Dromen zijn zinloos

Dit verhaal is eerder verschenen op het Volkskrantblog, in oktober 2005...

Dromen zijn, volgens de officiële wetenschap, zinloos en zonder betekenis. En dat terwijl men, halverwege de 20ste eeuw, nog meende dat de droom de belangrijkste weg was waarlangs de wijsheid van het onderbewuste invloed uit kon oefenen op het bewustzijn. Zo staat het althans in mijn encyclopedie uit 1946.

Daar halen ze Freud aan die zei dat we dromen over heimelijke verlangens, maar dan in vermomming, omdat we anders wakker zouden schrikken van onze verboden gedachten.

Zijn leerling Jung ging nog een stapje verder. Volgens hem maken de creatieve krachten van het collectief- en individueel-onbewuste gebruik van de droom, om het bewustzijn te beïnvloeden, ja, zelfs de goede kant op te sturen.

Maar inmiddels worden Freud, Jung en consorten niet meer zo serieus genomen. Fantasievolle theorieën, die volgens de critici bewezen werden met vervalste onderzoeksresultaten. Niettemin geloven nog heel veel mensen dat dromen belangrijke boodschappen over ons leven bevatten.

Dat moet ieder voor zich weten, natuurlijk. Net zoals je mag geloven dat planten genezend werken door de vorm die ze hebben. Een plant die alle kanten op groeit, als een gezwel, moet wel werken tegen kanker en eentje met regelmatig geplaatste bladeren werkt uiteraard regulerend op de hartslag.

Maar voor je het weet geloof je dat alles zin heeft en bestaat het toeval niet meer, dus moeten dromen wel een betekenis hebben. Tegen dergelijke argumenten kan ik niet op. Maar alternatief gezweefkees is het volgens mij wel.

Wat de reguliere religies van de droom vinden weet ik niet. Je zou bijvoorbeeld kunnen geloven dat de droom bedacht is door een hogere macht, die vond dat anders het slapen zo'n saaie bedoening is. Een aardigheidje van de schepper. Waarbij ik wel aan moet tekenen dat ik niet in een schepper geloof.

Misschien moeten we maar concluderen dat er geen verklaring voor de droom is. Waarom zouden we ook overal een verklaring voor moeten vinden ? Mogen sommige dingen er niet gewoon zomaar, zonder zin, zijn ?

Voor wie toch, na het wakker worden, meer van zijn dromen wil onthouden heb ik wel een paar tips die nog schijnen te werken ook:

Ten eerste: neem je bij het slapen gaan voor om je bij het ontwaken je droom te herinneren.

Ten tweede: blijf bij het wakker worden liggen in dezelfde houding en probeer je te herinneren wat je zojuist gedroomd hebt.

Ten derde: leg papier en pen naast je bed om direct te noteren wat je nog van weet. Je zult zien dat er je al schrijvend steeds meer te binnen schiet.

Een laatste waarschuwing: na wat oefening ben je elke ochtend uren kwijt met alles opschrijven wat je die nacht gedroomd hebt.

---

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1  - deel 2 - of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave... 

Sin City – De duistere strips van Frank Miller

Een grappenmaker moet zijn grappen niet proberen uit te leggen. Meestal is de lol er dan direct af. Misschien kan een striptekenaar dus ook maar beter niets zeggen over de strips die hij maakt. De lezers worden dan beroofd van hun eigen interpretatie.

Tot nu toe heb ik me, wat dat betreft, daar aardig aangehouden. Maar voor deze ene keer ga ik toch iets zeggen over mijn inspiratiebron. De echte stripkenners hebben het waarschijnlijk al gezien. Ik heb onlangs voor het eerst kennis genomen van de duistere strips van Frank Miller.

Niet kenners zouden zijn werk kunnen kennen van de film Sin City, met belangrijke rollen voor Mickey Roarke en Bruce Willis. De film, die in nauwe samenwerking met Miller is gemaakt, volgt tamelijk precies een aantal van zijn verhalen.

Na het zien van de film werd ik nieuwsgierig naar de stripverhalen. Het blijken duistere vertellingen, vol seks, geweld en drankmisbruik. Zijn hoofdfiguren zijn dubbelgespierde mannen en afgetrainde vrouwen, met wespentailles. De meesten zijn hoer, hoerenloper, hoerenmadam, pooier, striptease-danseres, maffioso of corrupte politieagent.

Het gehalte psychopaten bij deze personages is ongewoon hoog en niet alleen de boeven, maar ook de helden hebben sadistische trekjes. Ongewoon heftig voor een stripverhaal. Ik zou het normaal gesproken ook niet snel als lectuur aanbevelen als het niet zo sfeervol getekend was.

In keihard zwartwit, met spectaculaire lichteffecten, dreigende schaduwen en ongewone camera-standpunten. Niet voor niets noemt men de film-noir als belangrijkste inspiratiebron voor Miller's werk.

Als je eens lekker wil lachen moet je er maar niet aan beginnen. Toch vond ik het een aardig idee om het eens een paar afleveringen van ons Stripmannen-vervolgverhaal in Sin City-stijl te tekenen. Al noem ik mijn zondige stad dan liever Hot City.

Al doende heb ik er mijn eigen draai aan gegeven. Realistische figuren tekenen is niet mijn sterke kant. Maar ik kreeg wel steeds meer bewondering voor Frank Miller als tekenaar. Het is een heel werk, al die schaduwpartijen.

Je moet als tekenaar heel anders gaan denken. De figuurtjes zijn niet plat meer, maar krijgen volume. En je moet oppassen dat je het niet te priegelig maakt. Vereenvoudigen, dus.

Maar dan nog ben ik zeker vier keer zolang met deze afleveringen bezig geweest als anders. Al dat zwart moet je wel zelf op papier smeren. Het wit staat er vanzelf al. En dan moest ik ook nog zo nodig kleur erbij gebruiken, wat het nog bewerkelijker maakte. Maar ach, iets nieuws doen houdt het tekenen wel interessant...

De Engelse Wikipedia over Frank Miller 

De veel kortere Nederlandse versie 

Artoffm.com een website met tekenwerk van Miller.

---

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1  en deel 3  of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - wordt vervolgd...

Problemen met het plaatsen van reacties op Blogspot ?

Er zijn meer mensen die problemen hebben met reageren op Blogspot, dus je hoeft je niet te schamen. Het is redelijk simpel als je het eenmaal door hebt. 

Onder het reactievak staat een hokje met de tekst 'reageer als', indien je op het kleine zwarte pijltje, daar rechts van, klikt verschijnt er een rijtje accountnamen. 

Als er daar 1 van herkent kun je hem aanklikken, maar dan moet je daar wel op ingelogged zijn. Anders klik je op 'anoniem'. Daarna op 'reactie plaatsen' klikken, desnoods 2 keer, maar dan moet het lukken...;o)

Odilon de Naaktkat – Als de zon maar even schijnt...

...dan zit hij voor het raam...

Maar je krijgt er dorst van, dat zonnen...

De foto's zijn aan het begin van deze week gemaakt.

Zet maar een kruis over die zonsopkomst

Vanochtend was het bijna net zo onbewolkt als gisteren.

Maar er was één groot verschil: Vliegtuigstrepen !

Volgens mij komt het doordat de lucht een stuk kouder is en de uitlaatgassen daardoor meer condenseren.

Hoe dan ook, met de economie kan het nooit zo slecht gaan. Als Jan en alleman daarboven een beetje door mijn zonsopkomst kan vliegen...

En die kerosine is ook veel te goedkoop...

Kijk hier voor de zonsopkomst van gisteren.

Moordlust

Eerder geplaatst op het Volkskrantblog in oktober 2005.

's Avonds laat lag ik in bed nog wat langs de tv-zenders te zappen. Ik belandde op BBC-2 waar ik een vriendelijk glimlachende man in een bootje op een rivier door de jungle zag varen. Met een automatisch geweer schoot hij even later op alles wat bewoog langs de oever en op het water.

Vogels, apen, hagedissen, binnen een paar minuten zag je er een tiental afgeschoten worden. Zo groot was de moordlust van deze man dat hij de boot niet eens liet stoppen om het geschoten wild op te rapen. De dieren bleven liggen waar ze gevallen waren. Toen even later beelden van de terugtocht kwamen, schoot hij een varaan op een boomstam zelfs voor de tweede keer neer. 'O,' zei hij met een grijns, 'die had ik vanochtend al gedood.'

Normaal gesproken ben ik een rustig en vredelievend mens, maar binnen vijf minuten voelde ik zo'n woede en walging in me opborrelen dat ik vurig hoopte dat deze vreselijke man zelf spoedig neergeknald zou worden. Geschrokken van mezelf zapte ik naar een andere zender.

Ik ben geen vegetariër of fanatieke dierenrechtenactivist. Voor mensen die een beest doden om het op te eten, of om de huid en andere delen te gebruiken, kan ik best begrip op brengen. Maar ik ben wel een tegenstander van de plezierjacht. En van deze zinloze slachtpartij werd het me dus rood voor de ogen.

Na een minuut of 10, weer wat rustiger geworden, schakelde ik terug naar de BBC. De jachtpartij was afgelopen en de jager, die zich Lord Rumney noemde, hulde zich in een Schotse kilt voor een onderhoud met de plaatselijke autoriteiten.

De commentaarstem vertelde dat de filmers er inmiddels achter waren gekomen dat de Lord helemaal geen Schot was en ook geen echte Lord. Dat gaf hij met een vriendelijke lach toe, maar zijn uitdossing en valse titel werkten nu eenmaal goed bij de plaatselijke bevolking. Hij had ze zelfs zover gekregen dat hij niets voor zijn jachtvergunning hoefde te betalen.

Zendt de BBC, die ik toch vooral ken van zijn prachtige natuurfilms, dit uit om deze lustmoordenaar, als een smerige oplichter, te ontmaskeren, vroeg ik me af. Maar dat werd niet direct duidelijk.

We schakelden over naar een andere jager. Deze was van een heel ander type. Hij stond uren in diepzinnige poses in de wildernis, of zat in het gras te mediteren, om één te worden met zijn omgeving. En hij legde met een 'perfect' schot een nijlpaard om. Dit werd vervolgens door de bewoners van een nabijgelegen dorp in stukjes gehakt om te worden opgegeten.

Gevraagd naar zijn motieven verklaarde hij dat hij niet wilde dat het dier onnodig zou lijden en dat hij een groot natuurliefhebber was. Al realiseerde hij zich dat dat misschien vreemd klonk uit de mond van een jager. Ook aan deze man was duidelijk een steekje los, maar je ging hem haast sympathiek vinden in vergelijking met zijn ontspoorde collega.

De volgende ochtend zocht ik op de website van de BBC naar meer informatie over het programma dat Underground Britain bleek te heten. Ik herinnerde me dat ik het al eens aangekondigd had gezien in de gids en aanvankelijk meende dat het over archeologie ging. Dat blijkt niet het geval.

Het is een serie over mensen met controversiële levens of liefhebberijen. Volgende week gaat het over een meisje dat steelt en bedriegt om haar drugsverslaving te bekostigen. De aflevering waar ik een deel van had gezien, ging over twee Britten die naar Gambia gingen om op nijlpaarden te jagen. Volstrekt legaal, je kunt voor bepaalde bedragen vergunningen kopen om alles wat je wenst neer te schieten, maar het is wel omstreden.

Doel van het programma is wellicht om mensen aan het denken te zetten en misschien helpt het zelfs om protesten tegen bepaalde praktijken op gang te brengen. Ik zou het in ieder geval heel fijn vinden als de Gambiaanse overheid de documentaire ook te zien kreeg en Lord Rumney vervolgens voor langere tijd achter de tralies verdween.

Aan mijn eigen reactie zou je haast afleiden, dat er toch enige waarheid zit in de gedachte, dat het zien van geweld tot gewelddadige reacties aanleiding kan geven. Al zullen de mensen die dat altijd zeggen, vast niet bedoelen dat je er moordlustige gevoelens jegens de geweldplegers door gaat ontwikkelen.

---

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor het vervolg  - of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - wordt vervolgd...

Zonsopkomst van vandaag, 8 februari 2011

Sommige mensen zeggen dat je helemaal geen zonsopkomsten of -ondergangen fotograferen moet. Slap romantisch gedoe is het. Gezwijmel bij roze kleurende wolkjes en langsvliegende vogels.

Okee, dat is een mening die ik helemaal respecteer. Ook al ben ik het er niet mee eens.

Geen wolkjes en weinig vogels vanochtend, maar toch een mooie zonsopkomst.

Zo vanachter de bomen...