet van
haar belevenissen, bijna alsof ze een dagboek bijhoudt, of rapport
uitbrengt aan haar opdrachtgevers.
Het schrijven van een lange reeks
boeken, met dezelfde hoofdpersoon, was niet voor elke
detectiveschrijver even aanlokkelijk. Conan Doyle liet Sherlock
Holmes na een paar boeken sneuvelen, bij Agatha Christie emigreerde
Hastings al vrij snel naar Argentinië. Camilleri schreef zijn eerste
Montalbano naar aanleiding van een weddenschap en vertelde dat er
telkens weer een boek bijkwam omdat hij het gevoel had dat zijn
hoofdfiguur nog wat te melden had.
Het opmerkelijke is dat Grafton vanaf
het begin van plan was om voor elke letter van het alfabet een boek
te schrijven. Ik heb inmiddels ook 'B is for Burglar' gelezen en het
gaat door tot 'Y is for Yesterday'. Dat lijkt een gewaagd plan. Ze
kon van te voren niet weten of de reeks een succes zouden worden.
Maar helemaal onvoorbereid was ze niet.
Ze had geruime tijd ervaring opgedaan als schrijfster van scripts,
voor televisieseries en films. Ze was begin 40 toen ze aan de reeks
begon en bezig aan haar derde huwelijk. Met die laatste echtgenoot,
die les gaf aan een universiteit, was ze degelijk gesetteld. Er was
dus vermoedelijk geen financiële nood, bij het schrijven van haar
boeken.
Het aardige is dat Grafton nooit
toestemming gaf voor het verfilmen van haar detectives. Ze heeft het
haar erfgenamen zelfs verboden in haar testament. Ze zei dat ze de
negatieve kanten van film en TV daarvoor te goed kende.
Het laatste deel, het had 'Z is for
Zero' moeten gaan heten, is er overigens nooit gekomen. De
schrijfster overleed in 2017 voor ze het kon schrijven.
De boeken van Sue Grafton zijn ook in
het Nederlands verkrijgbaar, maar niet de hele reeks als Nederlands
e-boek. De Engelse versies uiteraard wel en die zijn ook nog
goedkoper.
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het voorafgaande verhaal.
Klik op de tekening voor een grotere weergave.