Van oud papier naar digitale techniek

Wees maar niet bang, ik ga niet het hele reisverslag van mijn fietsvakantie uit 1987 op het blog zetten. Maar ik heb er afgelopen zondag uit geciteerd en ik ga dat eerdaags waarschijnlijk nog wel eens doen. Dus is het misschien ook wel leuk om te laten zien hoe het er uit ziet.

Een ouderwets schrift is het, met harde kaft. Op de omslag wat stickers die ik onderweg oppikte en een plakplaatje uit de Sunday Times. Een cricketspeler van lang geleden. Niet dat ik verstand heb van cricket, maar indertijd vond ik dat grappig.

Aan de binnenkant uiteraard een verhaal voor bijna elke dag van de reis, tickets, bonnetjes en ansichtkaarten. Een fototoestel had ik niet mee. Wel een pakje blanco correspondentiekaarten, potlood en een fineliner. De tekeningen die ik daarmee maakte stuurde ik naar familie en vrienden. Ik heb er zelf niet één meer.

Maar dankzij het internet kan ik nu opzoeken waar ik geweest ben. En ik heb de afgelopen dagen heel wat lol gehad met Google Maps en Streetview. Je zou kunnen zeggen dat ik vanaf de bank een deel van mijn vakantie opnieuw gedaan heb. De campings waar ik heb overnacht, de pub waar ik mijn eerste Engelse biertje dronk en natuurlijk de kastelen en andere bezienswaardigheden.

Niet dat ik alles weer herken, daarvoor is het toch te lang geleden, maar met behulp van mijn reisverslag kom ik toch een heel eind. Soms kan ik ook constateren dat dingen veranderd zijn. De Village Store van het dorpje Monyash is bijvorbeeld gesloten en vlak naast Flint Castle, in Noord-Wales, is een nieuw bedrijventerrein aangelegd.

Een heel enkele keer moet ik tot de conclusie komen dat ik, 25 jaar geleden, naar de verkeerde plek ben gereden, of de verkeerde steenhoop heb bekeken. In mijn verslag beschrijf ik bijvoorbeeld een zoektocht naar de Nine Ladies Stone Circle, een prehistorisch monument, op een heuvel in het Peak District.

'Prachtig uitzicht daarboven en een heel stel grote stenen in een onoverzichtelijke opstelling,' schreef ik. Maar op internet zie ik dat het juist tamelijk bescheiden steentjes zijn, die keurig in een kringetje staan. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat er in die buurt meerdere overblijfselen uit de oudheid zijn. Een vergissing is snel gemaakt.

Bij de grotere bouwwerken was het makkelijker, daar stonden ook toen al bordjes bij. Maar daarover later meer...

Er staat een boom aan het eind van de regenboog

Dat was een bijzonder mooie regenboog, gisterenavond. 

Extra fel misschien, door de laag staande zon...

En nu weten we het zeker: Er staat een boom aan het eind van de regenboog.

Het laatste restje...

Je kunt op de foto's klikken voor een grotere weergave...

Kastelen, een koning en kamperen

Aanvankelijk was ik van plan om iets te schrijven over mijn jeugdliefde voor kastelen. Die bereikte een hoogtepunt toen ik in 1987 op fietsvakantie ging in Engeland en Wales. Daar wilde ik de kastelen bekijken die Edward I had laten bouwen om de Welshmen er onder te houden. Ik geloof niet dat ik me toen erg verdiept had in het leven van die middeleeuwse koning, maar nu lijkt het me wel leuk om daar iets meer over te weten te komen.

Bij Wikipedia is zijn levensverhaal uitgebreid te lezen, hier even in het kort: Edward werd geboren in 1239 en stierf in 1307. In de tussentijd ging hij op kruistocht, trouwde 2 keer, verwekte minstens 17 kinderen, veroverde Wales en versloeg de Schotten.

Hij wordt over het algemeen beschouwd als een succesvolle vorst, die in zijn tijd gerespecteerd en gevreesd werd. Hij voerde belangrijke veranderingen door in de rechtspraak, het belastingstelsel en het parlementaire systeem en behaalde de nodige overwinningen op het slagveld.

Maar hij had ook voortdurend financiële problemen en trad bruut op tegen de Joden, die in het bankwezen belangrijke posities innamen. In 1290 besloot hij uiteindelijk alle Joden uit Engeland te zetten en al hun bezittingen in beslag te nemen. Andere Europese vorsten waren hem daar overigens in voorgegaan.

Een interessant en roerig leven dus, dat tot op de dag van vandaag gevolgen heeft. Bijvoorbeeld, dat de Engelse kroonprins nog steeds tot Prince of Wales wordt gekroond, in het kasteel dat Edward bouwde in Caernarfon.

Ik pakte het schrift erbij, waarin ik indertijd het verslag van mijn fietstocht naar Edwards kastelen heb opgeschreven. Al snel zat ik me te verbazen over de energie die ik toen aan de dag legde. Dagtochten van 70 tot 100 kilometer, tegen de wind in, met volle fietstassen. Daarna een camping zoeken, tent opzetten, boodschappen doen, eten koken, afwassen. En de volgende dag meteen weer op pad.

Alleen de boottocht al, een bijna doorwaakte nacht op de pont, in een 'reclining chair', na een uur of 6 fietsen door de regen. Tegenwoordig zou ik daar een week van uit moeten rusten ! Aan de ene kant is het jammer dat mijn lichamelijke toestand zulke inspanningen niet meer toe laat. Aan de andere kant is het mooi dat ik het toen toch maar gedaan heb. Er zijn genoeg mensen die dat soort dingen uitstellen tot na hun pensioen.

Het is ook maar goed dat ik er zo'n uitgebreid verslag van geschreven heb. Want mijn herinneringen zijn, 25 jaar later, toch wel erg vervaagd. Zo duurde het geruime tijd voor ik enig beeld op kon roepen van de tweede camping waar ik verbleef. Volgens mijn notities was het erg mooi gelegen, het Greenhills Caravan Park in Bakewell, in het Peakdistrict.

'Tussen de heuvels, met naar drie kanten prachtige vergezichten over door lage muurtjes uit elkaar gehouden weiden en velden. Een groepje boerderijen, aan één kant in de diepte, en hier en daar wat bos.'

Op internet heb ik wel eens gezocht naar plaatjes van een prehistorische steencirkel die ik, vlakbij Bakewell, bezocht. Wat ik vond leek niet veel op wat ik me meende te herinneren.

In mijn verslag noem ik ook Haddon Hall, een kasteel-achtig landhuis dat niet ver van die steencirkel staat. Als ik dat opzoek vraag ik me af waarom ik daar indertijd zo achteloos langs gefietst ben. Wat een indrukwekkend bouwwerk !

Maar goed, ik was een rare snijboon. Een beetje in je eentje naar Wales fietsen om naar middeleeuwse kastelen te gaan kijken... Over die kastelen hebben we het ondertussen nog helemaal niet gehad. Dat moet dan maar een volgende keer.

Zie ook: Wikipedia - Edward I of England en www.haddonhall.co.uk

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit hoofdstuk.

Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het is maar goed dat de verkiezingen weer achter de rug zijn

Nee, beste mensen, verwacht van mij geen duiding van de verkiezingsuitslagen. 

Ik snap er niets van. 

Ja, dat de kiezers het vorige gedoog-kabinet maar niets vonden lijkt me duidelijk. 

CDA en PVV zijn er flink voor afgestraft en de coalitiepartijen hebben nu nog maar 69 zetels, dat is een verlies van 6.

Mooi! En terecht ! Maar hoe is het dan in hemelsnaam mogelijk dat de VVD,

 toch de initiatiefnemer van de gedoogconstructie, 10 zetels wint !??

 Onbegrijpelijk.

Ondertussen is men hier in de straat de boel aan het opbreken. 

Want crisis of geen crisis, ons dorp stapt over op glasvezel. 

Het is maar goed dat de verkiezingen al achter de rug zijn, 

want vandaag had ik het stemlokaal niet kunnen bereiken...

Avontuurlijke stembusgang met onbekend gevolg

De gang naar de stembus, vandaag, kon wel eens avontuurlijk worden. Door lichamelijke problemen, vermoedelijk een virusje, misschien wat overbelast, ben ik ruim een week niet naar buiten geweest. Maar de democratische plicht roept !

Ik had iemand kunnen machtigen, natuurlijk, maar dochter is de hele dag op stap en mijn vrouw moet de hele dag werken. Dus ga ik er op uit met machtigingen van het hele gezin. Het stembureau is vlakbij, in een bejaardencentrum, dus het zal wel scootmobielvriendelijk zijn. Hoop ik...

'Leden Occupy verbranden stempassen in Utrecht' was een nieuwsbericht van een paar dagen geleden. 'Je kan je afvragen hoeveel invloed jij hebt op politici in het huidige systeem. De invloed van de kiezer op de Tweede Kamer is door het kiesstelsel behoorlijk ingedamd.', citeert de website van Trouw een van de actievoerders.

In mijn omgeving hoor ik dat geluid ook af en toe wel eens. 'Waarom zou je gaan stemmen, het maakt toch allemaal niets uit. Die gasten in Den Haag zijn allemaal zakkenvullers die alleen maar voor hun eigen belangen opkomen.' Of: 'Het zijn niet de politici die de dienst uit maken maar de grote bedrijven.'

Nu heb ik ook geen buitengewoon hoge verwachtingen van de invloed die ik uit kan oefenen via het kieshokje. Ik ben, zelfs met mijn twee volmachtstemmen, maar een piepklein zandkorreltje in de grote oceaan van de politiek.

Als individu ben ik onbelangrijk. Maar ik maak deel uit van een grotere groep, de stemmers op de partij van mijn keuze. Samen met andere partijen kunnen die wel invloed uitoefenen. En hoe meer mensen op mijn partij stemmen hoe groter die invloed zal zijn. Daarom is mijn stem wel van belang.

Stemmen doen we voor het 'wij'-gevoel. Geen goeie actie van Occupy Utrecht, dus. Gelukkig blijkt het ook helemaal geen actie van Occupy te zijn. Op hun eigen website staat: 'Occupy Utrecht verbrandt geen stempassen. Occupy Utrecht ondersteunt geen enkele actie die oproept niet te gaan stemmen. Wij geloven dat de inspraak vergroten belangrijker is. Wij distantiëren ons bijgevolg van iedere actie die oproept niet te gaan stemmen.'

Dus vooruit ! Op naar de stembus ! Wat de gevolgen ook mogen zijn...

Omzien in trots, of in verbazing ?

Ik heb het de afgelopen tijd niet op de voet gevolgd. Al die politieke debatten tussen de leiders van de grootste partijen... Het is me te vermoeiend. Maar ik begrijp dat het vooral over de economie, Europa en de zorg is gegaan.

En dan vooral over: hoe helpen we de economie er weer bovenop. Hoe zorgen we er, met meer of minder inbreng van Europa, voor dat de economie er weer bovenop komt. En hoe hervormen we de zorg zo, dat de economie er weer bovenop kan komen.

Terwijl we ons er, naar mijn idee, meer zorgen zouden moeten maken over hoe we de Aarde in de toekomst een beetje leefbaar kunnen houden. Met steeds meer mensen, steeds schaarsere grondstoffen en die verdomde economie die altijd maar groter moet groeien.

Het zou eigenlijk veel beter zijn als die economie eens ophield met groeien. De huidige crisis zou een mooie opmaat kunnen zijn voor een kleinere, duurzame economie. Maar bij de grootste politieke partijen moet je met dat soort ideeën niet aankomen.

Zoals gezegd, ik heb het niet heel fanatiek gevolgd. Maar de enige twee partijen, waarvan ik een enthousiast pleidooi voor duurzaamheid heb gelezen, waren de Partij voor de Dieren en de Christen Unie.

'De groene kiezer moet in opstand komen', schrijft Marianne Thieme van de PvdD, in de Volkskrant. 'Economische groei is niet de oplossing van onze problemen, maar de oorzaak ervan. We moeten niet meer van de aarde vragen dan zij kan leveren.'

Daar ben ik het erg mee eens. Dat zij in de loop van haar verhaal wat apocalyptische waarschuwingen laat horen zal ik haar dan maar vergeven. De Aarde zal niet zo snel vergaan en ook de mensheid zal het nog wel even volhouden. Maar we zouden het onszelf een stuk makkelijker maken als we afstapten van het huidige economische denken.

Thieme krijgt, ook in de Volkskrant , bijval van Arie Slob en Joël Voordewind, van de Christen Unie, die, onder de kop 'De wereld van voor de crisis komt niet terug', stellen dat 'Puur economische groei niet het antwoord is op de crisis: duurzaamheid is het sleutelwoord.'

De vraag die we woensdag in het stem hokje moeten beantwoorden is: Zullen we over 10 of 20 jaar omzien in trots, omdat we op een politieke partij gestemd hebben die de economie er weer bovenop geholpen heeft ?

Of zullen we omzien in verbazing ? Hoe hebben we zo laat in kunnen zien dat het juist die economie was die ons in de problemen bracht ? Waarom zijn we niet veel eerder voor duurzaam gegaan ?

Tenslotte bestaat het economische probleem alleen maar uit cijfers, op papier. Het duurzaamheidsprobleem, dat is de echte werkelijkheid.

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit hoofdstuk.

Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ondertussen op het raam (en op het balkon)

Als er iets op het raam zit kan dat niet veel anders zijn dan een insect. Een groene gaasvlieg in dit geval. Bij Wikipedia lees ik dat de larven van dit fraaie vliegje enorm veel bladluizen eten en daarom ingezet worden in de tuinbouw. Het is gewoon een inheemse soort, dus bij ontsnapping vormen ze geen gevaar voor ons andere insectenleven.

Op het balkon is ondertussen de winde tot bloei gekomen. Eindelijk ! Het schijnt dat ze al vanaf juni kunnen bloeien, maar door het wisselvallige weer gebeurt dat bij mij dus pas nu. Na één dag is de bloem helaas al uitgebloeid. Maar er zitten nog meer knoppen in !

Op internet lees ik dat de zaden van de blauwe winde een hallucinerende werking hebben. Om te voorkomen dat avontuurlijke lieden ze daarvoor zouden kopen schijnt men de zaden met een gifstof te behandelen. Een bijwerking, ook bij onbehandelde zaden, is misselijkheid. 

Of het allemaal waar is ? Ik ga het niet proberen...! 

Klik op de foto voor een grotere weergave...