Vakantie is aan mij niet besteed

Je zou het misschien niet zeggen, maar eigenlijk ben ik met vakantie. Dat wil zeggen dat mijn vrouw vrij is van haar werk en de kinderen naar het zonnige zuiden zijn. We hebben het huis dus voor ons zelf en we blijven, ook dit jaar, weer lekker thuis.

Vorig jaar schreef ik daar, op het Volkskrantblog, het onderstaande verhaal over. Het werd opgepikt door de internet-redactie van de krant en prominent op de website gezet. Binnen enkele dagen kreeg ik bijna 5000 bezoekers op mijn blog, een record.

Er zijn deze zomer wel een paar verschillen in vergelijking met vorig jaar. Ik kan nu een paar keer per week weg met mijn scootmobiel. En ons boottochtje ging dit jaar niet door. In plaats daarvan zijn we naar de dierentuin geweest. Dat was ook leuk...

Hieronder het verhaal van 2010:

Er zijn mensen die denken dat ik altijd vakantie heb. Ik ben arbeidsongeschikt verklaard en hoef dus niet meer te werken. Ik kan dus de hele dag zelf bepalen wat ik doe.

Dat zou zo zijn als ik kerngezond was. Helaas ben ik chronisch ziek, de reden van mijn arbeidsongeschiktheid, waardoor ik maar heel weinig kan doen. In de praktijk heb ik eigenlijk huisarrest. Als ik me niet teveel inspan kan ik, op eigen kracht, twee keer per week een half uurtje luchten.

Als ik dat uitleg zijn er die zeggen dat dat dan wel erg zwaar zal zijn. Nou, ja, ik zou het graag anders zien, natuurlijk, maar zolang ik maar niet over de grenzen van mijn lichamelijke mogelijkheden heen ga, is het doorgaans wel te doen, hoor.

In de uren die ik niet doorbreng met rusten op bed, vermaak ik me best met kleine klusjes in huis en op balkon en met boeken, tv, stereo en internet. Vakanties zijn niet zo aan mij besteed. Ook op mijn vakantie-adres moet ik een groot deel van de dag rustend doorbrengen en reizen is extra vermoeiend.

Wel laat ik me af en toe een paar uurtjes door de omgeving rondrijden. Per auto of rolstoel, of een combinatie van beiden. Varen kan ook, ontdekten we vorig jaar, in zo'n salonboot die ook geschikt is voor rolstoelers.

Eerder maakten we al eens een boottochtje over de Vecht bij Weesp. Dit keer deden we een rondvaart over de Loosdrechtse plassen en de Vecht.

Van te voren zag het weer er niet al te best uit, maar dat viel op de dag zelf enorm mee. Toen we ons eenmaal door de opgebroken straten van Hilversum gewurmd hadden en de aanlegsteiger hadden bereikt, bleek dat men daar helemaal voorbereid was op passagiers in rolstoelen.

Het trapje de salon in werd, met behulp van enkele metalen platen, omgebouwd tot een hellingbaan. Ikzelf en de andere rolstoelers werden naar beneden getransporteerd en de hellingbaan weer verwijderd. Zo mankeer je niets, zo zit je met een groep andere mentaal- en/of lichamelijk gehandicapten, netjes opgeborgen in de salon van een rondvaartboot.

Maar ach, het was best leuk. Het uitzicht mooi, de koffie lekker, de lunch eenvoudig maar voldoende en het meegenomen gezelschap aangenaam. Op het personeel aan boord was ook niets aan te merken. En tegen het eind van het tochtje droegen mijn metgezellen de rolstoel weer de trap op, zodat ik ook nog even op het achterdek uit kon waaien.

Niet alle dagen vakantie, dus. Maar af en toe een ochtendje is ook best leuk !

Slechtvalk van Beleef de Lente ernstig gewond

Het nieuws dateert van een paar dagen geleden, maar ik las het vandaag pas. Het vrouwtje van het slechtvalkenpaar, dat de afgelopen jaren gevolgd kon worden via de webcams van Beleef de Lente, is neergeschoten. Gelukkig leeft de vogel nog en is er kans op herstel.

Afgelopen vrijdag is de vrouwtjesvalk, die door het nummer op haar ring bekend stond als 'S2', gevonden met een gewonde vleugel. Het dier bleek neergeschoten te zijn en had meerdere botbreuken.

Inmiddels is de vogel geopereerd en heeft de dierenarts verklaard dat herstel mogelijk is. Er is nog niets definitief over te zeggen, natuurlijk. De vraag is bijvoorbeeld of S2 weer in staat is om te jagen. En of haar plaats niet ingenomen wordt door een ander vrouwtje.

Zelf is S2 ook al de tweede vrouwtjesvalk in deze nestkast. Een aantal jaren geleden volgde ze, midden in het broedseizoen, het vrouwtje op dat tot dan toe in de nestkast broedde. Er waren op dat moment kleine valken aanwezig, die alleen door het mannetje verzorgd werden.

Na een aantal spannende dagen, waarin S2 aanvankelijk het voedsel dat het mannetje aanbracht wegkaapte, begon ze de jongen te voeren. In de seizoenen daarna ontpopte ze zich als een succesvolle moeder.

Het is een geluk bij een ongeluk dat dit schietincident na het broedseizoen heeft plaatsgevonden. De drie jonge vogels, van dit jaar, zijn uitgevlogen en waarschijnlijk al behoorlijk zelfstandig.

In het algemeen kun je zeggen dat het behoorlijk goed gaat met de slechtvalken in ons land. Het aantal succesvolle broedparen neemt gestaag toe. Maar er moeten natuurlijk geen idioten komen die de vogels uit de lucht schieten...

Zie ook de berichten op de site van het Eindhovens Dagblad:

Slechtvalk De Mortel neergeschoten 

Slechtvalk S2 onder hoede vanVogelasiel Someren 

En op de site van Vogelwerkgroep Gemert:

S2 gewond door hagelschot 

Update S2 - De eerste berichten zijn goed... 

Beelden van het afgelopen broedseizoen, met S2 in actie, zijn te zien op de site van Beleef de Lente 

 

Kleine reparaties en oplapwerk aan onze kurkvloer

In het verleden ben ik nooit zo welgesteld geweest dat ik, in de huizen die ik huurde, echt houten parketvloeren of hoogpolig tapijt kon laten leggen. Nou had tapijt, of tapijttegels, toch al niet mijn voorkeur. Beetje viezig vond ik dat, vooral als je een kat in huis hebt. Vlooien voelen zich er ook in thuis.

Fraai houten parket had wel ik graag gehad, maar ja, de kosten, hè. Zeil had natuurlijk gekund. Je hebt het in allerlei dessins en kleuren en het gaat soms verbazend lang mee. Maar het blijft plastic. Linoleum, dan ? Dat is ook mooi, maar behoorlijk duur. Wat hou je dan over ?

In mijn omgeving was een jaar of 25 geleden kurkparket behoorlijk populair. Redelijk in prijs, puur natuur, je kon het zelf leggen en het ging lang mee. Als je tenminste af en toe wat onderhoud pleegde en waar nodig een likje lak uitdeelde.

In mijn eerste huurhuis ging dat prima. Na een jaar of 5 lag dat krukvloertje er nog knap bij. Toen ik daarna bij mijn huidige vrouw introk besloten we om, in haar huis, ook overal kurk te leggen.

Nu, na bijna 20 jaar, is die vloer aan een opknapbeurt toe. Ik heb er in de tussentijd wel eens een nieuwe laklaag opgesmeerd. Maar de laatste jaren heb ik het niet meer zo bijgehouden. Deels omdat mijn gezondheid het niet toelaat om zo'n grote klus in 1 keer te doen. Maar ook omdat we dachten dat we zouden gaan verhuizen.

Die plannen zijn inmiddels op de lange baan geschoven. En nu zijn die kale plekken me toch een doorn in het oog. Er moet iets aan gebeuren en als ik de vloer niet in 1 ruk kan opknappen, dan maar in kleine gedeelten. Sommige stukken liggen er ook nog goed bij, dus die schuif ik gewoon op de lange baan.

Andere plekken zijn er niet best aan toe, die vragen direct om actie. In de woonkamer, bijvoorbeeld, waar op twee plaatsen bubbels onder het parket zijn ontstaan. Plekken waar het kurk losgelaten heeft van de betonnen ondergrond. Eén bubbel is zelfs opengebarsten en daar gaapt nu een gat van zo'n 5 centimeter doorsnee.

Gelukkig heb ik in de kelder nog een paar tegels van het oorspronkelijke parket bewaard. Dus reed ik deze week met de scootmobiel naar de bouwmarkt. Een bus vloerlak, lijm, schuurpapier en een lakroller ingekocht en weer terug naar huis.

Het mooie was dat de bouwmarkt, in de tussenliggende jaren, klaarblijkelijk was verhuisd, een stukje meer onze kant op. Maar de indeling van de winkel was nog exact hetzelfde. Ze maken het hun oude klanten niet te moeilijk.

Thuis sneed ik de ene bubbel open en lijmde het kurk weer vast. Bij de andere, waar het gat zat, sneed ik over de hele breedte van de tegel een stuk weg en lijmde er een nieuwe strook in. Het nieuwe gedeelte was wel wat donkerder van kleur dan de oude vloer. Maar ik had zo'n operatie al eens eerder uitgevoerd en daar was na een paar jaar het nieuwe stuk net zo mooi opgebleekt als de omringende vloer.

Nu een paar laagjes lak erover, op waterbasis dus bijna reukvrij. Daarna een paar dagen uitrusten en dan die kale plek bij de bank maar eens onder handen nemen. Het mag dan een regenachtige zomer zijn, ik zal me thuis voorlopig niet vervelen...

De Strip: Ter afwisseling van het Stripmannen vervolgverhaal een aflevering van 'Wachten op Eduard', gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Meer afleveringen zijn te zien op zijn website: www.palymptoot.nl

Aan een vervolg van het vervolgverhaal wordt gewerkt...

 

Jonge koolmezen en het natuurlijk evenwicht

Veel mensen hangen 's winters wat pinda's in de tuin voor de vogels. In het voorjaar stoppen ze met voeren, want dan moeten de vogeltjes zelf weer voedsel zoeken. Misschien komt dat voort uit de gedachte dat de natuur iets is waar wij mensen ons eigenlijk niet mee moeten bemoeien. De natuur regelt zichzelf. Een pindaslinger in de zomer verstoort het grote plan.

Raar idee. Door onze aanwezigheid beïnvloeden we de natuur toch het hele jaar rond ? We wonen, werken en verplaatsen ons door die natuur en verstoren daarmee het leven van alle andere wezens in die natuur.

Is het dan niet overdreven om te denken dat je, door in de zomer vogelvoer aan te bieden, de natuur uit evenwicht zou kunnen brengen ? Alsof je achtertuin, of balkon, een teer ecosysteem is dat geen inmenging kan verdragen.

Met andere woorden: In een perfecte, natuurlijke situatie, bij een volstrekte afwezigheid van mensen, is vogels voeren niet nodig. Maar in de volledig door de mens beheerste omgeving, van ons balkon of achtertuin, kan het helemaal geen kwaad. Dat vindt Vogelbescherming ook. 

Goed, ik voer de vogels dus, de laatste jaren, bijna het hele jaar door. Alleen in de broedtijd stop ik even. Zowel op mijn balkon als op dat van de benedenburen hangt een nestkastje. Als de mezen daar hun jongen hebben is het wel zo rustig om geen andere vogels naar het balkon te lokken.

Het mooie is dat ik zo veel vogels op mijn balkon krijg en allerlei gedrag kan zien, dat zich anders verborgen in bomen en struiken afspeelt. Veel jonge koolmezen dit jaar, soms wel vier of vijf tegelijk. Aanvankelijk vlogen ze vooral bedelend achter hun ouders aan en werden ze ook gevoerd. Al snel vonden ze uit hoe ze zelf pinda's en zonnepitten konden pakken.

Bedelen is, bij veel vogels, piepen en met de vleugels trillen...

Nu maken ze vooral onderling ruzie en proberen elkaar en ook de volwassen vogels en pimpelmezen, van het balkon te jagen. Het is prachtig om te zien, maar moeilijk om te fotograferen. Ze zitten geen moment stil en op het balkon zelf gaan staan kan niet, dus zit ik met de reflecties en spiegelingen in het raam. 

Op de voorgrond een volwassen koolmees, daarachter het veel lichter gekleurde jong...

Niet de perfecte foto's, dus, maar wel een leuke indruk van wat je kunt zien als je de natuur, ook in de zomer, een handje helpt...

Schefflera succesvol gekloond

Schefflera

Klonen, een genetisch identieke kopie van jezelf maken, is nog het terrein van sciencefiction. Er wordt wel onderzoek gedaan en er zijn successen geboekt, het schaap Dolly bijvoorbeeld, maar een mens klonen zit er voorlopig nog niet in.

Er zijn mensen die, na hun overlijden, hun hoofd in laten vriezen en verwachten dat hun lichaam daar later dan wel weer aan gekloond zal kunnen worden. Maar voorlopig is dat toekomstmuziek.

In de dierenwereld komt het wel voor, ongeslachtelijke voortplanting, of parthenogenese. Bladluizen kunnen zich op die manier vermeerderen en maken zo kloontjes van zichzelf. En bij de planten is het zelfs de gewoonste zaak van de wereld.

Alleen noemen we het daar 'stekken'. Heel veel mensen hebben wel eens een stekkie gemaakt. Van de fuchsia bijvoorbeeld, zoals in het liedje van Annie M.G. Schmidt. En veel planten doen het ook uit zichzelf.

Als wij een plant stekken snijden we een takje af en zetten dat in de aarde, of eerst in het water om wortels te laten vormen. Sommige planten maken stekken aan het uiteinde van takken, of stengels. Zodra die de grond raken kunnen ze wortel schieten.

Het kan ook via uitlopers van de wortels. Het resultaat is hetzelfde, een genetisch identieke kopie van de moederplant. Of vader, want dat kan bij stekken, of klonen, ook. Je hebt er geen seksuele partner bij nodig. Reuze handig.

Een tijdje terug schreef ik over de kamerplanten bij ons thuis. Ik was van plan om er een paar te stekken die uit hun voegen gegroeid waren. Een schefflera,  zo'n boompje met van die handvormige bladeren, dat door een voormalige buurman op de trappenhal was achter gelaten, was zo uit model gegroeid dat ingrijpen noodzakelijk werd.

Volgens informatie op internet kun je zo'n plant ook dwars afzagen, dan loopt hij weer opnieuw uit. Maar stekken leek mij leuker. De mooiste top zaagde ik er uit, zette hem in een vaas voor het raam en wachtte af.

De eerste weken gebeurde er niets, maar op een zeker moment diende het eerste schuchtere worteltje zich aan. Nog een maand later is het zover, een flink bosje wortels, de plant kan de grond in. Succesvol gekloond !

Balcony TV – Simpel idee met wereldwijde gevolgen

BalconyTV, sinds jaren mijn favoriete muzikale website, is een initiatief van drie jonge Ieren, Stephen O’Regan, Tom Millet en Pauline Freeman, die op hun balkon in Dublin muzikanten en soms ook andere artiesten laten optreden. De filmpjes die ze daarvan maken zijn te zien op hun eigen website en YouTube.

BalconyTV bestaat sinds juni 2006 en won in 2007 een award voor de beste muziekwebsite in Ierland. Kijk voor de beginjaren naar:

De lancering vanBalconyTV op 7 juni 2006 

Het eerste testfilmpje, waarvan later de jingle is gemaakt. 

Het eerste echte filmpje met Jezzebelle. 

Inmiddels is het trio dat met BalconyTV begon verhuisd en worden de Ierse opnamen gemaakt op het balkon van een hotel in Dublin. Het concept, van een muzikant of band die live en grotendeels onversterkt op een balkonnetje musiceert, heeft ondertussen wortel geschoten in 21 steden, in Groot-Brittannië en verschillende andere Europese landen, maar ook in de VS, Canada en Australië.

Er worden dagelijks meerdere nieuwe video's op YouTube geplaatst en in het archief zijn duizenden filmpjes te vinden. Die simpele opnamen hebben samen al meer dan 20 miljoen kijkers getrokken. Duizelingwekkende cijfers !

Het populairste filmpje, We cry van TheScript, is bijna 2 miljoen keer bekeken. Gevolgd door de Tango Flash Mob met ruim 900.000 kijkers, Mumford & Sons, met ruim 600.000 en human beatbox Alberto die bijna 300.000 keer bekeken werd.

Net buiten de top 10 staat een oude favoriet van mij, Paul Brady, een bekende Ierse folk-rocker die, hoewel een beroemdheid in eigen land, zich niet te groot voelt op het balkonnetje te spelen.

Een ander fimpje, dat ik indertijd prachtig vond, is sinds 2007 maar 1100 keer bekeken: Mumblin' Deaf Ro. Heerlijk liedje toch, met leuk gitaarspel.

Nog virtuozer is gitarist Robin James Hurt, maar ook die is maar 6250 keer bekeken. Blijkt maar weer dat niet elk talent direct opvalt en er nog veel te ontdekken is. Of dat ik er geen kijk op heb, dat kan ook.

Een paar aardige recente filmpjes:

The Statics, leuke folkpop uit Dublin.

Yellow Sisters uit Praag met een mooi stukje à capella zang.

Drebe, in het Duits, uit Hamburg, een gevoelig liedje met melodica (kruising tussen mondharmonica en orgeltje).

Buchanan uit Melbourne, Australië.

Chris Cope uit Auckland, Nieuw Zeeland.

Daniela Brooker een 17-jarig talent, uit New York.

Na 5 jaar werkt het dus nog steeds: Zet wat muzikanten op een balkonnetje, start de camera en er gebeuren leuke dingen. Lang niet altijd overrompelend goed, maar bijna altijd sfeervol en charmant. 

De Strip: Ter afwisseling van het Stripmannen vervolgverhaal een aflevering van 'Wachten op Eduard', gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Meer afleveringen zijn te zien op zijn website: www.palymptoot.nl

Aan een vervolg van het vervolgverhaal wordt gewerkt...

 

Vegetarische wraps met witte kool

Topchefs, amateurkoks, kookliefhebbers je hebt ze in soorten en maten. Sommigen hanteren strikte regels en koken precies volgens recept, andere schuwen het experiment niet en doen het meer uit de losse pols.

Ik behoor tot de laatste categorie. Koken is niet moeilijk, als je het niet te ingewikkeld maakt. Daarbij heb ik het uithoudingsvermogen niet, om uren achtereen in de keuken te staan. Zelfs niet als ik er bij kan zitten.

Vandaag een zelfbedacht gerecht, vegetarische wraps met witte kool. Omdat me dat lekker leek en om eens uit te proberen hoe vegetarisch gehakt en spekreepjes smaken. Hieronder de ingrediënten die ik gebruikt heb, maar daar mag je best van afwijken, hoor.

8 maistortilla's

300 gr vegetarisch gehakt

300 gr vegetarische spekreepjes

2 flinke uien

3 teentjes knoflook

2 tomaten

kruidenbouillonblokje

beetje geraspte kaas

Eerst de uien en de knoflook even fruiten in een scheut olijfolie. Dan het gehakt en het spek erbij, beiden vegetarisch, van het huismerk van een grote supermarktketen. De tomaten, in blokjes gesneden er bij.

Na een paar minuutjes de gesneden kool toevoegen, ik kocht een kant en klaar zakje in de supermarkt. Het bouillonblokje erdoor kruimelen, even omscheppen en het vuur uit. Het hoeft allemaal niet zo ontzettend gaar, het gaat nog in de oven.

Neem nu een maistortilla, schep er een strook van het kool-gehaktmengsel op en rol hem op. Doe dit bij elke tortilla en leg de rolletjes in een iets ingevette ovenschotel.

Strooi er wat geraspte kaas over en doe de schotel 10 minuten in de oven op 200 graden. Ik heb een combi-oven, hete lucht, dus, de tijd moet bij andere modellen misschien iets aangepast worden.

Het gerecht is klaar als de kaas een beetje begint te bruinen. Als het goed is zijn de wraps nu van boven knapperig geworden. De mijne waren van onderen nog zacht. Misschien kan dat voorkomen worden door ze op een rooster te leggen, maar dan bestaat de kans dat de inhoud eruit lekt.

Experimenteren, dus. Of gewoon opeten, want ze smaakten prima. Geef er eventueel frisse sla bij, of wat kidneybonen, of alle twee. Dan heb je genoeg voor vier personen.

Het vegetarische gehakt is, in een gerecht als dit, nauwelijks van rundergehakt te onderscheiden. De vegetarische spekreepjes smaakten wat minder krachtig dan de reepjes van een echt varken, maar misstonden toch ook niet. Als je om wat voor reden dan ook, al is het maar omdat het minder belastend is voor het milieu, eens een vleesvervanger wilt gebruiken, dan is dit een prima keuze.