Een deel van jullie zal het al wel gemerkt hebben: ik heb afgelopen week een nieuwe laptop in gebruik genomen. De vorige laptop had een defecte ventilator en omdat ik toch een apparaat wilde met wat meer inhoud, besloot ik hem niet te laten repareren, maar te sparen voor een betere.
Met een nieuwe laptop komt dus ook een nieuwe versie van Windows, nummer 10 dus. Zo heet het besturingssysteem, ik ben onderhand vergeten hoeveel versies ik al afgewerkt heb. De eerste pc's die ik in huis had werkten nog met de voorloper, MS-DOS. Ik geloof niet dat ik de allereerste Windows 1.0 onder ogen heb gehad, maar in ieder geval wel oudere versies dan Windows 95.
Op mijn oude laptop zat Windows 7 en de vervanger, een nog oudere die afgedankt was door kleine D., draaide op Windows Vista. Dat werkte best, alleen had het systeem de neiging om erg vaak te vragen of je een bepaalde actie wilde ondernemen. 'Weet u zeker dat u dit bestand weg wilt gooien ?' Ja, natuurlijk. 'U moet administrator rechten hebben om...'. Die heb ik ! 'Wilt dit bestand echt...?' Jaahaa !
Daar zijn we met Windows 10 vanaf. Als je nu op delete drukt is je foto, mail, of wat dan ook, direct weg. De eerste paar keer keek schrok ik ervan: Hè, geen controlevraag ? Nee, direct in de prullenbak.
De lichtelijk irritante bibliotheken, waar Windows 7 al je bestanden in onderbracht, zijn ook verdwenen en daarvoor heeft een oude bekende een prominentere plaats gekregen. Windows Verkenner staat nu standaard in de werkbalk onderaan het scherm. Prima ! Dan hoef ik geen shortcuts te maken om snel bij mijn bestanden te kunnen.
Optisch is het grootste verschil dat de vensters, windows dus, geen rand meer hebben. Dat is even wennen als je ze groter of kleiner wilt maken. En bij het opstarten verschijnt er een foto van een landschap in beeld, met de tijd en de datum. Je verwacht dan dat je vanzelf doorgaat naar het inlogscherm, maar daarvoor moet je eerst een toets indrukken. In plaats van een wachtwoord moet je daarna een pincode invoeren. Schijnt veiliger te zijn.
Verder opent zich een hele massa aan friemelende apps, als je op het icoontje linksonder in beeld klikt, waar bij oudere versies het startmenu zat. Die warrelende menigte kun je decimeren, maar dan hou je een tamelijk kaal menu over, waar het even zoeken is voor je oude vertrouwde elementen weer gevonden hebt. Als je voor de meest gebruikte programma's snelkoppelingen hebt gemaakt heb je er verder natuurlijk geen omkijk meer naar.
Er zijn natuurlijk nieuwe functies gekomen en oude verdwenen, maar heel spectaculair is dat niet. Zo is er een extra knop in je taakbalk, de 'taskmanager' waarmee je alle schermen die je open hebt staan, naast elkaar in beeld kunt krijgen. Grappig, maar een beetje overbodig, aangezien in je taakbalk ook al alles staat wat je open hebt.
Eenmaal een beetje gewend werkt het eigenlijk allemaal best goed. Alleen het email-programma dat Windows mee levert is nogal sober. Een mail versturen naar een lijst van adressen is niet mogelijk. Direct vanuit je mail naar je adresboek gaan kan ook niet.
Het overzetten van mijn oude adresboek naar het nieuwe was ook weer een ouderwetse ramp. Zoals eigenlijk altijd de mail het grootste probleem is als je van Windowsversie verandert. Er zijn hulpprogrammaatjes, maar ik heb nog niet meegemaakt dat die ook echt werkten. Er gaan altijd email-adressen verloren en het is een heel gepruts voor het weer een beetje ergens op lijkt.
Later kwam ik erachter dat het oude mailprogramma, Windows Live Mail, waar ik geen grote fan van was, maar dat in ieder geval in grote lijnen deed wat ik wilde, gratis bij Microsoft te downloaden is. Maar toen had ik al Thunderbird geïnstalleerd. Ook gratis en van alle gemakken voorzien.
Zo tobben we voort. Maar dankzij de nieuwe laptop gaat het tobben nu wel een stuk sneller...!
