Wandelen met een ezel

Voer 'wandelen met een ezel' in en Google komt met een hele reeks van ezelboerderijen, ezelvakanties en ezelwebsites. Vlak om de hoek, in Zeist, bij Stichting Opvang de Ezelsociëteit, kun je in het bos wandelen voor 30 euro per ezel. Daar krijg je dan wel een ezel voor die het leuk vindt om te wandelen, want: 'Voor ons blijft bij alles wat we doen het welzijn van de ezels voorop staan, dus wandelen is zeker goed voor ze, maar we gaan ze niet verplichten iets te doen wat ze niet leuk vinden.'

Op andere websites zie ik ezels met bagage, of kleine kinderen, op hun rug. Dat lijkt iets minder recreatief voor de ezel, het ziet er meer uit als werken. En dat sluit goed aan bij het boek dat ik deze week las 'Reizen met een ezel in de Cevennen', of in het Engels: 'Travels with a Donkey in the Cévennes', van de 19e eeuwse, Schotse, schrijver Robert Louis Stevenson.

Stevenson zou later wereldberoemd worden met romans als 'Schateiland' en 'Dr Jekyll en Mr Hyde', maar zover was het in 1878 nog niet. Stevenson had net een ongelukkige liefdesaffaire achter de rug en was naar het zuiden van Frankrijk verhuisd om te herbronnen, zoals we dat nu zouden noemen. Volgens Wikipedia was zijn zwakke gezondheid ook een reden, maar daar blijkt in zijn boek weinig van. Hij wandelde, zonder problemen, ruim 200 kilometer in 12 dagen.

Nou, ja, niet helemaal zonder problemen. Modestine, de ezel die hij koopt, blijkt een eigen wil te hebben en omdat hij zich er aanvankelijk maar moeilijk toe kan zetten om het dier met geweld tot lopen te dwingen, schiet hij de eerste dagen niet erg op. En hij heeft zijn ezel hard nodig, want zijn kampeeruitrusting is niet bepaald lichtgewicht.

Speciaal voor zijn tocht heeft Stevenson een, met schapenvacht gevoerde, slaapzak laten maken, die tegelijk dienstdoet als plunjezak. Zo'n trektocht maken was toen nog heel ongebruikelijk, dus er waren geen kooktoestellen, olielampen en pannen voor kampeerders. En hij moest ook proviand meenemen, voor zichzelf en de ezel.

Hij begint zijn tocht in Le Monastier-sur-Gazeille, een dorpje dat nu nog bekend staat als het startpunt van de Stevenson route. Hij slaapt niet elke nacht in zijn slaapzak, onder de sterren, maar doet ook een paar herbergen aan en logeert in het trappistenklooster Notre-Dame-des-Neiges. Het landschap is onherbergzaam, rotsachtig, woest en onoverzichtelijk, waardoor hij, op een dag, na een dwaaltocht, voor de tweede keer hetzelfde dorp binnen wandelt.

Het eind van zijn tocht gaat door de vallei van de Tarn en daar ben ik, met mijn vrouw aan het stuur van de Fiat 500, meer dan 20 jaar geleden ook door gereden. Een indrukwekkend landschap van roodbruine rotsen, waar het riviertje de Tarn een soort kleine Grand Canyon in uitgesleten heeft.

Wat ik niet wist, maar nu wel dankzij Stevenson, is dat daar rond 1700 een godsdienstoorlog is uitgevochten. Lodewijk de veertiende, die zelf katholiek was, probeerde met geweld de protestantse 'Camisards' eronder te krijgen. De Camisards, zo genoemd vanwege de witte hemden die ze droegen, vochten terug.

Stevenson schrijft dat al het moorden en brandstichten uiteindelijk niets heeft opgeleverd. De meerderheid van de bevolking is nog steeds protestants, al leefden ze, 150 jaar na de gewelddadigheden, wel vreedzaam samen met de katholieke minderheid.

Het boek van Stevenson is, volgens Wikipedia, een van de eerste in het buitensportgenre. In de tweede helft van de 20ste eeuw werd zijn tocht steeds vaker nagevolgd door moderne wandelaars. Soms ook met ezel. Er zijn schrijvers die daar weer boeken over hebben geschreven en er zijn films gemaakt over de tocht.

Stevenson zelf stapt aan het eind van zijn reis op een postkoets om weer in de bewoonde wereld te komen. Zijn ezeltje heeft hij dan verkocht. Tot zijn eigen verrassing mist hij haar ineens en barst in tranen uit.

'Reizen met een ezel in de Cevennen', is als paperback en e-book te koop, in vertaling en in het Engels. Het is ook gratis te downloaden bij Project Gutenberg. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

'Revolver' opnieuw uitgebracht

Onlangs verscheen een digitaal opgepoetste en uitgebreide heruitgave van het Beatles-album 'Revolver'. Ik zat net op de lagere school toen het voor het eerst in de winkel lag, in 1966. Ik had nog niet de leeftijd en de financiële middelen om het album meteen te kopen. Ik hoorde wel een aantal nummers ervan op de radio, maar maakte pas echt kennis met 'Revolver' toen mijn oudere broer, een aantal jaren later, de LP's van de Beatles begon te kopen.

Het was niet direct mijn favoriete plaat, ik vond 'Sgt Pepper' en 'Abbey Road' leuker, maar nu ik er opnieuw naar luister – via YouTube waar de hele nieuwe versie te beluisteren is – blijkt dat ik het beter ken dan ik dacht en dat er erg mooie nummers op staan.

'Revolver' is het eerste album waarop The Beatles uitgebreid experimenteerden met de mogelijkheden van de opnamestudio. Vergeleken met nu was dat nog behoorlijk beperkt. Elke hobbyist kan tegenwoordig, met zijn laptop of PC, onbeperkt instrumenten en zangpartijen opnemen en mixen. Dat kon toen niet.

Er werd gewerkt met 4-sporen taperecorders, de mogelijkheid om achteraf het geluid te bewerken was minimaal. Toch horen we complexe, gelaagde muziek op 'Revolver', met vervormde stemmen en instrumenten. Sommige gedeelten zijn versneld, of vertraagd, of zelfs achterstevoren gemonteerd. Alles werd aangegrepen om bijzondere sferen en geluiden te verkrijgen.

De groep kon zo wild experimenteren omdat ze besloten hadden niet meer live op te treden. De gillende fans, het hele circus rondom hun tournees, ze hadden er geen trek meer in. Dat betekende dat ze zich niet langer hoefden te beperken tot muziek die ze zelf, live op het podium, zouden kunnen spelen. Alleen het eindproduct uit de studio telde. Met gevolg dat ze, bijvoorbeeld bij de opname van 'Eleanor Rigby', geen enkel instrument bespeelden. De hele begeleiding werd gedaan door een strijkorkestje.

Producer George Martin had daarbij een flinke inbreng. Zo schreef hij het arrangement van 'Eleanor Rigby' en speelde de pianosolo in 'Good Day Sunshine'. Maar ook andere studiomedewerkers hielpen met het toepassen van nieuwe technische mogelijkheden. De zoon van George Martin heeft trouwens meegewerkt aan de heruitgave van het album.

Aan die nieuwe heruitgave zijn archiefopnamen toegevoegd, waarop je hoort hoe de groep naar de definitieve versies van hun liedjes toewerkt. Je hoort bijvoorbeeld John Lennon 'Yellow Submarine' zingen, nog zonder het makkelijk meezingbare refrein. Van een klaaglijk liedje verandert het later in een vrolijk, door Ringo Starr, gezongen feestnummer, met geinige geluidseffecten.

Op 'Revolver' gebruikten The Beatles voor het eerst een blazerssectie, in 'Got To Get You In To My Life', en we horen het eerste liedje, 'Love You To', waarin George Harrison zijn fascinatie voor de muziek uit India laat blijken. We horen een gitaarsolo die achterstevoren wordt afgespeeld in 'I'm Only Sleeping', een liedje waar ter ere van de heruitgave een mooie nieuwe clip voor is gemaakt.

De wildste experimenten zijn te horen in 'Tomorrow Never Knows'. John Lennon haalde voor de tekst inspiratie uit het Tibetaanse Dodenboek en zingt door een versterker met een roterende speaker, die bedoeld was om te gebruiken met een Hammondorgel. In de begeleiding worden allerlei effecten toegepast, veranderingen in snelheid, knippen en plakken enzovoort. Het enige houvast dat de luisteraar heeft is de strakke drumbeat van Ringo Starr.

'Revolver' is een wonderlijke plaat. Misschien nog opmerkelijker als je bedenkt dat The Beatles, nog maar een paar jaar eerder, in de feestzaaltjes rond Liverpool, covers van hun Amerikaanse idolen stonden te spelen. Ze maakten reuzensprongen. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Jongens voetballen, meisjes borduren

Toen ik, in de jaren '60, op de lagere school zat gingen we, eens in de week, voetballen als gymles. Dat wil zeggen: de jongens gingen voetballen, de meisjes handwerken. Er werden twee klassen gecombineerd, zodat de onderwijzer van de ene klas de jongens op het sportveld kon begeleiden en de onderwijzeres van de andere zich met het borduurwerk van de meisjes kon bezighouden.

Je kan het je nu haast niet meer voorstellen. En het was eigenlijk best een vooruitstrevende school. Niet Christelijk, of Katholiek, maar op Humanitaire Grondslag. Toch vond men toen dat de verdeling zo moest zijn. Dat er misschien meisjes waren die ook graag voetbalden, of jongens die veel liever zouden handwerken dan zich voor de schenen te laten schoppen, kwam bij niemand op.

Ik moest hieraan denken bij het lezen van 'Femina', een recent verschenen boek van de Britse historica Janina Ramirez. Het draagt de ondertitel 'Een nieuwe geschiedenis van de Middeleeuwen, via de vrouwen die daaruit zijn geschrapt'. Een boek met een missie, dus. Maar dat maakt het niet minder leerzaam.

Ramirez schrijft, onder veel meer, over het beroemde Tapijt van Bayeux. Dat is een enorm borduurwerk, dus eigenlijk geen tapijt want die worden doorgaans geweven, of geknoopt. Het is gemaakt in de 11e eeuw, in Engeland, om de onderwerping van grote delen van dat land, door de Normandische hertog Willem de Veroveraar, te vieren.

Ze vertelt een aantal dingen die ik niet wist, maar wel op had kunnen zoeken, als ik had gewild. Zoals het reusachtige formaat van het tapijt, ruim 70 meter, lang genoeg om de hele binnenkant van de kerk in Bayeux te bekleden. Maar ze legt ook uit dat het tapijt gemaakt is door een groep vrouwen, waarschijnlijk onder leiding van de abdis van een klooster in Barking, niet ver van Canterbury. En ze maakt duidelijk hoe belangrijk borduurwerk was, in de middeleeuwen en later.

Het versieren van textiel met borduursels stond in hoog aanzien en het was de enige kunstvorm die werd overheerst door vrouwen. Met name het Engelse 'needlework' werd in heel Europa gewaardeerd. Er zijn voorbeelden van te vinden in allerlei kathedralen en musea, tot in het Vaticaan toe.

Tegelijkertijd werd borduren, tot in onze tijd, beschouwd als een geschikte en vooral deugdzame bezigheid voor vrouwen en meisjes. De borduursters zaten veilig binnen, omgeven door vrouwen, terwijl de jongens en mannen, buiten de deur, wilde dingen konden doen. Meisjes oefenden hun kruissteken op een proeflap, terwijl de jongens de wereld veroverden, of gingen voetballen.

Ramirez beschrijft hoe de eerste feministen tegen dit gebruik in opstand kwamen. Het is opmerkelijk dat tot in de jaren '60 – en misschien nog wel later, ik heb geen idee hoe het er nadien op lagere scholen aan toeging – die traditionele rolverdeling in stand gehouden werd. Het Nederlandse vrouwenelftal bewijst, inmiddels, dat het een goed idee is om ook de meisjes te laten voetballen. Het zou misschien ook best een fijn plan zijn om de jongens te laten borduren.

Het is overigens waarschijnlijk dat mannen zich met het ontwerp van het tapijt van Bayeux hebben bemoeid. Het verhaal dat erop wordt uitgebeeld gaat over oorlog, geweld en plundering. Er staan vrijwel alleen maar mannen op en veel paarden, schepen en jachthonden.

Oplettende wetenschappers hebben op het kunstwerk bovendien bijna 100 penissen geteld. Voornamelijk van de paarden, maar er staan ook mannen op met een erectie. De grootste penis is van het paard van Willem de Veroveraar, wat maar aangaf wat een macho hij was. Klaarblijkelijk was het geen probleem dat al deze mannelijkheid geborduurd werd door nonnetjes in een klooster.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Rustig weekend

Ja, in het weekend is het meestal wel rustig op Soestdijk. De afgelopen week was dat wel anders. Vrijdag liepen er nog mannen met bladblazers door de straat, terwijl er ook nog een bezig was de randen van het grasveld te maaien. Eerder in de week liepen ze ook al te blazen en te maaien. Zouden er geen andere straten zijn, in ons dorp waar wel eens een blaadje van een boom valt ?

En tussendoor kwamen er ook weer veegwagentjes langs, om de straat schoon te maken, en nog kleinere om de stoep te borstelen. Het hoveniersbedrijf was bezig met een plantsoen, wat verderop, waarbij klaarblijkelijk een graafmachine nodig was. Het zou ook wel erg zijn als er eens ergens een takje scheef groeit, of een grasspriet de kop op steekt waar dat niet gepland is.

In de avonduren, wanneer we rustig, onderuit, op de bank wilden hangen, stond de hond van de benedenbuurman vaak urenlang, in de tuin, te blaffen. De buurman zelf was niet thuis, dus die had er geen last van. Zelf kan ik me er wel voor afsluiten, maar mijn vrouw hoorde van de andere buren dat die de politie erbij willen halen.

En dan boffen we nog dat de schilders klaar zijn met het schuren van de deuren en kozijnen van ons balkon. Want daar waren ze, als het weer het toeliet, sinds september al mee bezig. Er is achterstallig onderhoud, waardoor sommige raamkozijnen verrot zijn. Dus nu is het wachten tot die vervangen gaan worden. Daarna kan de boel geschilderd worden.

Maar dan zijn we nog niet van ze af, want de vloer van het balkon moet ook nog van een nieuwe coating voorzien worden. Het moet een keer gebeuren, maar het was misschien handiger geweest om er wat vroeger in het jaar aan te beginnen. Nu is het telkens wachten op een paar droge dagen.

Het schilderwerk van de binnenboel, waar ik zelf al een paar jaar aan bezig ben, loopt nu wel vertraging op. Een van de kozijnen waarvan nu blijkt dat ze vervangen moet worden had ik al, aan de binnenkant, geschuurd en geplamuurd. Gelukkig was ik er nog niet aan toegekomen om het af te schilderen. Het houtwerk van een ander raampje had ik, helemaal aan het begin van mijn opknapcampagne, van een nieuwe verflaag voorzien. Dat zal ik nu nog eens moeten doen.

Ondertussen staan de balkonplanten in de trappenhal. Je merkt pas hoeveel bloempotten je op het balkon hebt staan, als ze naar binnen moeten. Het is een hele verzameling. En dan heb ik ook nog een paar planten weggegooid en weggegeven.

Om toch nog wat bij te dragen aan het onderhoud van de woning heb ik afgelopen week een muurtje in de woonkamer gewit. Door mijn beperkte energievoorraad heb ik er vijf dagen over gedaan, elke dag een uurtje. Het schilderen, boven mijn hoofd en in ongemakkelijke houdingen, voel ik nu in mijn been- en rugspieren. Maar het resultaat mag er zijn.

Het kost wat inspanning, verdraagzaamheid en doorzettingsvermogen, als je in een huis woont. Het alternatief zou geen huis zijn, maar dat lijkt me toch nog minder prettig.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Een fruitkweker in Rhenen

Naar aanleiding van mijn droom van vorige week schreef een lezer dat het knap was dat ik me mijn dromen zo goed herinnerde. Een ander vroeg of ik ook wel eens een vervolg droomde, want het brak af net op het moment dat het spannend werd.

Dat herinneren van je dromen gaat het beste als je, bij het wakker worden, even blijft liggen en je direct afvraagt wat je gedroomd hebt. Ik heb, lang geleden, eens een notitieblok naast mijn bed gelegd en alles opgeschreven wat ik me van mijn dromen herinnerde. Het waren verbazend gedetailleerde verhalen. Maar er was ook geen touw aan vast te knopen en het was veel werk, zo 's ochtends vroeg. Dus ik ben er, na een paar dagen, weer mee opgehouden.

Als ik 's nachts wakker werd, uit een spannende droom, heb ik wel eens geprobeerd om weer te gaan slapen en verder te dromen. Maar dat is me nooit gelukt. Er zijn mensen die beweren dat ze hun dromen een bepaalde kant op kunnen sturen, of van te voren kunnen bepalen waar ze over gaan dromen, door sterk ergens aan te denken, voor het slapen gaan. Misschien ben ik niet fanatiek genoeg, voor mij is elke droom weer een verrassing.

Afgelopen nacht, bijvoorbeeld, droomde ik dat ik een fotoreportage in de krant zag, over een fruitkweker in Rhenen. Even later liep ik er zelf rond, op die kwekerij die een groen eiland vormde, te midden van de bebouwing. Ik was in gesprek met de eigenaar. Hij vertelde dat een deel van het fruit geoogst moest worden. Dat ging machinaal, want met de hand was het veel te veel werk. Hij had ook een bistro gerund, zei hij, in een van de gebouwen op het terrein. Maar daar was hij mee opgehouden, want het was hem veel te veel werk.

Het was een relaxte man, die zich niet druk maakte. Het enige gekke, in mijn droom, was dat ik hem zei dat hij de verjaardag van zijn ex-vrouw vergeten was. Niet direct een grote misdaad, maar wel vreemd want ik kende de fruitkweker helemaal niet, voor ik over hem begon te dromen.

Eigenlijk was het een droom van niets. Hooguit opmerkelijk omdat ik hem nog helder voor me zag, toen ik wakker werd. Het zou wel heel bijzonder zijn als ik eerdaags iets in de krant lees over een fruitkweker in Rhenen. Of dat ik in gesprek raak met een vrouw, die vertelt dat ze getrouwd is geweest met een fruitkweker en dat die telkens haar verjaardag vergat.

Als dat gebeurt zal ik het direct melden. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Een middeleeuws droomhuis

Ik droomde dat mijn vrouw en ik verhuisd waren naar een oud, middeleeuws, huisje, in een oud stadje. Het was geen groot huis, maar het had iets kasteelachtigs, met hoektorentjes, sfeervolle bakstenen muren en eikenhouten vloeren. We waren het nog een beetje aan het inrichten.

Er was een klein meisje bij ons, het zal een kleinkind zijn geweest. Toen ze 's avonds naar bed moest klaagde ze erover dat de ramen en deuren van haar kamertje niet goed sloten. 'Ja,' zei ik, 'het is een oud huisje. We moeten ons een beetje aanpassen.'

Even later ging ik wat eten in een restaurant, niet ver van ons nieuwe, oude, huis. Mijn vrouw zal andere bezigheden hebben gehad, want ik ging alleen. Het was niet ver lopen, wat verderop in het stadje en ik kende de eigenaren.

Ik at een voorgerecht dat uit verschillende, kleine hapjes bestond. Daarna liep ik even naar buiten, waar een terras was met tafeltjes. Naast het restaurant was een weiland waar schapen liepen. Dat grensde weer aan water, misschien een singel, of gracht. Langs de kant liepen ganzen en in de wei een groepje schapen.

Als de ganzen wat meer het land op kwamen, weken de schapen naar achteren. Wanneer de ganzen weer meer de waterkant opzochten, gingen de schapen ook die kant op. Zo golfde het heen en weer over dat weilandje.

Aan de tafeltjes op het terras zaten wat mannen en vrouwen die ik vaag leek te kennen. Het gesprek ging over relaties die zomaar ineens voorbij konden zijn. Ik zei dat ik niet snapte hoe je de ene dag, in goede verstandhouding, afscheid van iemand kon nemen en dat het dan ineens uit was, als je de volgende dag opbelde.

Een man aan een van de tafels stak daarop een verhaal af in het Frans, dat ik niet echt kon volgen. Maar de andere aanwezigen moesten er om lachen, dus lachte ik maar mee. 

Ik raakte in gesprek met een vrouw over ons nieuwe huis. Het was heel leuk, zei ik, maar verbouwen mochten we niet, omdat het een monument was. 'Dat is goed', zei ze,'terwijl ze wegliep, 'ik zal het haar zeggen.'

Ik vroeg me af aan wie ze iets zou gaan zeggen, maar kon het haar niet meer vragen. Ik ging dus maar weer naar binnen, om een hoofdgerecht te bestellen. Ik wilde iets vegetarisch, maar wist niet meer of dat op de kaart stond. Van een tafeltje pakte ik een map met een menu. Er vielen allerlei papieren uit de map en terwijl ik daarmee aan het hannesen was werd ik wakker. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Honoré de Balzac en Alexandre Dumas

Het is mooi om een gevierd en beroemd schrijver te zijn, dat weet ik nu uit ervaring. Het heeft voorlopig niet veel meer opgeleverd dan bossen bloemen, foto's in de krant en interviews bij Radio Soest. Van een enorme verkoop van ons boek is nog geen sprake, maar dat is iets waar veel beroemde schrijvers wel last van zullen hebben gehad.

Om een beetje bij te komen van alle drukte – en om de kunst af te kijken bij een paar befaamde voorbeelden – las ik de afgelopen week in boeken van twee klassieke, Franse schrijvers, Honoré de Balzac en Alexandre Dumas. Dat wil zeggen gratis e-boeken, in het Engels vertaald, gedownload van Project Gutenberg. 

Het boek van De Balzac, 'About Catherine de Medici', is een deel uit zijn verzameld werk. Het is een historische roman en de uitgever heeft er een voorwoord aan toegevoegd. Het is een waardeloos boek, blijkt daaruit. De Balzac bakt er helemaal niets van, zijn dialogen deugen niet en het verhaal heeft geen spanning. Kortom, zo eindigt dat niet erg wervende voorwoord, je kunt beter een boek van Alexandre Dumas lezen.

Ik hoop dat Honoré de Balzac dit niet zelf gelezen heeft, want het lijkt me geen pretje als ze zo over je werk schrijven. Ondanks alles begon ik toch maar met lezen. En heel erg slecht vond ik het nu ook weer niet. Maar het is inderdaad geen meeslepend verhaal.

De Balzac heeft de neiging om van elke figuur, die hij introduceert, het hele levensverhaal te vertellen en ook nog hoe het later met hem of haar afloopt. Als het verhaal zich verplaatst, van Parijs naar een kasteel aan de Loire, krijgen we een lange beschrijving van dat kasteel. Dat is voor de liefhebber van kastelen best leuk, maar over de reis die de hoofdpersoon ondertussen maakt en die misschien wel heel avontuurlijk was, lezen we niets.

Na een bladzijde of 80, waarin er nog weinig gebeurd was, besloot ik om het advies van de voorwoordschrijver op te volgen en een boek van Alexandre Dumas erbij te nemen. Ik koos voor zijn beroemdste werk, 'De Drie Musketiers', ook in het Engels en gratis van Project Gutenberg.

Dat is inderdaad een wereld van verschil. Dumas en De Balzac waren tijdgenoten. Ze laten hun beide boeken in het verleden spelen, 'Catherine de Medici' in de 16e eeuw, 'De Drie Musketiers' een halve eeuw later. Maar waar De Balzac graag dat hele verleden uit wil leggen, neemt Dumas het als achtergrond voor een spannend verhaal, of eigenlijk een reeks avonturen.

Waar de hoofdpersoon van De Balzac nauwelijks uit de verf komt, leeft de lezer al snel mee met de dappere aspirant musketier, d'Artagnan en zijn vrienden. Die vallen van het ene gevecht in de andere achtervolging, krijgen te maken met schurken, maar ook met edele lieden en jonkvrouwen in nood. Het tempo is niet zo hoog als in moderne romans en ook Dumas wil wel eens wat langer uitweiden dan de haastige lezer lief is, maar zelfs dan is het nog heel aangename lectuur.

Dumas schreef zijn boek in afleveringen, die in het tijdschrift Le Siècle verschenen, vanaf 1844. Hij werkte samen met Auguste Maquet, die research voor hem deed en ontwikkelingen voor het plot bedacht. Ze baseerden zich daarbij losjes op een eerdere roman, 'Mémoires de Monsieur d'Artagnan', van Gatien de Courtilz de Sandras. Dat boek en zijn schrijver is iedereen inmiddels vergeten.

Honoré de Balzac schreef andere boeken, die veel beroemder zijn geworden en waar latere uitgevers vast enthousiaster over waren dan zijn boek over Catherine de Medici. Het is dus niet eerlijk om dat te vergelijken met 'De Drie Musketiers', dat een wereldwijde bestseller was en vele malen is verfilmd. Maar mocht je ooit voor de keuze komen te staan...

Lees alle informatie over ons boek, 'Verdwenen Vergezichten', op het Mejanderblog of bezoek de Facebook-pagina

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men