100 vreemdelingen...

Ja, mensen, het is me wat ! Het kabinet is overstag ! We gaan 100 vreemdelingen uit het afgebrande kamp Moria, op Lesbos, opvangen in ons land. Tsjonge jonge, nou nou...

Het zijn me toch dingen die ik in de krant lees. Laatst ook al zo'n bericht. Op 10 september stond het in de Volkskrant: 'Trump onder vuur nu blijkt dathij de Amerikanen voorliegt, onder meer over corona'. Goh... wie had dat nou gedacht ?

Het kan zijn dat ik het allemaal niet meer volgen kan, maar voor zover ik het begrepen heb doet Trump al vier jaar lang niets anders dan liegen. Zouden er echt mensen zijn voor wie zo'n bericht als een verrassing komt ? In een reactie op deze beschuldigingen kwam hij met weer nieuwe leugens. Zo doet hij dat al zolang hij president is.

Als er, zelfs onder de lezers van de Volkskrant, mensen zijn die er vier jaar, of misschien nog wel langer, voor nodig hebben om hem te herkennen als leugenaar dan zie ik het toch nog somber in met de komende verkiezingen.

En dan die 100 vluchtelingen. Ja, dat wordt allemaal een beetje inschikken, hoor. Het wordt hier hartstikke vol, met nog weer 100 kwetsbare mensen en jonge kinderen erbij. Zou dat wel gaan lukken ?

Nou... Als ik de krantenberichten goed lees komt er geen enkele extra vluchteling naar ons land, als gevolg van deze 'ommezwaai'. Die 100 worden namelijk afgetrokken van de aantallen waarvan al eerder afgesproken was dat we ze zouden opnemen.

In ruil daarvoor... Ja, het staat er echt, lees de kranten er maar op na... In ruil... Al zou ik niet weten hoe je dit ruilen kunt noemen... Maar goed. In ruil, dus. Worden er regels aangescherpt en procedures verkort en strafmaten verhoogd.

Ik zal wel niet helemaal goed bij mijn verstand zijn, maar volgens mij worden de asielregels dus verscherpt terwijl daar niets tegenover staat. En dan vraag ik me af wie er nou eigenlijk overstag is gegaan in het kabinet ?

VVD en CDA waren altijd al voor strenge maatregelen. D66 en Christen Unie wilden juist een wat menselijker beleid. Dat hebben ze nu dus uit handen gegeven. Gefeliciteerd ! Een mooie overwinning over de ruggen van kwetsbare en minderjarige vluchtelingen.

En dan lees ik een dag later dat Rutte het zo goed doet, zelfs in de ogen van linkse kiezers. 'Het kabinet voelt de stemming in het land goed aan...' 

Gooi het maar in mijn pet. Geef mijn portie aan fikkie. Ik snap er niets meer van...

Ps: Voor wie nog actie wil ondernemen is er een online petitie, die inmiddels ruim 55.000 keer is ondertekend en die oproept om 500 weeskinderen op te nemen. 

Partijleden van CDA, D66 en CU hebben, volgens dagblad Trouw, een interne petitie gestart voor de opname van 1000 vluchtelingen. 

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ooit fietste ik met witte schoenen

Best een mooie beginzin, maar er ontbreekt iets aan. Je zegt niet: 'Ik fietste op witte schoenen'. En 'met witte schoenen aan' lijkt minder mooi. Waar aan ? Aan mijn voeten, natuurlijk. Hoewel 'met witte schoenen in mijn hand' zou ook kunnen.

Is er iets bijzonders aan fietsen met witte schoenen ? Nou, heden ten dage niet. Het viel me op dat de meeste wielrenners in de Tour de France witte schoenen hebben. Maar vroeger waren wielrenschoenen zwart. Kijk maar naar oude foto's van Eddy Merckx en Joop Zoetemelk, die hadden zwarte schoenen.

Een jaar of wat geleden keek ik met kleine D naar het WK voetballen. De spelers droegen schoenen in alle kleuren van de regenboog. Geel, roze, blauw, rood, paars. 'Vroeger', zei ik, 'waren voetbalschoenen zwart, met een witte streep.'

Zo had ik zelf, in de jaren '60, gevoetbald. Met zwarte schoenen van het merk Quick en later op Puma's. Niks rare snoepgoedkleurtjes. Het zou ook best kunnen dat die Quick schoenen eerst van mijn oudere broer waren geweest. En dat ik proppen papier in neuzen deed zodat ze beter pasten.

Het is niet dat ik gefixeerd ben op schoenen, hoor. Ik loop al 20 jaar op hetzelfde paar zwarte sportschoenen, ooit gekocht in de uitverkoop. Ik ken mensen die 6 of 10 paar schoenen hebben, soms zelfs meer dan 20 ! Maar ik had er lange tijd maar 1, die zwarte. Inmiddels heb ik er een paar moonboots bij, voor op de scootmobiel, als het koud weer is.

Ik heb ook een paar sandalen, die ik het hele jaar door draag, in huis. En als het heel warm weer is ook wel eens buiten. Van grote D, hij is flink gegroeid inmiddels, kreeg ik een paar jaar geleden een paar blitse blauwe schoenen, die hij te klein gekocht had. Maar omdat ik, vanwege mijn wankele conditie, zo weinig loop raken die maar niet ingelopen.

Ooit droeg ik dus witte schoenen bij het fietsen. Ik was een jaar of 20, denk ik, toen ik een racefiets kocht. Ik had toen een vriend, die ook Jan heette, waarmee ik tochten maakte. Wij hadden geen speciale fietskleding, dat vonden we maar aanstellerij. Mannen in koersbroeken en fietsshirts lachten we uit. 'Outfitters !', vonden we.

Maar na verloop van tijd moest ik vaststellen dat lange afstanden fietsen, op gewone gympen, niet comfortabel was. Ik ontdekte dat de ideale fietsschoen een alternatief modelletje was, van het merk Roots. Ik had rond die tijd een wit paar aangeschaft, gewoon om op te lopen. Nou ja, gewoon...

Roots waren ongewone schoenen. Ze waren ontworpen met het idee dat de menselijke voet, op een zachte ondergrond, het meeste wegzakt bij de hiel. Dus de hak was zeer laag. Naar de tenen toe werd de zool dikker. Daar moest je even aan wennen, bij het lopen. Maar voor op de fiets waren ze geweldig. Dat dikke deel zorgde ervoor dat de pedaal nooit pijnlijk in je voet drukte.

Toen fietste de serieuze wielrenner met zwarte schoenen, waarin een metalen plaatje verwerkt was, om de druk van de pedalen op te vangen. Op racefietsen zaten toen nog 'toe clips', natuurlijk. Een soort metalen beugeltjes, bijna stijgijzers, die de voet vast op de pedaal hielden. Inmiddels is dat vervangen door een kliksysteem. Plaatjes onder de schoenen klikken in de pedalen.

Mooi. Maar als je van de fiets stapt ben je, op die moeilijk lopende schoenen, direct te herkennen als iemand die pretendeert een wielrenner te zijn. Daar had ik op mijn roots geen last van. Verder gewoon een afgeknipte spijkerbroek en een t-shirt. Niks geen pretenties.

Later ben ik wel overstag gegaan wat betreft broek en shirt. Zo'n fietsbroek met zeemleren kruis is toch wel erg comfortabel. En een shirt met een paar zakken op de rug is best handig. Dan hoef je niet telkens te stoppen om iets eetbaars uit je fietstas te halen. Maar de witte roots bleven, daar kon geen officiële fietsschoen tegenop.

Tegenwoordig fiets ik niet meer, maar toen was ik een trendsetter. Nu fietsen ze allemaal met witte schoenen... aan... hun voeten...

Ps: De strepen zien er anders uit dan ik me herinner, maar Quick voetbalschoenen worden nog steeds gemaakt. In zwart en blauw. 

Van Roots vond ik wel een Facebookpagina, met de originele modellen, maar op een website kan ik die niet vinden. De laatste mededeling op de pagina dateert van 2015: 'De webshop is gesloten. Laatste paren in maat 37 en 41 nog op voorraad. Aanvragen per mail naar rootsschoenen@gmail.com' 

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het wilde leven van Keith Richards

Het is 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen, John Lennon zou dit jaar 80 zijn geworden. Dat laatste wordt gevierd met een luxe CD-box, met nieuwe geluidsmixen van zijn belangrijkste solo-opnamen. Maar vandaag wil ik het over de concurrentie hebben.

Een paar jaar terug verscheen 'Life', de memoires van Keith Richards, gitarist en één van de belangrijkste liedjesschrijvers van de Rolling Stones. Een dik boek, wat aan de ene kant niet vreemd is, want Keith gaat al meer dan 50 jaar mee als muzikant, maar aan de andere kant is het wel wonderlijk, vanwege de de hoeveelheid drank en drugs die hij heeft geconsumeerd. Het is opmerkelijk dat hij zich nog zoveel herinnert.

Er moet bij gezegd worden dat hij het boek niet echt zelf geschreven heeft. Het is samengesteld uit gesprekken die hij had met journalist-schrijver James Fox. En voor de afwisseling laat die ook regelmatig familieleden, vrienden en collega-muzikanten aan het woord.

Het boek werd door de pers bejubeld, maar ik stond niet direct te springen om het te kopen. Niet dat ik iets tegen The Stones heb. Bij ons thuis waren The Beatles aanvankelijk populairder, maar met name mijn oudere broer heeft dat later aardig goedgemaakt door een hele reeks lp's van The Stones te kopen.

Inmiddels ben ik toch aan 'Life' begonnen en dat kwam omdat het als e-book te koop werd aangeboden voor slechts 0,99 euro. Inmiddels is de prijs weer verhoogd naar 5,49 euro, maar dat is nog steeds geen geld. 'Life' is namelijk echt een leuk boek.

Op mijn e-reader is het 1788 bladzijden lang, wat een hele kluif is, maar er staat ook hier en daar een foto in. De stijl is niet heel soepel, maar toch las ik de eerste helft met plezier. Richards vertelt over zijn jeugd en schooljaren. Over zijn opa die muzikant was en hem subtiel richting gitaarspelen duwde. Over de eerste keer dat hij Elvis Presley hoorde en over zijn liefde voor de Blues.

Mick Jagger, later de zanger van de Stones, was een schoolvriend en samen maakten ze een moeizame beginperiode door. Ze hadden geen cent te makken. Keith vertelt dat ze achter de kruidenierswinkel lege flessen stalen om die dan, via de voordeur, weer in te leveren voor het statiegeld.

Hij vertelt hoe de Stones gevormd werden, met een belangrijke rol voor pianist Ian Stewart. Die werd later door hun eerste manager uit de band gezet, maar maakte daar geen probleem van. Hij functioneerde nog jarenlang als chauffeur voor de groep en speelde toch nog bij veel opnamen en concerten mee.

Later komen er meer drank en drugs in het verhaal en nogal wat gesodemieter met elkaars vriendinnen. Er zijn vast veel mensen die dat heel interessant vinden, maar voor mij zijn de muzikale anekdotes het leukst.

Zo blijkt op verschillende momenten in het boek dat er absoluut geen vijandigheid was tussen de Stones en de Beatles. Het beroemde viertal uit Liverpool kwam net wat eerder in de belangstelling dan Keith en zijn makkers. Ze werden dan ook beschouwd als wegbereiders waarmee goed contact was. Er was zelfs overleg over het uitbrengen van singles en lp's, waarbij ze elkaar niet in de wielen probeerden te rijden.

De Beatles waren ook eerder met het schrijven van hun eigen liedjes. Aanvankelijk probeerden de Rolling Stones vooral om hun Amerikaanse voorbeelden, zoals Muddy Waters, Jimmy Reed en Chuck Berry, zo goed mogelijk na te spelen.

Op een zeker moment zag hun manager in dat dat niet eindeloos door kon gaan. Hij sloot Keith en Mick op in een kamertje en zei dat ze er niet eerder uit mochten voor ze een liedje geschreven hadden. Dat werd 'As Tears Go By', de eerste hit voor Marianne Faithfull, de vriendin van Mick.

De Beatles kwamen ook te hulp met het repertoire. Na een toevallige ontmoeting schreven John Lennon en Paul McCartney 'I Wanna Be Your Man' voor de Stones. Keith vertelt dat hij een grote verwantschap met John Lennon voelde. Ook iemand die zich niet in een hokje liet duwen en die gek was op muziek.

Ik moet nog 800 bladzijden lezen, maar weet nu al dat het boek niet zal eindigen met het uit elkaar vallen van de band, of de dood van de hoofdrolspeler. Desondanks, of misschien wel juist daardoor, weet ik ook al dat het zijn 99 cent meer dan waard is.  

De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het was 50 jaar geleden, deze week

'It was 50 years ago today', nee de tekst van het liedje is anders.*) Maar het was deze week wel 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen. Voor de jongeren onder ons: dat was een heel populaire en heel succesvolle popgroep uit Liverpool, Engeland.

Volgens Wikipedia waren ze de meest invloedrijke band aller tijden. En ook de band die de meeste platen wist te verkopen, meer dan 600 miljoen wereldwijd, waarvan 183 miljoen alleen in Amerika. Ze zijn nog steeds recordhouder wat betreft nummer 1 plaatsen in de Britse albumlijst en de Amerikaanse Bilboard top 100.

Ze waren bij de eerste popartiesten die lang haar gingen dragen. Stel je daar niet teveel van voor, aanvankelijk kwam het net over de oren en nog lang niet tot op de schouders. Ze waren ook bekend als 'The Fab Four' – de fabuleuze vier – of gewoon bij hun voornamen: John, Paul, George en Ringo.

Ik heb al eens verteld hoe ik als klein ventje mijn eerste singletje kocht, 'Help!' van de Beatles. Dat ik, bij mijn moeder achterop de fiets, naar de plaatselijke platenzaak werd gereden – 'De Gouden Snaar' – en daar zelf mijn bestelling mocht plaatsen.

Mijn oudere broer en zus waren wat verder dan ik, wat de aanschaf van lp's betreft. Voor de jongeren onder ons, die gewend zijn aan onbeperkt muziek streamen via internet, is het misschien moeilijk voorstelbaar. Wij moesten sparen om, zo eens in de paar maanden, een nieuwe plaat te kunnen kopen. Die werd dan in de eerste weken iedere dag gedraaid, totdat we elk nummer konden meezingen.

De platen van de Beatles kwamen bij ons thuis min of meer op volgorde binnen. Ik denk niet dat we ze allemaal hadden, maar ik heb warme herinneringen aan 'Rubber Soul', 'Revolver', 'Sgt Pepper', 'The White Album', 'Abbey Road' en 'Let It Be'.

Dat laatste album was eigenlijk het bijproduct van de film 'Let It Be'. Het idee van de groep was om zich op te sluiten in een studio en voor het oog van de camera's een nieuwe plaat te schrijven, componeren, instuderen en uiteindelijk op te nemen. Het geheel werd afgesloten met het legendarische live-concert op het dak.

Ik denk niet dat ik de hele film ooit gezien heb. Ik heb ook niet veel herinneringen aan het uit elkaar gaan van de band, dat plaats had vlak voor film en lp verschenen. Maar de fans kennen vast wel een aantal fragmenten. De bandleden, inmiddels met zeer lange haren, snorren en baarden, wat tobberig bezig in de studio.

Met een klagende George Harrison, die ontevreden was over zijn eigen inbreng. En de zwijgende, maar dwingende, aanwezigheid van Yoko Ono, de nieuwe vrouw van John Lennon. Als jonge fan kreeg ik de indruk dat het allemaal haar schuld was dat de bandleden ruzie met elkaar hadden gekregen.

Het muziek- en cultuurtijdschrift Rolling Stone wijdde deze maand zijn hoofdartikel aan de Beatles en hun tumultueuze einde als band. Daaruit blijkt dat die filmbeelden een verkeerde indruk geven van de werkelijkheid. De echte fans zullen wel weten dat 'Let It Be' helemaal niet het laatste was dat de band produceerde.

Ze hadden na enige tijd wel door dat hun plan niet werkte. Ze werden, voor de filmopnamen, geacht om elke ochtend om 9 uur paraat te zijn. Normaal lagen ze dan net op bed, het waren allemaal nachtbrakers. Er waren spanningen, onderling, maar de rol van Yoko was daarin veel minder groot dan wij argeloze fans dachten. Ze voelden zich ook niet op hun gemak in de filmstudio die als locatie gekozen was.

Op een zeker moment besloten ze om een punt te zetten achter het project. Na een korte pauze gingen ze opnieuw de studio in, maar nu hun vertrouwde honk, Abbey Road, om daar hun laatste meesterwerk te maken, het gelijknamige album. Dat was een groot succes, maar drie van de vier bandleden wilde vervolgens een solo-album uitbrengen.

Inmiddels had John Lennon een nieuwe manager voor de groep gevonden, Allan Klein, niet zo'n verstandige keuze want na verloop van tijd bleek het een schurk te zijn. Paul McCartney wilde zich niet aan Klein binden en door de daaruit volgende zakelijke verwikkelingen – en wat later ook artistieke onenigheid – leed de band uiteindelijk schipbreuk.

Ondertussen wilde manager Klein graag een nieuw album uitbrengen en werd, met hulp van producer Phil Spector, de lp 'Let It Be' samengesteld en met de film van dezelfde naam uitgebracht. Met gevolg dat wij allemaal dachten dat zo de laatste momenten van de Beatles eruit zagen.

Volgens het artikel in Rolling Stone ging het er allemaal helemaal niet zo treurig aan toe, tijdens het maken van 'Let It Be'. Filmregisseur en Beatle-fan Peter Jackson, bekend van zijn 'Lord Of The Rings' epos, werd onlangs gevraagd om eens te kijken of er van het ongebruikte materiaal – meer dan 50 uur – dat al die jaren in het archief had gelegen, niet nog iets te maken viel.

Hij verklaarde verrast te zijn door de opnamen, die veel positievere van sfeer waren dan hij verwachtte. De bedoeling is dat hij eerdaags met een nieuwe versie gaat komen, die een heel andere kijk op de Beatle-geschiedenis zal geven. Jammer dat we daar 50 jaar op hebben moeten wachten.

*) 'It was 20 years ago today', is de beginregel van 'Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band'.

Zie ook: Wikipedia over The Beatles 

En het Rolling Stone artikel.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Eerherstel voor Sherlock Holmes

Ik overdrijf een beetje, maar ik was een poosje terug een beetje onaardig over de verhalen die Arthur Conan Doyle schreef over Sherlock Holmes. Ik vond ze niet erg spannend. Maar nu heb ik net zijn roman 'The Hound Of The Baskervilles' gelezen en dat is een prima boek.

Sherlock Holmes doet het beter over de wat grotere afstand, jammer dat Doyle maar een handjevol langere boeken over hem schreef. En dan zijn die, vergeleken met moderne thrillers, nog aan de korte kant ook. 'The Hound Of The Baskervilles' omvat in de Penguin pocketuitgave ruim 200 bladzijden. En daar kun je het laatste hoofdstuk nog vanaf trekken, want daarin wordt de ontknoping nog eens opnieuw uitgelegd, voor de lezers die het nog niet begrepen hadden.

Ter vergelijking: Ik las ook onlangs 'A Season For The Dead', van David Hewson, van 480 bladzijden. 'When Will There Be Good News', van Kate Atkinson, 388 pagina's en 'Angelica's Smile', van Andrea Camilleri, van 304 pagina's. Allemaal moderne thrillers, geschreven in de afgelopen 20 jaar.

Ik las ze natuurlijk op mijn e-reader, dat is met het warme weer wel zo comfortabel. Ik heb net een paar mooie, echte, papieren boeken geleend, maar die durfde ik nog nauwelijks aan te raken. Uit angst voor zweetvlekken. Met de e-reader heb je daar geen last van.

Maar goed. Langer is dus niet altijd beter, want in dit geval vond ik het boek van Hewson het minst boeiend. Waarschijnlijk omdat hij wat teveel overhoop haalt. Niet alleen een seriemoordenaar en een complot in het Vaticaan, maar ook persoonlijke problemen voor de inspecteur, die de boel nogal ophouden. Er waren momenten dat ik dacht: laat die filosofische bespiegelingen en romantische scenes nu maar weg. Hup, verder met het verhaal !

Wat dat betreft heeft Andrea Camilleri het beter begrepen. Hij vertelt het hele verhaal ook vanuit dezelfde persoon, commissaris Montalbano. We kijken voortdurend over de schouder van de speurder mee. Nadeel is dat, na 17 Montalbano boeken, bepaalde scenes en omschrijvingen clichématig beginnen te worden. De inspecteur en de bijfiguren hebben gewoontes en karaktertrekken die in elk boek weer terugkomen. Camilleri laat ook weinig veranderingen toe in het leven van zijn detective.

Wat dat betreft is Kate Atkinson een verfrissende schrijfster. Ik heb vier boeken van haar gelezen, waarvan drie romans met Jackson Brodie als speurder. Maar Brodie is in twee daarvan meer bijfiguur dan centraal personage. In deel één lost hij, voormalig politieman, maar nu privédetective, een paar oude zaken op. Aan het eind krijgt hij onverwacht een erfenis van een oud dametje.

In deel twee heeft hij zijn detectivepraktijk opgedoekt en leeft hij, nog wat onwennig, als rentenier in Frankrijk. Het boek is al 150 bladzijden onderweg als hij voor het eerst opduikt en actief deel gaat nemen aan het verhaal.

Het derde boek is nog extremer. Brodie is aan het begin even aanwezig, maar verdwijnt dan geruime tijd uit beeld. Atkinson vervolgt het verhaal met andere hoofdfiguren. Jackson komt weer in het verhaal terug als slachtoffer van een treinongeluk. Hij wordt gered door één van de andere hoofdpersonen, maar ligt daarna een hele tijd in het ziekenhuis, terwijl de anderen het verhaal voortzetten.

Pas op het laatst mag hij weer meehelpen om de zaken recht te trekken. Daarna blijkt hij slachtoffer geworden van een zwendel, waardoor hij zijn geld grotendeels verloren heeft, wat doet vermoeden dat zijn aandeel in het volgende boek wat groter zal zijn.

Atkinson is dus niet bang om haar hoofdpersoon heftige veranderingen te laten ondergaan. Ze laat hem ook rustig een half boek buiten beeld. Als lezer vraag je je dan af waar het allemaal heengaat, die avonturen van heel verschillende mensen, maar uiteindelijk komen de verschillende verhaallijnen weer netjes samen.

Dat is natuurlijk ook een truc waar je, na verloop van een paar boeken, aan gewend raakt. Maar Atkinson schrijft niet alleen boeken over Jackson Brody. Een ander boek dat ik van haar las, 'Emotionally Weird' is zelfs nauwelijks een thriller te noemen. Het is wel een bijzonder, boeiend en grappig boek.

Hier laat de schrijfster het verhaal vertellen door verschillende personen, die ook nog commentaar geven op elkaars vertellingen. In een enkel geval leidt zo'n interruptie zelfs tot een verandering in het verhaal. Een bijfiguur, die eerder akelig aan zijn eind kwam, wordt gewoon weer tot leven gewekt. Dat maak je niet vaak mee in een thriller.

Dat één van de hoofdpersonen een detectiveroman aan het schrijven is, waar je ook een aantal fragmenten van te lezen krijgt, houdt het boek misschien nog net binnen het thriller-genre.

De Jackson Brodie boeken zijn door de BBC deels verwerkt tot een Televisieserie, die in Nederland niet werd uitgezonden, maar wel op DVD te krijgen is. Acteur Jason Isaacs, ook bekend als Lucius Malfoy uit de Harry Potter-films, zet een prima Brodie neer. Maar ik zou toch aanraden eerst de boeken te lezen. Die zijn stukken beter en origineler.   

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Dromend over soep en Rhenen

Mijn laptop heeft weer een Windows Update overleefd en gedraagt zich, nadat ik zoveel mogelijk extra opties uitgezet en afgeslagen heb, weer bijna normaal. Er vliegt op het balkon een jonge koolmees rond met een gezwelletje onder zijn snavel dat er uit ziet als een oranje besje. Het zou ook een teek kunnen zijn. Het schijnt hem niet te hinderen.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Afgelopen maandag werd ik wakker uit een opmerkelijk gedetailleerde droom. Het is wonderlijk wat je hersens aan beelden kunnen produceren terwijl je slaapt. Dit keer droomde ik dat ik door een stad wandelde. Ik dacht de witte kerktoren te herkennen als de Cuneratoren van Rhenen.

Ik ben ooit wel eens in Rhenen geweest maar dat ziet er vast heel anders uit dan in mijn droom. Daarin volgde het ene leuke straatje, vol schilderachtige huizen uit verschillende historische periodes, op het andere aardige pleintje met kerkjes, stadspoorten en wat al niet meer.

Ik wandelde over een begraafplaats en zag in de verte die witte kerktoren weer, waar de zon heel mooi op scheen. Ik had mijn fototoestel in mijn hand en om een beter plaatje te kunnen maken sprong ik, heel atletisch, over een paar graven heen. Goh, dat ik dat kan, dacht ik in mijn droom.

Even verderop was ik weer in het stadscentrum en zag de dochter des huizes lopen met haar man. Zij wilden koffie gaan drinken op een terras, maar ik wilde nog even verder wandelen dus zei ik dat ik ze later wel weer zou zien.

Ik liep een oud gebouw binnen met gewelfde plafonds. Daar was een bibliotheek, of misschien een boekhandel, waar mensen zaten te lezen. Een aantal zag ik ook soep eten en ik kreeg meteen ook trek. Achter een tafel, aan de zijkant van de ruimte, stond een meisje bij een dampende pot.

'Hoeveel kost dat ?' vroeg ik.

'Eén euro', zei ze. 'Maar u moet er wel een boek bij kopen. U krijgt er dan ook een leesbrilletje bij. Samen 21 euro.'

Aha, pakketverkoop, dacht ik, terwijl ik door het boekje bladerde dat ze me toeschoof. Het was leuk geïllustreerd en ze legde er nog wat spullen naast, speelgoed dingetjes leken het.

Ik stemde met de koop in en haalde uit mijn zak een dikke stapel bankbiljetten. Je ziet dat zo'n droom niet erg realistisch is, want ik betaalde met een biljet van 25 euro en die bestaan helemaal niet. En in werkelijkheid heb ik nooit contant geld bij me.

Ondertussen bekeek ik het leesbrilletje dat een mooi gouden montuur had. Er stond nog iemand naast me en die wees me erop dat de poten verkeerd om aan de glazen zaten. Of de neussteun zat op de verkeerde plek. In ieder geval klopte er niets van dat brilletje. Hindert niet dacht ik, dat schroef ik thuis wel uit elkaar en dan zet ik het goed weer in elkaar.

Ik nam alle spullen die ik gekocht had mee. De warme soep zat in een aardewerken mok die weer verpakt was in krimpfolie, zodat je hem ondersteboven kon houden zonder dat er iets uit liep. Handig, vond ik.

Weer buiten op straat bedacht ik dat ik het boekje en de andere spullen misschien cadeau kon doen aan de dochter des huizes. Ik stond aan de rand van een plein, vol andere voetgangers en zag aan de andere kant mijn oud-collega Rita aankomen.

Naast haar liepen een man en een vrouw. Ik herkende in de man ineens haar zoon, een stuk ouder en grijzer geworden dan toen ik hem voor het laatst zag.

Hij herkende mij ook en raakte daardoor helemaal door het dolle. Hij griste een half opgegeten appel uit handen van een voorbijganger en gooide die over het plein mijn kant op. Ik zag het stuk fruit in slow motion op me af komen, terwijl de enthousiaste werper er jubelend achteraan rende.

Toen werd ik wakker.

Ps.: Ik heb het nog even gecheckt via Google Maps maar Rhenen ziet er inderdaad heel anders uit dan in mijn droom. Die kerktoren is wel mooi, gezien vanaf de rivier...

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Wegens internetstoring afwezig

Dat staat een beetje vreemd, want ik was niet echt afwezig. Ik was gewoon waar ik meestal ben, thuis. Maar, door die internetstoring kon ik niets van me laten horen, via e-mail, Facebook, of Twitter. Nou ja, bijna niets, maar daarover later.

Vrijdag was de warmste dag van het jaar en ik was 's ochtends even met de scootmobiel weggeweest. Na de lunch wilde ik me net terugtrekken voor een welverdiende siësta toen mijn vrouw riep, vanuit de woonkamer. 'De wifi doet het niet !'

Je ziet, wij worden een dagje ouder maar we gaan met onze tijd mee. Ik had mijn laptop bij de hand dus ik riep terug dat ik meteen even zou kijken. Onze provider heeft handige hulpprogrammaatjes waarmee je soms vanuit de luie stoel dingen kunt repareren.

Dit keer niet. Dus kwam ik overeind en liep naar de woonkamer. Even het modem opnieuw opstarten, dat helpt meestal wel. Maar nu niet, het apparaatje wilde niet op gang komen. Van het rijtje lampjes dat hoort te branden kwamen er maar 3 tot leven, de rest flitste vervolgens even in bonte kleurtjes en daarna begon het weer overnieuw.

Na een kwartiertje zei mijn vrouw: 'Je moet maar even de storingsdienst bellen.'

Fijn plan. Maar waar haal je een telefoonnummer vandaan als internet onbereikbaar is ? Telefoneren met de vaste lijn kon ook niet, want we hebben een alles-in-een abonnement.

'Ik kijk even op mijn smartphone,' zei mijn vrouw.

'Dat kan niet want we hebben geen wifi...,' begon ik maar ze had het al gevonden.

Hoe kan dat nou ? Dacht ik, maar enige tijd later begreep ik het. We hadden net haar prepaid beltegoed opgewaardeerd en als bonus had ze 1000 MB's gekregen. Om mee te internetten. Ik zei nog dat ze daar weinig aan had omdat ze altijd via ons thuisnetwerk het wereldwijde web op ging, maar nu bleken die MB's ineens hartstikke handig.

Ze vond niet direct een telefoonnummer maar wel een online helpdesk met allerlei tips en trucs. Na in te hebben gelogd werd op afstand onze verbinding getest en daarna begon het uitzetten en weer opstarten, het loskoppelen en weer aansluiten en het resetten van alle kastjes en verbindingen.

Ruim een uur later werkte het nog steeds niet en werd me aangeraden om een afspraak met een monteur te maken. Kon ook online, alleen kon hij niet eerder langskomen dan maandag.

Een weekend geen internet, televisie en telefoon... En net nu ik me zo verheugd had op het begin van het WK-snooker ! Nou ja, we hebben verschillende mobieltjes in huis en een smartphone, dus telefoneren zou nog wel gaan. Maar dat doe je ook niet de hele dag. Dat zou dus oude DVD-tjes kijken worden en nog meer boeken lezen dan anders.

Ik besloot om eerst maar eens een uurtje te gaan liggen. Het uitstellen van de siësta deed zich voelen. Daarna kwam ik op het idee om alles nog eens aan en uit te zetten, te resetten en los en weer vast te koppelen. Dat hielp in eerste instantie niet, maar net toen we ons aan een DVD over de beginjaren van The Beatles hadden gezet zag ik dat alle lampjes van het modem brandden. Hé ! Zou hij het weer doen ?

Nou, bijna. Televisie en telefoon bleken te werken, maar wifi en dus internet op mijn laptop kreeg ik niet aan de praat. Op de oude pc van mijn vrouw, die via een kabel aan het modem gekoppeld is werkte het wel. Dus daar zocht ik die helpdesk nog eens op. Deze keer kwam ik aan het eind van alle tips uit op een telefoonnummer. 24 uur per dag bereikbaar en gratis. Dan toch maar even bellen.

Uiteindelijk stelde de vriendelijke juffrouw, aan de andere kant van de lijn, voor om het modem nog maar eens op te starten. Dan zou de telefonische verbinding verbroken worden, maar ze zou me terugbellen als alles weer werkte.

Tsja...

Anderhalf uur later. Mijn vrouw en ik waren nu begonnen aan een DVD van de detectiveserie Magnum, uit de jaren '80, die eigenlijk verrassend leuk was. Het modem stond nog steeds dezelfde rondjes te draaien, 3 lampjes, een kleurige flits en dan weer overnieuw.

Ik ga toch nog maar eens bellen, dacht ik, na een plaspauze. Dit keer met mijn mobieltje. Ik kreeg natuurlijk een andere helpdeskmedewerker aan de lijn. Die probeerde nog eens de boel door te meten en mee te kijken, maar na een kwartiertje vruchteloos proberen viel de verbinding via mijn mobiel weg.

Na een paar minuten belde ik terug. Weer een andere medewerker. 'Ik denk niet dat u mij helpen kunt.' zei ik, 'maar ik vind het niet prettig om zo het contact te beëindigen, door het wegvallen van de verbinding.'

We wisselden wat overbodige informatie, onder andere over de monteur die gelukkig nog steeds ingeboekt stond voor maandag en daarna viel de verbinding opnieuw weg.

Ik liet het er maar bij. Het was inmiddels al na 9 uur 's avonds. We keken de aflevering van Magnum uit. De besnorde held reed rond in een rode Ferrari, ontliep een paar blonde, schaars geklede jongedames en een paar blaffende waakhonden en nam uiteindelijk wraak op de dood van een oude vriend.

Onderwijl hield ik een half oog op het Modem met z'n haperende lampjes. Ineens zag ik dat ze allemaal brandden ! Na controle bleek alles weer te werken, op de wifi na. 10 uur verder en niets opgeschoten. Internetten kon alleen via de smartphone van mijn vrouw en met haar oude pc.

Van de 1000 MB's waren er de volgende ochtend nog 850 over. Dus we moesten een beetje zuinig doen. Met de oude pc kon het wel, maar dat had ook z'n beperkingen.

Op Facebook had ik een mededeling gezet: 'Wegens internetstoring afwezig.' Want er waren anders vast mensen die zich af zouden vragen wat er met me aan de hand was.

Zaterdagmiddag kwam ik op het idee om mijn laptop met een kabel aan het modem te verbinden. Het was even puzzelen, want dan moest ik een andere kabel ontkoppelen, maar uiteindelijk lukte het. Een, beetje haperende, verbinding met het wereldwijde web was hersteld. De TV deed het ook, zodat ik naar het snooker kon kijken. Zo was het wel uit te houden tot maandag.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men