zondag 18 maart 2018

Lente in de gezondheidszorg


'Het was lente. Het leek nog winter maar 't was lente. (…) Het sneeuwde nog wat in die dagen, maar 't was zoo erg niet gemeend, 't was nog koud en vroor zo nu en dan maar wij wisten wel beter, wij lieten ons niet voor de mal houden.
Het zou zomer worden, de dagen werden langer...'.

Dat schreef Nescio ruim honderd jaar geleden, maar het had ook gisteren gekund. Want het is nog even koud, maar de voortekenen zijn er al. Langs de weg bloeien de narcissen en krokussen, in het plantsoen is de eerste bloesem aan de Japanse kers al verschenen. En in de bomen aan de overkant zitten de grote bonte spechten elkaar achterna. Die weten het ook al.

Ondertussen modderen de mensen maar voort. Afgelopen week kwam er het bericht dat er duizenden arbeidskrachten tekort zijn in de gezondheidszorg. Dat komt door de bezuinigingen van de afgelopen kabinetten en door de toegenomen administratie. En omdat daardoor de werkdruk hoog is – en de salarissen laag – staan jongeren niet direct te springen om in de zorg te gaan werken.

Allemaal heel verklaarbaar en we hadden het aan kunnen zien komen, net als de lente. Sterker nog: we hebben het aan zien komen.

Ik ken mensen die na hun pensioen nog best wat langer door hadden willen werken, maar hun administratieve baan in de zorg wegbezuinigd zagen worden. Door de automatisering en het elektronisch patiënten dossier zouden artsen ook best zelf de gegevens in de computer kunnen tikken.

Tuurlijk. En iedereen die wel eens bij een dokter komt weet dat ze dat ook doen. Maar misschien hebben jullie ook ervaren dat er nog al eens iets mis gaat, met het maken van afspraken, het doorgeven van medicatie en zo meer. Een arts heeft ook nog andere dingen aan zijn hoofd.

Eén van de oplossingen die ik voorbij hoorde komen, om het werk in de zorg aantrekkelijker te maken, was administratieve krachten aanstellen om dat deel van het werk over te nemen. Goh ! Wat een briljant idee !

Nou ja... In de zorg wordt het misschien ook wel weer eens lente...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 11 maart 2018

Schaatsen ? Het is lente !


Er zijn schaatswedstrijden in het Olympisch stadion van Amsterdam, maar de natuurliefhebbers weten dat de lente begonnen is. De schaatsers hebben dat waarschijnlijk ook wel gemerkt, want het was gisteren 15 graden boven nul.

De vogels zingen weer en op Facebook zag ik al de eerste berichten van mensen die hommels door de tuin hadden zien vliegen, of vogels met nestmateriaal zagen slepen. Dat laatste zag ik zelf ook al. Ik kijk uit op een hoge conifeer, waar een paar eksters al dagen de ene na de andere tak naartoe transporteren.

Een eksternest is een flink bouwwerk, zo groot en rond als een basketbal. Bij een conifeer zie je dat niet, maar in een loofboom vallen ze behoorlijk op en dan vooral in de winter als de bladeren gevallen zijn. En als zo'n nest, in een storm, kapot waait zie je, aan de massa takken op de grond, hoe omvangrijk het bouwsel was.

Het nestkastje op mijn balkon staat ondertussen in de belangstelling van een paartje koolmezen. Ik zag ze er al een aantal keer in- en uitvliegen, maar nestmateriaal hebben ze er nog niet binnengebracht. Toen ik er gisteren even naar binnen keek was het nog leeg, op wat mezenpoepjes na.

De kenners veren op, nu ik het over mezenpoep heb, want dat betekent dat de mezen waarschijnlijk in het nestkastje geslapen hebben. En als ze er geslapen hebben, dan voelen ze zich er veilig en is de kans dus best groot dat ze er ook in gaan nestelen.

We zullen het af moeten wachten. Tot nu toe heb ik niet veel geluk gehad met nestelende mezen. Het ging vaker mis, of helemaal niet door, dan dat er jonge meesjes uitvlogen.

Terwijl ik dat de afgelopen dagen een beetje in de gaten zat te houden zag ik ook een eekhoorn door de bomen aan de overkant voorbij rennen. Dat was al leuk maar nog niet zo bijzonder als de drie appelvinken die ik bovenin een eik, aan de rand van het park, zag.

Om appelvinken goed te zien heb je een verrekijker nodig, ze zitten meestal hoog in de boomtoppen, maar als je ze in het vizier hebt is het ook genieten. Wat een kanjers van snavels! Men zegt dat ze er kersenpitten mee doormidden kunnen bijten – de Duitsers noemen ze niet voor niets 'Kernbeißer' – en met hun goudbruine kop en donker omrande ogen zien ze er vervaarlijk uit.

Het zijn natuurlijk volstrekt onschuldige beestjes die letterlijk geen vlieg kwaad doen, want het zijn zadeneters. En ook nog eens tamelijk schuw en als ze boven in een boom zitten, moeilijk te zien. Dus...

En nu weer even schaatsen kijken...

Van de appelvink heb ik een paar wazige foto's gemaakt. 

Betere plaatjes vind je bij Vogelbescherming. 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 4 maart 2018

40 jaar Filmhuis Artishock – deel 2


Vorige week vertelde ik over mijn eerste jaren bij Filmhuis Artishock, in Soest. Deze maand werd het 40-jarig jubileum gevierd, ik was zo'n 15 jaar bezoeker, werkgroeplid en operateur.

Een van de meest memorabele filmavonden die ik, als bezoeker, in het Filmhuis meemaakte was die met de film 'Stop Making Sense', in 1984. Dat was een registratie van een live-concert van de rockband The Talking Heads. 

Na afloop bleef er een groepje bezoekers hangen, enthousiast napratend over de film en de muziek. De stemming zat er zo goed in dat de medewerkers besloten de film nog eens te draaien en de stoelen in de zaal aan de kant te schuiven, zodat er gedanst kon worden.

Naast de wekelijkse filmvoorstelling organiseerde de Filmhuis werkgroep, voor de actieve leden, ook af en toe een uitstapje. Ik ben meegeweest met een kampeerweekend in Hoenderlo en een uitstapje naar Gent, waar we de tentoonstelling Cité Ciné bezochten. Daar waren filmdecors te zien en werden fragmenten uit de bijbehorende films vertoond. Je maakte elkaar zo ook eens mee buiten de gebruikelijke omgeving, al werd er natuurlijk veel gepraat over de filmervaringen, hoogtepunten en missers.

Want er ging bij het draaien van de films ook wel eens iets verkeerd, natuurlijk. Niet elke operateur was even ervaren, of even zorgvuldig. De film kon gaan slippen of breken. Als je de spoel niet goed vastzette kon die van de projector vallen. Als je even bij de projector wegliep kon het dus voorkomen dat, bij terugkomst, de film van de trap af kwam rollen.

Film draaien was misschien geen kwestie van bloed, zweet en tranen, maar een beetje spuug kon wel van pas komen. Je moest, als je de film inzette, het filmkanaal van de projector met een borsteltje schoonmaken. Soms bleef er dan toch een pluisje of haartje achter en dat kon je dan, tijdens het draaien, proberen te verwijderen, door de film nat te maken met een beetje spuug. Nadeel was dat in de zaal niet alleen dat haartje heel groot geprojecteerd werd, maar ook jouw verwijderpoging. Teveel spuug moest dus vermeden worden.

We draaiden artistieke, alternatieve films, dus we keken niet op van vreemde beelden en een apart verhaal. We hadden over het algemeen de film, van te voren, niet gezien en dat kon ook wel eens voor verrassingen zorgen. Als bezoeker heb ik wel eens meegemaakt dat een film heel mysterieus en stil begon. Maar toen er na een minuut of tien nog steeds geen geluid was, begon het publiek toch wat te morren. En inderdaad, de operateur was vergeten het geluid aan te zetten.

Bij een andere film leken we wat plompverloren in het verhaal te vallen. Toen na een halfuurtje de titelrol verscheen begrepen we dat er begonnen was met de verkeerde spoel.

De overschakeling van 16mm naar het, meer professionele, 35mm formaat bracht weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Die films waren niet alleen twee keer zo breed, maar ook twee keer zo lang en zwaar. Om het hanteerbaar te maken werden ze aangeleverd op kleinere spoelen, een film van anderhalf uur bestond nu uit 6 spoelen. Maar we hadden maar één 35mm-projector, die uiteraard ook een stuk groter was dan zijn 16mm-voorgangers.

Je kon natuurlijk geen film vertonen met 5 pauzes, omdat er telkens een nieuwe spoel geladen moest worden. Dus werd er een zogenaamde 'long player' gebouwd, een installatie waar grotere spoelen op pasten.

De films moesten nu dus van te voren aan elkaar gemonteerd worden, van twee of drie kleine spoelen maakten we één grote. En net als bij het 16mm-formaat moesten ze na afloop teruggespoeld worden, maar nu ook weer in kleinere delen opgedeeld en van aanloop- en eindstroken voorzien. Voorbereiding en nazorg duurden voor de operateur zo een uurtje langer.

De lamp van de 35mm-projector gaf zoveel warmte af dat er in stilstand, om ongelukken te voorkomen, een klep tussen de lamp en de film geschoven moest worden. Als je daar, aan het eind van de spoel, te laat mee was brandde er een gat in de film. Het is mij wel eens overkomen. De beschadigde beeldjes moest je er dan tussenuit knippen. Ik heb nog jaren rondgelopen met een halfgesmolten fragment van 'Cyrano De Bergerac' in mijn portefeuille.


(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 25 februari 2018

40 jaar Filmhuis Artishock


Deze maand hebben we het 40-jarig jubileum van Filmhuis Artishock, in Soest, gevierd. Er is in die jaren veel veranderd en een deel daarvan heb ik zelf meegemaakt.

Vroeger was een film een strook celluloid van honderden meters lengte, met perforatie aan de zijkanten, die met 24 beeldjes per seconde door een projector getransporteerd moest worden. Scherpstellen deed je door met de hand aan de lens te draaien. Tegenwoordig zijn films computerbestanden, is de projectie digitaal gestuurd en worden de pauzes vooraf geprogrammeerd. Ik wil niet kinderachtig doen, maar in mijn tijd, laten we zeggen tussen 1985 en 2000, ging dat wel anders.

Ik werd in 1983 lid van de culturele vrijwilligers vereniging Artishock, in Soest, en vrijwel meteen ook van de Muziekwerkgroep en van de Werkgroep Eigen Werk. Kort daarna werd ik redacteur van het verenigingsblad, de Artishockberichten, later ook bestuurslid en heel kort waarnemend voorzitter. Al vrij snel was ik ook vaste bezoeker van het Filmhuis.

Naar het Filmhuis ging ik aanvankelijk vooral voor de gezelligheid. Er werden in Artishock al sinds begin jaren '70 films vertoond. Eerst door de filmclub, eens per maand. In 1978 werd het Filmhuis opgericht dat deel ging uitmaken van het Goois Film Circuit, een samenwerkingsverband van filmhuizen in de regio.

De films die vertoond werden waren van het alternatieve, kunstzinnige soort, soms heel leuk, maar ook wel eens wat minder. Ik ging gewoon, elke donderdag, ongeacht wat er op het programma stond. Er was een groepje min of meer vaste bezoekers waarmee het vaak gezellig en laat werd.

Ik weet het niet meer zeker maar ik denk dat ik na een aantal jaar gevraagd werd om lid te worden van de werkgroep Filmhuis. Kort daarna werd ik opgeleid tot operateur, de persoon die, in de filmcabine, achter de projector zat en dus voor het beeld en geluid zorgde.

We draaiden in die tijd films op 16mm-formaat, dat wil zeggen dat de filmstrook 16mm breed was. Wie in de jaren '60, of '70 zelf filmpjes maakte deed dat meestal op 8mm film. Dit was dus twee keer zo breed en twee keer zo lang. Een film van anderhalf uur werd aangeleverd op 3 spoelen, die elk zo'n 50 centimeter doorsnee hadden. De spoelen kwamen in speciale kunststof dozen.

We hadden in die jaren twee projectoren naast elkaar staan. Je kon dus voor aanvang van de film, twee spoelen klaarzetten. In de pauze moest je dan de laatste spoel, of als het een lange film was twee spoelen, laden. Bij een heel lange film, bijvoorbeeld 'The Unbearable Lightness Of Being', die bijna 3 uur duurde, hadden we meerdere pauzes nodig. Die pauze werd trouwens aangegeven door middel van een dia en een aparte projector.

Twee spoelen achter elkaar draaien betekende dat je, aan het eind van de eerste spoel, over moest schakelen naar de tweede projector. Je zat dan gespannen te kijken wanneer het zover was. Je probeerde in de gaten te houden of de spoel al bijna leeg was en of er een zogenaamd overnametekentje in beeld kwam. Dat was een cirkeltje, blokje, of driehoekje, in de bovenhoek van de film.

Voor de operateur was het de kunst en ook wel de sport om de overname zo soepel mogelijk te laten verlopen. Dus in één beweging de ene projector stil zetten, de andere aan en het geluid omschakelen. Ik was daar nogal kritisch op, voor mezelf, maar als ik in de pauze de bar binnenkwam en zei dat de overname niet geweldig was geweest, was de reactie meestal: O, niets van gemerkt.

Wordt vervolgd.


(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 18 februari 2018

Drama camera's


Vrijdag won de jonge, onbekende, Esmee Visser verrassend de 5000 meter schaatsen op de Olympische Spelen. 's Avonds zat haar vader aan tafel bij het tv-programma De Wereld Draait Door. De eerste vraag die presentator Matthijs van Nieuwkerk stelde was: 'Had u tranen in uw ogen ?'

Het is toch verschrikkelijk !? Dat gehengel naar drama. Het niveau van onze journalistiek is afgezakt tot 'Papa, ik zie tranen in uw ogen'...

Gelukkig bleek vader Visser een broodnuchtere man, die wel wist dat zijn dochter een aardig stayertje was, maar niet had verwacht dat ze het zo goed zou doen. Had hij onmiddellijk geprobeerd haar te bellen ? Nee, hoor, hij had rustig gewacht tot ze zelf belde, een paar uur na de race.

Om één of andere reden heeft De Wereld Draait Door oud sportcommentator Mart Smeets uitgenodigd om over de Olympische Spelen te praten. Die man houdt volgens mij helemaal niet van sport, die houdt alleen van drama en van zijn eigen stem.

De NOS heeft een eigen cameraploeg naar de Spelen gestuurd om dramabeelden te schieten en Mart mocht de hele week jubelen, over de geweldige opnamen van schaatsers die het net wel of net niet gehaald hadden. En hoewel Esmee Visser na haar race vrolijk over het middenterrein dartelde, grapjes maakte met haar begeleiders en lollig deed naar haar telefoon, hadden ze net die ene seconde weten te vinden dat ze even bezorgd keek, omdat de grote favoriet, Sablikova, nog aardig bij haar tijd in de buurt kwam.

Daarnaast waren er heel veel beelden van de Nederlandse nummer vier, die lang de snelste tijd had, maar op de tribune moest toezien hoe ze net naast de medailles belandde. Voor mij had het niet gehoeven, al die shots van de naderende nederlaag, maar Smeets en consorten vonden het prachtige TV.

Je zag het eerder ook al bij de 10km van de mannen. Er was weinig aandacht voor de winnaar, een Canadees van Nederlandse afkomst, nog veel minder voor de uitstekende Nederlandse nummer twee, maar er werd eindeloos nagepraat over de dramatische race van favoriet Sven Kramer. Drama, drama, drama. Terwijl Sven eerder toch een mooie gouden plak op de 5km had gewonnen.

Het is verfrissend om tijdens de schaatswedstrijden eens over te schakelen naar Eurosport. Die zenden alleen de beelden uit die de organisatie zelf maakt en het commentaar is van een Belg. De Belgen noemen ons lange baan schaatsen 'snel schaatsen' en doen daar net iets zakelijker verslag van dan wij van de NOS gewend zijn.

Is dat dan saai ? Helemaal niet ! Je wilt toch tijdens de wedstrijd de schaatsers zien en niet telkens hinderlijk onderbroken worden door close-ups van sporters die alleen nog maar nagelbijtend toe kunnen kijken ? De spannende dingen gebeuren niet op de tribune, of het middenterrein, de spanning zit in de wedstrijd.

Misschien zijn ze bij de NOS, met hun drama camera's, bang dat de kijkers afhaken. Die krijgen buiten de spelen om ook het ene na het andere drama-programma voorgeschoteld. Van Help Mijn Man Is Klusser, tot Lelijke Eendjes en Overspel In De Liefde. Er wordt wat afgehuild. Was het niet Gerrit Komrij die ooit onze TV een treurbuis noemde ? Die man had een vooruitziende blik, maar of hij gedacht had dat het zo treurig zou worden...?



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 11 februari 2018

Stroomstoring


Vorige week zaterdag hadden we een stroomstoring, of eigenlijk zondagochtend heel vroeg, maar het voelde nog als zaterdag. Ik sliep al en had er waarschijnlijk pas de volgende ochtend iets van gemerkt als mijn vrouw me niet wakker had gemaakt. Die lag nog laat naar de tv te kijken en merkte dus direct dat er iets mis was.

Ongerust maakte ze me wakker, er zou toch niets mis zijn in huis ? Kortsluiting, of zoiets ? Ik wankelde mijn bed uit. Ja, het hele huis was donker, maar aan de overkant van de straat brandde wel licht.

De elektriciteit is bij ons verdeeld over twee groepen, met elk een stop. Is er ergens in huis kortsluiting dan knalt er een stop kapot, maar nooit alle twee tegelijk. Ik keek nog eens goed uit het raam en zag dat het bij alle huizen in de straat donker was, inclusief de straatlantaarns.

Er brandde wel licht op de hoofdweg, wat verderop en bij de verzorgingsflat achter de vijver, aan de overkant. Het zou dus een lokale storing kunnen zijn, die alleen onze straat getroffen had.

Ik ging even naar het toilet, wat nog best een gedoe is, in het stikkedonker. Mijn vrouw had intussen een kaarsje aangestoken in de woonkamer. Wat te doen ? Ik had weinig zin om in het duister op zoek te gaan naar het telefoonnummer van de netbeheerder.

We hoorden gestommel bij de buren beneden. Zouden we er maar op vertrouwen dat zij zouden bellen ? Het kon eigenlijk allemaal weinig kwaad, op dit tijdstip en met de winterse temperaturen. De koelkast zou best een tijd koud blijven en verder hoefden we niets, wat stroomverbruikende apparaten betreft.

We gingen weer naar bed en mijn vrouw viel vrij snel in slaap. Ik had er wat meer moeite mee, zoals meestal wanneer ik uit mijn slaap gehaald ben. Het viel me op hoe stil het nu was. Zelfs de centrale verwarming, die anders de hele dag door ruist, was nu stil. Daar zal dus ook wel een elektrische pomp achter zitten.

Zo lag ik nog een poosje naar de stilte te luisteren, tot ik dan toch wegdoezelde. Kort daarna werd ik met een schok weer wakker omdat de TV aansprong. Ook de wekkerradio stond te knipperen en de verwarming begon te ruisen. We hadden weer stroom !

Mijn vrouw had er niets van gemerkt, die sliep rustig verder. Ik moest voor de derde keer proberen de slaap te vatten...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 4 februari 2018

De goede genen


Het is logisch als een boer of kweker probeert om dieren te fokken en planten te veredelen zodat ze de beste eigenschappen krijgen. De beste koeien, de mooiste tomaten, zo gaat het al eeuwen.

Maar er ontstaat nogal wat weerzin als hetzelfde gebeurt in een laboratorium, door genetische manipulatie. Experimenten met voedselgewassen om ze ongevoelig te maken voor ziektes, of bestand tegen landbouwgif dat alle andere planten vernietigt ? Tegen zulk ingrijpen in de natuur wordt hevig tegen geprotesteerd.

En dan heb ik het nog niet over genetisch gemanipuleerde dieren of zelfs mensen. Bij reageerbuisbevruchtingen zou je kunnen selecteren op huidskleur, karaktereigenschappen, of intelligentie. Dat doet denken aan griezelige regimes die proberen een verbeterde versie van de mens te kweken.

Maar wat als zo'n selectie buiten het laboratorium om plaats vindt ? Gewoon omdat mensen uit een bepaalde milieu, eerder met elkaar relaties aan zullen gaan, dan met mensen uit een heel andere kring. Hoger opgeleiden zullen misschien eerder trouwen met iemand van hun eigen niveau. Mensen met bepaalde hobby's vinden een partner via vrienden en kennissen met dezelfde liefhebberijen. Daar kunnen we toch moeilijk iets tegen hebben ?

Neem nou Mathieu van der Poel. Voor wie hem niet kent, Mathieu gaat vandaag meedoen aan het Wereldkampioenschap Cyclocrossen, of veldrijden, in het Limburgse Valkenburg. Dat is met een racefiets over ruw, heuvelachtig en waarschijnlijk modderig terrein rijden.

Mathieu is de grote favoriet en dat is misschien niet toevallig, hij heeft namelijk zijn genen mee. Zijn vader, Adri, was ook wielrenner en een hele goeie. Hij was in 1996 wereldkampioen veldrijden, werd op de weg eens tweede bij het WK en won meerdere klassiekers en touretappes.

De moeder van Mathieu is de dochter van, Raymond Poulidor, een Franse wielerlegende. Poulidor, 'Poupou', onder fans, stond bekend als eeuwige tweede – onder meer drie keer net geen winnaar van de Ronde van Frankrijk – maar Poulidor won wel de Ronde van Spanje en een hele reeks klassiekers, dus hij kon er best wat van.

Vader Adri maakte, via het wielrennen, kennis met Corinne Poulidor en uit die verbintenis werd de grote favoriet van vandaag geboren. Mathieu was in 2015 de jongste wereldkampioen veldrijden ooit en won in dit seizoen al 26 wedstrijden.

Maar een garantie op succes is het ook weer niet, zo'n wielerhuwelijk. Het had maar weinig gescheeld of Mathieu was voetballer geworden en zijn oudere broer David is weliswaar ook cyclocrosser, maar diens beste prestatie op een WK is de 6e plaats.

Daarbij... de grootste concurrent voor Mathieu is de Belgische renner Wout van Aert. Die werd de afgelopen twee jaar wereldkampioen en heeft helemaal geen beroemde wielrenners in zijn familie...

De wedstrijd wordt live uitgezonden vanaf 15.00 uur. En wie zolang niet wil wachten: Om 11.00 uur is de strijd voor de beloften, renners tot 23 jaar, live te zien op de Vlaamse zender Canvas.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men