Een beetje vriendelijker

Terwijl ik dit schrijf raast storm Bella rond het huis. Een storm met een naam, dat zijn we gewend van de orkanen die over het Caraïbisch gebied en de zuidelijke staten van de VS trekken. Maar sinds een tijdje krijgen ook onze Atlantische depressies namen.

Bella heeft al voor overstromingen gezorgd in Engeland en zal ons vandaag ook nog wel bezig houden. Volgens de voorspellingen is de wind morgen geluwd en heb ik er waarschijnlijk geen last meer van bij het boodschappen doen.

Eigenlijk was ik gisteren al begonnen aan dit verhaaltje. Ik wilde het afgelopen jaar, met een machtig gebaar, samenvatten. Ik had al een bladzijde vol geschreven over de Nederlandse politiek, de coronapandemie en Trump. Maar toen ik het nog eens over las dacht ik: Dit weten we toch allemaal al. Wie zit er nou te wachten op mijn meninkje ?

Ik dacht ineens aan het laatste optreden met ons muziekgroepje, dat best een succes was en een volle zaal een paar uur geamuseerd had gehouden. Na afloop schoot me te binnen dat ik twee dingen vergeten was: Ik had de leden van de band niet voorgesteld – er zaten veel vrienden en familieleden tussen het publiek, dus de meesten kenden ons wel – en ik was vergeten het optreden af te sluiten met een positieve boodschap. Bijvoorbeeld: Wees een beetje vriendelijk tegen elkaar.

Dat was nog voor het virus en alle ongemakken, die daar mee samen gaan, over ons heen zouden komen. Maar het is nog steeds een goede boodschap om het jaar mee af te sluiten.

Over boodschappen gesproken: Ik deed de dag voor kerstmis de laatste inkopen. 's Ochtends vroeg, want dan is het nog rustig in de supermarkt. Maar daarvoor reed ik langs de apotheek om medicijnen af te halen. Die zouden klaar liggen in de zelfbedieningsautomaat.

Best handig, want dan kun je de medicatie afhalen op momenten dat de apotheek zelf nog niet open is, of alweer dicht. Alleen toen ik daar voorreed met mijn scootmobiel was de automaat defect.

In de supermarkt was het drukker dan anders, vanwege de kerst. En ik begon me een beetje te ergeren. Aan een oudere man, bijvoorbeeld, die minuten lang naar de sla stond te staren, zodat ik niet bij de soepgroente kon. Of aan de mevrouw die haar winkelwagentje voor de melk liet staan, terwijl ze zelf ergens anders in de winkel iets ging zoeken.

Mijn humeur klaarde iets op toen een man met een rollator me, met een armgebaar, ruim baan gaf in het gangpad met de pasta en sauzen. Maar toch nam ik de verkeerde toastjes mee voor onze kerstborrel.

Eenmaal thuis dreigde het met mijn humeur helemaal de verkeerde kant op te gaan toen ik de apotheek belde over de kapotte automaat. Ik voorzag een moeizaam gesprek waarin ik uit zou moeten leggen dat het, met mijn beperkte energie, geen pretje is om twee keer de deur uit te moeten. Maar voor ik echt boos kon worden had de vriendelijke assistente al voorgesteld om de spullen bij ons thuis te laten bezorgen.

Zo zie je dat het werkt. Een beetje vriendelijk zijn. En dan niet alleen tegen je eigen directe omgeving, met vrienden en familie gaat iedereen hopelijk al vriendelijk om. Maar ook tegen de pakketbezorgers en het winkelpersoneel dat er voor zorgt dat we onze dagelijkse benodigdheden ontvangen.

En tegen de vreemdelingen die we in de winkel en op straat tegenkomen. Met een vriendelijk gebaar kom je een stuk verder. Het werkt in ieder geval positief op mijn humeur... 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De 500ste Stripmannen Strip

Ja, lieve lezertjes, we vieren vandaag een jubileum. De Strip die jullie hierbij zien is de 500ste die de Stripmannen hebben gemaakt, sinds ze besloten om samen verhalen over de Stripmannetjes te gaan tekenen. En zoals jullie zien is deze Strip ook door de Stripman en Hulpman gezamenlijk getekend.

Hoe is het allemaal zo gekomen?

Het zou leuk geweest zijn om te kunnen vermelden hoe wij als Stripmannen elkaar al kennen sinds we samen op de middelbare Stripmannenschool zaten. Hoe we onze eerste stappen gezet hebben in de wijde en onzekere wereld van het Stripmannenschap en gaandeweg de top hebben bereikt.

Hoe we ooit op bezoek zijn geweest bij Eric de Noorman, die zeer kritisch was over hoe zijn avonturen werden weergegeven (‘Zo ging dat er in de jaren ‘50 op het belastingkantoor echt niet aan toe!’).

Hoe je voor het maken van een strip heel dure potloden en pennen nodig hebt, van exclusieve leveranciers. Of hoe het werk van de Stripmannen lovend wordt besproken in talloze toonaangevende stripprogramma’s op TV (‘Op de Stripbeurs staan vele stripliefhebbers vóór hen in de rij!’)

Maar in werkelijkheid kennen we elkaar nog niet zo heel lang. We leerden elkaar, een jaar of 15 geleden, kennen via een wederzijdse vriend, die trouwens ook heel leuk tekenen kan.

De Stripman herkende in de Geheimzinnige Hulpman een getalenteerd Striptekenaar en wist hem over te halen om zijn Strips beschikbaar te stellen voor zijn Stripblog en Stripmail. Zelf was hij niet in staat om elke week iets nieuws te tekenen, dus de hulp was zeer welkom.

De eerste gezamenlijke Stripmannen Strip maakten we in 2010. De samenwerking ging eigenlijk altijd heel soepel. Wat op zich niet vreemd is want we bemoeien ons niet met elkaars verhalen. We overleggen hooguit één keer per jaar over de nieuwjaarsaflevering en verder laten we elkaar met rust.

Striptekenen is dan ook een eenzame bezigheid, beste lezers. Dure pennen en luxe papier komen er niet echt aan te pas. De Stripman gebruikt heel gewone potloden en fijnschrijvers en doodgewoon printerpapier; de Hulpman zweert bij rollerbalpen en Witte-boekhandeldummy. Kleuren en bewerken doen we op een huis-, tuin- en keuken-PC.

Verder is het vooral veel ploeteren en zweten. Maar dat hebben we er graag voor over. Op naar de duizend !

De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Koken bij kaarslicht

Als je gaat kamperen dan heb je aan weinig al genoeg. Je tentje houdt je uit de wind en uit de regen, maar verder biedt het niet veel luxe. Als je licht wil, of wil koken, dan moet je een zaklamp of brander meenemen, stromend water komt uit een fles en verwarming is een donzen slaapzak, of een reisgenoot.

Van een huis verwacht je meer. Een goed huis biedt niet alleen bescherming tegen wind en regen, maar ook isolatie tegen de kou en verwarming waar nodig. Het heeft warm en koud stromend water en energie voor verlichting en natuurlijk, om alle huishoudelijke apparaten draaiende te houden.

Op de camping doe je de was op de hand, of in een gezamenlijke wasmachine. Je luistert misschien naar de radio op je smartphone, als je die hebt. Toen ik nog kampeerde nam ik een klein transistorradio'tje mee. Als je thuis bent verwacht je meer comfort en gemak.

Maar ja, het gaat thuis ook wel eens mis. De afgelopen dagen leek het bij ons soms op kamperen. Naar de WC en onder de douche bij kaarslicht, bijvoorbeeld. Het lijkt romantisch, maar echt handig is het niet. Koken bij kaarslicht is al helemaal geen succes omdat je nauwelijks kunt zien of het water al kookt en of de aardappels al bruin bakken.

Ja, we hebben weer eens een storing. Deze keer heeft de helft van de stoppenkast het begeven. Net de helft waar de keuken, de badkamer en het toilet op aangesloten zijn. Gelukkig heeft de woonkamer nog wel stroom en dus licht. Met een verlengsnoer hebben we ook de slaapkamer voor een deel van energie voorzien, maar daar blijft het wel bij.

In de keuken staat de wasmachine er werkeloos bij, terwijl de wasmand uitpuilt en de koelkast inmiddels helemaal ontdooid is. Gelukkig is het koud weer en blijft de melk zo ook wel een poosje goed.

Het heeft niet veel zin om met verlengsnoeren stroom uit de woonkamer te halen voor de keukenapparaten. De zekering is daar te zwak voor. En ik wil niet het risico lopen dat de nog werkende helft van de stoppenkast ook doorbrandt.

Om het even voor te rekenen: Op een zekering, of stop, van 16 ampère kun je maximaal 16 keer 230 volt aan wattage zetten. Met andere woorden je kunt niet meer dan 3680 watt gebruiken. Een waterkoker, of elektrische oven gebruikt al snel zo'n 2000 watt. De zekering die het bij ons nog doet is 8 ampère, dus die kan maar de helft aan.

Het blijft voorlopig even behelpen. De boel ging op donderdagavond kapot en het lukte onze huisbaas niet meer om op vrijdag een elektricien langs te sturen. We zijn dus minstens tot maandag gedwongen tot kamperen in huis.

Nou, ja, bij kaarslicht douchen en naar de WC lukt nog wel. Gelukkig doen onze verwarming en de boiler het, dus hebben we geen last van de kou. Maar koken doen we nu tussen de middag. Ik begrijp ineens waarom dat vroeger heel gewoon was, de warme maaltijd 's middags in plaats van 's avonds. Ook toen was het later op de dag natuurlijk te donker om te koken. In ieder geval in de winter.

De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Tekenen is werken

Hoera, een nieuwe Strip ! Ja, sorry dat het zo lang geduurd heeft, maar hier is dan toch het begin van een nieuw verhaaltje. Ik kreeg de afgelopen weken al van verschillende kanten vragen van ongeruste lezers. Er was toch niets mis met mijn gezondheid?

Nou, maak jullie maar geen zorgen, het gaat best goed met me. Alleen ik moest de afgelopen maanden meer energie steken in andere bezigheden. Sommige mensen denken dat ik de tekeningetjes zo even uit mijn mouw schud, maar Strips tekenen is niet iets dat ik er even tussendoor kan doen. Ik moet me niet te vermoeid voelen en me er goed op kunnen concentreren.

Dat tekenen echt werken is merkte ik voor het eerst toen ik, zo'n 35 jaar geleden, op de tekenkamer van de Oudheidkundige Dienst terecht kwam. Mijn collega's daar wisten het al langer en die probeerden daarom hun tijd met meer te vullen dan alleen tekenwerk.

Ik had een collega die een postzegelverzameling bijhield, voor z'n zoontje. Een ander repareerde blaasinstrumenten en speelde fagot en deed dat ook wel eens onder werktijd. Een derde had een paard en wagen en deed in zijn vrije tijd mee aan concoursen, die hij op het werk voorbereidde. Daarnaast werden de pauzes ruim genomen en werd er, tussen de middag, ook wel eens boodschappen gedaan in de stad, of een kapper bezocht.

Het klinkt misschien gek, maar het valt ook echt niet mee om acht uur per dag, vijf dagen in de week, oude spulletjes en opgravingsplattegronden te tekenen. De chef van de tekenkamer moest natuurlijk het goede voorbeeld geven en die zat vaak, vloekend van de kramp, aan zijn tekentafel.

Hij had er al een jaar of twintig opzitten, als tekenaar, ik kwam net kijken. Dus ik deed vlijtig mijn best en als ik 's avonds thuiskwam probeerde ik ook nog wat leuks voor mezelf te tekenen of te schilderen. Na verloop van tijd merkte ik dat ik dat beter tijdens werkuren kon doen, anders was het niet vol te houden. Als ik er daarnaast maar een redelijke productie van regulier tekenwerk aanhield, bleef iedereen tevreden.

Ik wist het aanvankelijk niet maar ik was terecht gekomen in een situatie waarin nogal wat spanning heerste. Het bleek dat de vorige chef van de tekenkamer, na een conflict, weggepromoveerd was. Hij was nu opmaakredacteur, voor de publicaties van de dienst.

De andere tekenaars dachten dat de meest ervaren kracht dan wel aangewezen zou worden als chef. Maar dat gebeurde niet, hij werd gepasseerd en een minder ervaren collega, die waarschijnlijk beter lag bij de directie, werd de nieuwe leidinggevende.

Ik weet niet of er openlijk geprotesteerd werd, het gebeurde voor mijn tijd, maar toen ik erbij kwam was er een soort gewapende vrede. Men sprak met elkaar, waar nodig, maar het werd pas een beetje gezellig en ontspannen als de chef even weg was.

Na een poosje werd voor iedereen duidelijk dat het zo niet verder kon. De chef werd ondergebracht in een eigen kantoortje en wij, gewone tekenaars, bleven achter. Dat kwam de sfeer zeer ten goede. Dat ik er na een jaar of vijf toch ben vertrokken had weer andere redenen.

Tegenwoordig bestaat de Oudheidkundige Dienst niet meer als zelfstandige organisatie. In 2006 werd de dienst samengevoegd met Monumentenzorg tot Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten. In 2009 veranderde de naam in Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Ze zijn ook al twee keer verhuisd, sinds ik er weg ben.

Maar dat komt niet door mij, of door de collega's die, in werktijd, bier brouwden en wijn maakten in het restauratie-atelier.    

De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Voorzichtige graafmachines

Ondertussen worden we al de hele week gewekt door het geluid van graafmachines, motorzagen en bladblazers. Nou ja, meestal zijn we al wakker, maar als je om 7 uur nog zou liggen slapen dan zou je er wakker van kunnen worden.

Net als de meeste werklieden, stratenmakers, kabelleggers, metselaars en dergelijke, zijn ook de herinrichters van ons plantsoen er elke dag vroeg bij. Ze hebben er zelfs schijnwerpers bij nodig om in deze tijd van het jaar, zo vroeg in de ochtend, al aan het werk te kunnen. Je vraagt je af waarom, want om 4 uur zijn ze weer weg en dan is het nog volop licht. Dus als ze een uurtje later zouden beginnen...

Het is niet het enige dat we ons afvroegen. Toen de twee hemelbomen op het grasveld omgezaagd waren was wel duidelijk dat het kerngezonde bomen waren geweest. Waarom dan toch de zaag er in ?

Het deed me denken aan een verhaal dat ik lang geleden hoorde toen ik nog tekenaar was bij de oudheidkundige dienst. Er werden toen enkele grote opgravingen gedaan in ons land en op een zekere dag hadden we één van de veldwerkers op bezoek, in de tekenkamer, met een plattegrond van Wijk bij Duurstede.

Hij liet zien waar er allemaal gegraven werd en vertelde dat als zij klaar waren er nieuwbouwwijken zouden komen. En dat alle oude bomen langs sloten en weggetjes omgezaagd werden. 'Niet omdat het nodig is,' zei hij, 'maar daar verdient de landschapsarchitect en de aannemer aan'.

De meeste omgezaagde bomen werden uiteindelijk vervangen door nieuwe aanplant en dat waren telkens handelingen die betaald moesten worden. Zo zal het bij ons ook zijn. Het argument dat de overgebleven bomen zo de ruimte krijgen om uit te groeien is onzin.

Kijk naar het park, aan de overkant van de straat. Daar staan veel grotere bomen, veel dichter bij elkaar. Het omzagen van die bomen betekent gewoon extra inkomsten voor de groeninrichter en aannemer.

Het werk van die graafmachines deed me ook op een andere manier denken aan de oudheidkundige dienst. Daar werd altijd met bewondering en ontzag gesproken over de bestuurders van dergelijke apparaten. Die konden heel precies, centimeter voor centimeter, een oppervlak afschaven, zodat elk spoor van vroegere bewoning zichtbaar werd.

Met net zulke voorzichtige bewegingen werden er nu bomen omgelegd, takken bij elkaar geschraapt, aarde in plantgaten geschoven en palen in de grond geduwd. Het is echt knap als je het zo ziet, jammer dat die mannen eerst van alles kapot maken voor ze het weer netjes gladmaken en beplanten.  

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Achterstallig onderhoud en speurders zonder complexen

Het is jullie vast al opgevallen dat ik de laatste maanden geen nieuwe Strips heb geproduceerd. En misschien vroegen jullie je af wat de Stripman deed met al zijn vrije tijd. Oefenen met zijn muziekgroepje kon niet vanwege het virus, dus wat dan wel ?

Nou, ik ben bezig geweest met wat broodnodig en achterstallig onderhoud aan de Stripmannenwoning. Het kwam toevallig zo uit dat er, door een verhuizing, ineens twee kamers leeg kwamen en die zagen er nogal sjofel uit.

Ik dacht: voordat we ze weer vol zetten met meubilair en andere huisraad is het wellicht een goed idee om de muren eens te witten, de gaten en scheuren te repareren enzovoort. Terwijl ik bezig was zag ik dat de centrale hal eigenlijk ook niet meer door de beugel kon. Dus ook die kreeg een verfje.

Een normaal mens doet zoiets in een enkel vrij weekend, maar mijn energie is beperkt dus ik ben er nu al anderhalve maand mee bezig. Elke dag een uurtje, dan krijg je toch, na verloop van tijd, alles weer netjes. Het gevolg is wel dat er weinig energie overblijft voor andere activiteiten.

Lezen lukt gelukkig nog wel. Een faceboekvriend klaagde een tijdje terug dat er zoveel thrillers zijn waarin de speurder een knorrige man is met een drankprobleem. Ik raadde hem aan om eens een boek van Nicci French te proberen, daarin zijn de hoofdpersonen doorgaans vrouwen. En dat maakt de boeken niet minder spannend.

Een ander alternatief is de goeie ouwe Agatha Christie. Daarin geen getroebleerde politie-inspecteurs, maar gisse ouwe dametjes, of de excentrieke privédetective Hercule Poirot.

Te oubollig ? Ik vind van niet, hoor. Maar de meeste van Christie's boeken zijn wel al meermaals verfilmd, wat bij het lezen hinderlijk kan zijn. Een iets minder bekende schrijfster, wier naam ik toevallig laatst tegenkwam, is Ruth Rendell. Ik las de afgelopen week haar eerste roman, 'From Doon With Death'.

Dat boek verscheen in 1964 en Rendell heeft er 50 jaar later een nawoord bij geschreven. Daarin noemt ze haar eigen verhaal een beetje gedateerd. Daarmee bedoelt ze dat het in de jaren '60 speelt en dat was nu eenmaal een andere tijd dan nu. Vrijwel alle vrouwen in haar boek zijn huisvrouw. Dat vindt ze zelf, bij nader inzien, nogal ouderwets en burgerlijk. Maar als je het ziet als een tijdsbeeld dan is er weinig mis mee.

Wat het verder wel aardig maakt is dat ze verklaart bewust te hebben gekozen voor een tweetal politie-inspecteurs met een gelukkig privéleven. Geen drankzucht of verborgen complexen, dus.

Ze schrijft dat ze aanvankelijk niet had verwacht een hele serie te gaan schrijven, het was meer iets dat ze eens uit wilde proberen. En in latere boeken heeft ze haar best gedaan om haar hoofdpersoon, inspecteur Reginald Wexford, wat meer diepgang te geven. Ze had er behoorlijk succes mee want de boeken verkochten goed.

De oudere liefhebbers zullen zich misschien zelfs de TV-serie herinneren, 'The Ruth Rendell Mysteries', die een jaar of 25 geleden ook op de Nederlandse zenders te zien was. De hoofdrol werd gespeeld door George Baker. Nee, niet de zanger van het onvergetelijke 'Paloma Blanca'.

En, ook weer grappig, de vrouw van Wexford wordt in de serie gespeeld door actrice Louie Ramsay, die in het werkelijke leven gehuwd was met George Baker, de acteur dus, die in de serie haar man speelt.

Die TV-afleveringen zijn inmiddels alweer goeddeels vergeten, hoewel de uiterlijke verschijning van George wel door mijn hoofd speelde tijdens het lezen. Maar volgens Rendell was hij een prima inspecteur Wexford, dus dat kan geen bezwaar zijn.

De boeken van Ruth Rendell zijn nog gewoon te verkrijgen. Ook als e-boek. De TV-serie is nog deels te koop op DVD.

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het grasveld krijgt nieuwe beplanting

Hoe lang is het nou geleden ? Twee jaar, bijna op de dag af, dat ik gebeld werd door een meneer van de gemeente, over het grasveld naast onze flat. Ik had me druk gemaakt over het telkens maar wegmaaien van alles wat groen en bloem was en mijn klaagzang naar de plaatselijke krant gestuurd.

De gemeente zegt immers dat ze zich in wil zetten voor de biodiversiteit ? Nou, daar komt niet veel van terecht als je elke week al die gazons kaal scheert. Ik had zelf wat aarde uit het grasveld gehaald en in bloempotten op mijn balkon gedaan. Daarin kwam van alles tot bloei, paardenbloemen, madeliefjes, ereprijs, weegbree, duizendblad, klaver, hoornbloem, allemaal bloemen die bestoven worden door insecten. Wat minder vaak maaien zou goed zijn voor die plantjes en de dieren.

Dat zat er waarschijnlijk niet in, zei de gemeenteman, maar er was wel opdracht gegeven aan een bureau om te onderzoeken of er insectvriendelijke beplanting zou kunnen komen. Beter wat dat niets, zou ik zeggen en nu, na twee jaar, is er een plan.

Er komt meer kleur en nieuwe 'plantvakken', waarin 'bloeiende en kleurige beplanting die weinig onderhoud vraagt (…) vlinders, hommels en andere insecten' gaat lokken. Tegelijkertijd worden er bomen, die er slecht aan toe zijn, gekapt en deels vervangen door nieuwe exemplaren.

Voor ons gazon betekent het dat er twee hemelbomen gekapt worden, zodat nummer drie 'de ruimte krijgt om uit te groeien tot een volwassen boom'. Ook worden alle Japanse sierkersen gekapt, die er inderdaad een beetje pierig bijstaan. Deze worden vervangen door acht nieuwe bloesemboompjes.

De oppervlakte aan gras wordt kleiner, door de nieuwe plantvakken. Er zal dus minder te maaien zijn, maar ik vrees dat het scheermes er, in de toekomst, nog steeds met dezelfde frequentie overheen zal razen.

De brief die we over het plan kregen was opgevrolijkt met foto's van bloeiende planten, zodat we vast een beetje in de stemming konden komen. En laat ik nou niet meteen weer negatief gaan doen. Het is hartstikke lief dat er insectvriendelijke planten worden aangeplant.

Het is wel jammer van die hemelbomen, want daar was niets mis mee en die bloeien ook en ook daar komen insecten op af. En het zou nog beter zijn om de planten die van nature in het grasveld zitten meer de ruimte te geven. En dus – ik durf het haast niet te zeggen – minder te maaien.

De insecten, die van nature in onze buurt rondvliegen, zijn ingesteld – om niet te zeggen gespecialiseerd – op de wilde plantjes die tussen dat kortgeschoren gras groeien. Onkruid, wordt dat genoemd, maar het zijn de allerbelangrijkste planten als het om biodiversiteit gaat.

Je kunt wel nieuwe planten neerzetten, iets dat een hovenier uiteraard graag doet en ook daar zullen wel vlinders en hommels op af komen, maar dat zijn de soorten die niet zo nauw kijken. De generalisten, de insecten die met elke bloem genoegen nemen.

De ereprijs, een prachtig blauw bloemetje, dat elk jaar vergeefs z'n best doet om in het gazon te bloeien, heeft bijvoorbeeld zijn eigen bijensoort, de ereprijszandbij. Een zeldzame soort is het, die ook wel te vinden is op madeliefjes en hoornbloemen – en ook die staan tussen het gras. Zo'n bij heeft niets aan de krokussen, wilde tulpen, blauwe druifjes en anemonen die de gemeente aan gaat planten.

Ik had niet direct aandrang om mijn mening weer aan de gemeente kenbaar te maken, dat had de vorige keer immers niet veel uitgehaald. Maar mijn buurtgenoten klommen wel in de pen. Vandaar dat er gisteren een tweede brief in de bus lag. Het plan wordt aangepast.

Er worden nu wat minder bomen gekapt en wat meer teruggeplaatst en een enkel nieuw bloemenvak is geschrapt. Het maakt niet veel uit, maar hopelijk is iedereen tevreden. Jammer dat ze niet gevraagd hebben om wat minder te maaien... 

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men