maandag 30 juli 2012

Heikneuters en koolmezen



Sommige mensen hebben een geweldig geheugen. Ik niet. Ik kom regelmatig op blogs van collegabloggers om pas bij het lezen van de reacties te ontdekken dat ik het verhaal al eerder gelezen heb en er op heb gereageerd ! Mijn blogvriend Martin Broek heeft daar geen last van. Die wist, toen ik vorige week foto's van een terras op de hei plaatste, nog precies dat ik daar al eerder over had geschreven. Nu wist ik nog wel dat ik er leuke foto's had gemaakt. Maar het onderstaande verhaal was ik alweer vergeten. 
Eerder verschenen, dus, in september 2010, op het Volkskrantblog...

Hutje op de hei, de grote stille heide, een dagje hei, heikneuter... 
De heide komt regelmatig voor in ons dagelijkse taalgebruik. We houden van de hei, om er te fietsen, te wandelen, of de hond uit te laten, vooral in de nazomer als de bloeiende hei in een paarse zee verandert.

Aan het begin van de 19e eeuw was 20% van ons land bedekt met hei. Inmiddels is dat flink verminderd. De hei is grotendeels ontgonnen, bebost, of bebouwd. Maar niet alleen de mens bedreigt de heidevelden, de natuur doet dat ook.

Als we ons er niet mee bemoeien zorgt de natuur er op eigen kracht voor dat hei verdwijnt en bos verschijnt. Toch doen natuurbeschermers hun best om heidegebieden te behouden. Niet omdat ze van nature in ons land voorkomen, maar omdat we er zo van houden.


Onze heide is een cultuurlandschap, ontstaan door middeleeuwse landbouwmethoden. Eerst werden de bossen gekapt en platgebrand, daarna zorgden schaapskudden ervoor dat grote heidegebieden konden ontstaan. De hei werd afgeplagd om, vermengd met schapenmest, de akkers vruchtbaarder te maken.

Zo ging het eeuwen. Op sommige plaatsen werd de heidegrond zover afgeschraapt dat er zandverstuivingen ontstonden. Tussen Soest en Soesterberg zijn zo, bijvoorbeeld, de Soesterduinen ontstaan.

Op de veluwe waren die stuifzanden ooit zo woest dat hele dorpen er door bedreigd werden. Tegenwoordig zijn ze zo zeldzaam dat ze, met kunstgrepen en beheersmaatregelen, behoed moeten worden voor oprukkende begroeiing.


Onze verhouding tot de natuur is maar gek. De door ons ingrijpen verwoeste landschappen vinden we zo mooi, dat we ze tegen de natuur in bescherming nemen. En dat noemen we dan natuurbehoud.

Ten oosten van Hilversum is een vrij groot heidegebied, dat deel uitmaakt van het Goois Natuurresevaat. Ik ben daar in vroeger jaren vaak overheen gefietst. Je kunt achter kasteel Groeneveld, bij Baarn, het bos al in en slechts onderbroken door een enkele verkeersweg, doorfietsen tot aan Bussum.

Tegenwoordig kom ik op eigen kracht niet meer zo ver. Maar je kunt met de auto aan de rand van de Zuiderheide kunt komen, bij theehuis 't Bluk. Je moet wel weten hoe je rijden moet, want de toegangsweg, een zandpad door het bos, ligt niet bepaald langs een doorgaande route.


Met behulp van oude landkaarten en Googlemaps vond ik de juiste route en langs kleine weggetjes, vlak langs de A27 en A1, maar op nog geen kwartier rijden van Soestdijk, vonden we de oude pleisterplaats.

Een tamelijk nieuw bakstenen gebouwtje, aan de bosrand, uitkijkend op paarsbloeiende heidevelden. Het oorspronkelijke theehuis is een paar jaar geleden door brand verwoest. Maar de locatie was klaarblijkelijk aantrekkelijk genoeg om het weer op te bouwen.

Er komt bij het, door eiken en vliegdennen overschaduwde, terras een aantal fiets- en wandelpaden samen. Daar moet 't Bluk het van hebben. Wij waren de enige bezoekers met een auto.


We hebben er een uurtje genoten van het uitzicht en van de ongelofelijk brutale koolmezen. Van mussen ben je wel gewend dat ze, op drukke terrassen, de kruimeltjes van de tafels komen pikken, maar van koolmezen had ik dat nog nooit meegemaakt.

Ps: We zijn dit jaar, 2012, ook al twee keer bij 't Bluk geweest, maar we hebben er geen koolmezen meer gezien...


Het Goois Natuurreservaat en theehuis 't Bluk hebben eigen websites.

Op Wikipedia is veel informatie over heidegebieden te vinden, zie: Heide - Goois Natuurreservaat - Zuiderheide - Soesterduinen 


zondag 29 juli 2012

Hè, hè, eindelijk kan er gesport worden !



Het zal de meeste lezers niet ontgaan zijn dat de Olympische Spelen dit weekeinde begonnen zijn. Op zowel de publieke als de commerciële tv- en radiozenders is er de afgelopen weken ruim aandacht aan besteed. Ook in de krant konden we regelmatig lezen hoe de voorbereidingen in Londen verliepen en hoe het met onze sporters ging.

Op de Duitse en Belgische TV werd er eveneens uitgebreid vooruitgeblikt. Maar dat viel uiteraard in het niet bij de Britse BBC. Daar waren de week voor de openingsceremonie al avondvullende Olympische programma's te zien. Het reguliere BBC-journaal werd uitgezonden vanuit het Olympische park.

De 'build up', de aanloop naar de spelen, verdrong daarbij het internationale nieuws. Politici werden voornamelijk in beeld gebracht als ze iets over de spelen te melden hadden. Zelfs de Amerikaanse presidentskandidaat, Mitt Romney, op bezoek in Londen, deed daarbij een duit in het zakje.

Maar ook de grijs bebaarde Chinese boer, Chen Guanming, die met een riksja vanuit China naar Londen gefietst was, speciaal voor de Olympische spelen kreeg een minutenlange reportage.

Geweldig, natuurlijk, dat deze sportliefhebber 60.000 kilometer en door 16 landen reed. Maar ik ben nu toch onderhand wel blij dat alle flauwekul achter de rug is en de spelen zijn begonnen.

Misschien dat ik er mensen door op de tenen trap, sommigen vinden de openingsceremonie een hoogtepunt, maar voor mij hoeft het allemaal niet. Ik ben erbij in slaap gevallen. Waarom moet die opening, en zo meteen ook weer de sluiting, een halve avond duren ? Aan een half uurtje, op zaterdag ochtend, voor het eerste atletiek-onderdeel, zou je toch genoeg moeten hebben.

Laten ze een vlag hijsen, die vlam ontsteken en laat de voorzitter een paar woorden zeggen, bij voorbeeld: 'Hierbij verklaar ik de Olympische Spelen voor geopend !' En dan vooruit met de geit.

Dat gesjouw met die vlam begon de laatste weken toch belachelijk vormen aan te nemen ? Meer dan een maand hebben ze met die toortsen rond gerend ! En niet alleen sporters, waarvan sommigen gehandicapt, maar ook lieden die zich verdienstelijk hadden gemaakt in het vrijwilligerswerk, industriëlen, acteurs, diplomaten en andere hotemetoten mochten een stukje meelopen in de estafette.

In de nieuwsberichten dook die vlam telkens weer op. We zagen de vlam op allerlei plekken in Groot-Brittannië. Het werd een echte 'running gag', zoals men dat in de filmwereld noemt. Een flauwigheidje dat zo vaak terugkomt dat het op de lachspieren gaat werken.

Begin deze week kwam het vuur, per helikopter, aan in London. De reden daarachter ontgaat me volkomen. Om tijd te besparen zal het niet zijn geweest, want men heeft er vervolgens nog een hele week mee door de stad rondgelopen.

In elke nieuwsuitzending zag je dat maffe ding weer voorbijkomen ! De vlam op het reuzenrad, de vlam in Hyde Park, de vlam bij Buckingham Palace, de vlam op een boot op de Theems, de vlam op een brug over de Theems... Om de slappe lach van te krijgen !

De Britten vonden het prachtig, want ze stonden met drommen langs de weg. Maar misschien zagen we hier de evolutie wel in volle werking. Wat ooit bedacht is bij de Olympiade van Amsterdam, in 1928, toen een eenvoudige medewerker van het gasbedrijf het vuur met een knopje aanzette, is gegroeid tot iets megalomaans.

Of het nog groter gaat worden durf ik niet te voorspellen. De volgende spelen worden in Brazilië gehouden en dat is een groot land. Misschien gaan ze daar wel jaren met die toorts lopen slepen. Maar misschien blijken de Brazilianen wel verstandiger en houden ze het bescheiden. Ik ben nu in ieder geval blij dat het achter de rug is. Eindelijk mag er gesport worden !



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit hoofdstuk.


Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




vrijdag 27 juli 2012

Nog één dagje terrasweer...


Het ziet er naar uit dat het vanmiddag of vanavond flink gaat onweren. 
En de weermensen voorspellen dat het dan voorlopig afgelopen is met het tropische weer. Nog één dagje om op een zonnig terras te zitten, dus...


Al zul je niet vanaf elk terras uitzicht hebben op prehistorische grafheuvels...


...terwijl er een buizerd boven je hoofd zweeft...


...en boven de grote, stille heide.

Daarvoor moet je naar de hei tussen Hilversum een Laren. 
Echt stil was het er trouwens niet. Het wemelt er van de wandelaars, fietsers, honden, soms zelfs een elektrische scooter, of een scootmobiel...

Klik op de foto voor een grotere weergave

dinsdag 24 juli 2012

Het is stil in het park


Het is zelfs heel stil in het park. De bomen en struiken maken, met dit bijna windstille weer, toch al niet veel geluid. Maar ook de vogels laten zich nauwelijks horen, of zien. De broedtijd is voorbij, veel soorten gaan nu ruien en daarbij trekken ze liever niet zoveel aandacht.


Op het water van de vijver, waar zich ook maar een enkele eend vertoont, ligt een olieachtig laagje. Vermoedelijk alg. Erg lekker ziet het er niet uit.


Door de recente regenbuien staat het groen er prima bij. Het lijkt wel een tropisch oerwoud.


Gek dat een tropische plant, als het Olifantsgras het dan weer niet zo goed lijkt te doen. Het biedt een troosteloze aanblik, veel dorre stengels met maar hier en daar een groen blaadje. Misschien moet hier eens flink gesnoeid worden ?

Volgens Wikipedia zijn er twee planten die door ons Olifantsgras worden genoemd. Alle twee kunnen ze meters hoog worden, maar de één, Miscanthus giganteus, komt uit Azië en de ander, Pennisetum purpureum, uit Afrika. Ze doen het doorgaans goed in ons klimaat en worden ook wel aangeplant voor de opwekking van bio-energie.  
Zie ook dit artikel op Natuurbericht.nl over de stilte in de natuur...

Je kunt op de foto's klikken voor een grotere weergave...

zondag 22 juli 2012

Struikelend het internet op



Er zijn nogal wat mensen die zich grote zorgen maken als ze zich op het internet begeven. Hoe zit het met mijn privacy ? Straks ziet de hele wereld wat ik doe. Als je 'Facebook' tegen ze zegt roepen ze: 'O, nee, ik ga toch niet mijn hele hebben en houwen op internet zetten ?

Dat zijn heel terechte zorgen, hoor. Maar de oplossing is simpel. Zaken die je privé wilt houden moet je gewoon niet op internet zetten. Als je je inschrijft op een site als Facebook en ze vragen daar allerlei privégegevens, dan vul je die gewoon niet in.

Of je geeft, als het niet anders kan, foutieve gegevens. Niemand is verplicht om naar waarheid die personalia in te vullen, of met zijn echte gezicht op een website te gaan staan. Op verschillende sites denken ze, bijvoorbeeld, dat ik op 1 januari 1900 geboren ben.

Ik gebruik ook al jaren een getekend portret, in plaats van een foto, en niemand heeft daar ooit over geklaagd. Op die manier heb ik een heel actief internet-leven. Ik ben het levende bewijs dat het met de privacy op internet prima in orde is, zolang je zelf maar zoveel mogelijk privé houdt.

Iets anders is het wanneer je dingen op internet zet waarvan je juist wil dat zoveel mogelijk mensen ze te zien krijgen. Bijvoorbeeld de prachtige verhalen die je geschreven hebt, je mooiste foto's, of je zelfgetekende stripverhalen. Dan blijkt de vrees ongegrond, dat alles wat je op het web openbaart ook direct door miljoenen internetters bekeken wordt.

Begin maar eens een weblog. Je zal zien dat daar niemand op af komt. Pas nadat je een paar jaar bezig bent, al je nieuwe blogs aankondigt op Facebook, Twitter, Ekudos, Google+ en Hives, heb je kans op wat meer aanloop. Bij mijn huidige Stripman's Prikbord mag ik me nu verheugen op zo'n 500 bezoekers per week. Op het wat rustigere Mejanderblog ben ik al blij met 500 per maand.

Toch was ik redelijk optimistisch toen ik, met de Geheimzinnige Hulpman, aan het begin van dit jaar, een Engelstalig stripblog lanceerde. Er zijn misschien 25 miljoen mensen op aarde die Nederlands spreken, maar Engels... dat moeten er ontzettend veel meer zijn.

Een Engelstalige website zou dan toch al snel honderden, misschien wel duizenden bezoekers per dag moeten gaan trekken ? Volgens Wikipedia zijn er ongeveer 375 miljoen aardbewoners die Engels als moedertaal hebben en bijna een miljard die het als tweede taal beschouwen. Nou dan ?

De praktijk blijkt iets weerbarstiger. Dat het aanvankelijk niet zo hard ging verbaasde me niet. Een paar stripjes vallen natuurlijk niet direct op, tussen de enorme hoeveelheid andere Engelse webpagina's. Het zoeken van aandacht, via de voor mij reguliere forums en websites, leverde voornamelijk bezoekers uit Nederland op. Leuk, natuurlijk, maar niet waar we op uit waren.

Toen in juni het totaal aantal bezoekers zelfs gestaag leek af te nemen vond ik dat er iets gebeuren moest. Ik moest een plek zien te vinden, waar Engelstalige lezers kwamen en waar ik ons blog kon promoten.

Het eerste wat ik probeerde was Stumble Upon, een website die willekeurige webpagina's voor je zoekt. Je kunt je daar inschrijven, een aantal voorkeuren, of interesses opgeven en je laten verrassen. Je struikelt zo door het internet en komt af en toe heel aardige dingen tegen. Maar je kunt bij Stumble Upon ook pagina's aanmelden. De website zoekt dus niet helemaal willekeurig.

Dat leverde ons, nadat ik een aantal van onze stripjes had aangemeld, een recordscore op, van 244 bezoekers op 1 dag. Het bleek wel een eenmalig succes. Hoewel ik de daaropvolgende dagen telkens ons nieuwste stripje aanmeldde zakte het bezoekersaantal weer terug tot het gebruikelijke lage niveau.

Een nieuwe impuls kregen we toen een Amerikaanse lezer één van onze stripjes aanmeldde bij Reddit. Dat is een, van oorsprong Engelstalige, site waarop de gebruikers internetpagina's aanprijzen. Dingen die ze gelezen hebben en leuk, interessant of belangwekkend vinden, of zelf geschreven of gemaakt hebben. Een beetje zoals ons Nederlandse Ekudos, of NuJij.

Die aanmelding leverde ons 176 bezoekers op. Ik schreef me er zelf in en de dag daarna stroomden er 106 nieuwe lezers toe. Ik durf nog niet hardop te juichen, drie dagen later waren het er nog maar 38, maar het is toch een verbetering.

Moraal van het verhaal is dat het behoorlijk lastig is om aan lezers te komen. Misschien moet je je over ongewenste lezers en kijkers dus niet al te veel zorgen maken, als je eens iets op internet zet. Terwijl, aan de andere kant... als een compromitterende foto van je bekeken wordt door 500 mensen is dat misschien toch al wel veel.

Op bijna alle bovengenoemde websites en -forums zijn onze strips en verhalen te vinden. Bijvoorbeeld op Twitter, Facebook (zelfs nog een keer ), Hyves, Ekudos, Google+, Reddit en Stumble Upon 



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit hoofdstuk.


Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


vrijdag 20 juli 2012

Ondertussen op het balkon...


Niet dat ik veel op het balkon ben, de laatste tijd. Maar daar trekken mijn balkonplanten zich helemaal niets van aan. Die bloeien, ook als ik niet naar ze om kijk. In mijn bloempot met gemengde bloemzaden, bijvoorbeeld, deze rode variant van het vertrouwde vlasbloempje...


Ook een bekende plant, die je veelvuldig in het wild aan kunt treffen, de klaproos.


Iets minder bekend misschien, want zeldzaam in het wild, is de bolderik.


Deze vrolijke gele bloemen heb ik niet zelf gezaaid. Ze komen elk jaar spontaan op in verschillende bloempotten. Vermoedelijk, maar ik ben geen echte expert, is het akkerkool.

Je kunt alle genoemde planten terug vinden op Wikipedia. 
En je kunt doorklikken op de foto voor een grotere weergave...

woensdag 18 juli 2012

Bij gebrek aan strak-blauwe luchten...


Men zegt dat het volgende week dan toch nog zomer wordt. 
Warm, droog, zonnig, blauwe hemel...


Maar voorlopig is het nog niet zo ver. 
Het is nu nog gewoon, bewolkt, koel, de wind blaast 
en af en toe valt er een bui.


Gelukkig maar, want die blauwe luchten zijn maar saai.


Heb je er één gezien dan ken je ze allemaal !


Dat heb je bij wolken nou nooit. Die zijn altijd weer anders...

Klik op de foto voor een grotere weergave...