Zaterdagochtend
was ik al heel vroeg wakker. Er was de voorgaande dag genoeg gebeurd
om over na te denken. Maar ik kon ook de slaap niet meer vatten door
een droom die ik probeerde te onthouden.
Dat ik wakker werd
kwam eigenlijk door de tv, die aan het voeteneind van ons bed staat.
Meestal is dat prettig, als ik 's middags wat ga rusten,
bijvoorbeeld. En ook 's avonds, als ik vroeg in bed lig, kijk ik vaak
nog wat naar de televisie.
Maar soms vallen
mijn vrouw en ik erbij in slaap. En zaterdagochtend werd ik dus
wakker omdat de tv, om een uur of 5, nog aan stond.
Hij stond op het eerste net waar het
journaal de hele nacht door herhaald werd. Ik ving iets op over het
kabinet Rutte, dat zijn plannen voor een nieuwe missie naar
Afghanistan door de kamer probeerde te krijgen. Ik zette de tv uit en
herinnerde me dat ik over Rutte gedroomd had.
In die droom hoorde ik bij een groep
van 5 mensen, die in training ging voor een missie. Samen met anderen
verzamelden wij ons in een groot gebouw. Om daar te komen moesten we
een diep water oversteken en in mijn droom kon ik sneller over de
bodem lopen, dan anderen konden zwemmen.
Dat zal wel niet
erg realistisch zijn. Maar dat heb je vaker in dromen. Eenmaal
aangekomen ontmoetten we de overige deelnemers in een grote eetzaal.
Daarnaast was een enorme slaapzaal, met eindeloze rijen veldbedden.
Mijn droom eindigde met een oefening die mijn groep moest uitvoeren.
Gehuld in lange
gewaden en geblinddoekt, moesten wij onze weg zien te vinden tussen
de veldbedden. Maar terwijl ik me nog aan het voorbereiden was zag ik
dat een van mijn teamgenoten, een grote, stevig gebouwde vrouw, flauw
viel.
Ik wilde te hulp snellen maar een ander
teamlid was me voor. Hij deed zijn blinddoek af, vloekte hartgrondig
en duwde de omstanders opzij. Toen zag ik dat hij niemand anders was
dan Mark Rutte, onze eigen premier.
We kunnen hier diepzinnige conclusies
aan verbinden, maar ik had natuurlijk het journaalbericht dat ik op
tv hoorde, opgenomen in mijn droom. Normaal gesproken zou ik niet
snel, vrijwillig en uit mezelf, over Mark Rutte dromen.
Mijn gedachten
dwaalden af naar het Volkskrantblog, dat ophoudt te bestaan. Jammer,
natuurlijk, ik heb er 5 jaar met veel plezier, mijn verhalen, foto's
en tekeningen op geplaatst. Ik heb er nieuwe vrienden door gemaakt en
contacten gelegd.
Maar ik wil niet
teveel energie stoppen in droefenis of woede, omdat het blog gaat
sluiten. Natuurlijk heb ik er veel tijd en moeite in gestoken, maar
daar stond veel plezier tegenover.
Aan de ene kant kun je denken dat het
tragisch is dat al die blogs nu verdwijnen en niet meer toegankelijk
zijn. Aan de andere kant is het voor mij zo dat alle verhalen en
tekeningen, die vast lagen op het Volkskrantblog, nu ineens weer vrij
komen om op een nieuw blog geplaatst te worden.
Dat nieuwe blog is er al:
http://stripmanprikbord.blogspot.com/
(Je bent er nu !) Ik hoop veel van de bezoekers van het oude Stripblog ook daar weer
te mogen ontvangen. En misschien ook weer nieuwe blogvrienden te
maken.
Er is inmiddels, door medeblogger
Kokopelli, een ontmoetingsplek voor ontheemde VK-bloggers ingericht
op het internetforum ekudos.nl
http://www.ekudos.nl/groepen/410/vk_bloggers
Het zou mooi zijn om toch een beetje contact te houden.
En dan is vrijdag
ook nog, bij verrassing, mijn scootmobiel bezorgd. Eigenlijk dacht ik
dat ik een afspraak had, met de man van de voorzieningenwinkel, om
naar de oprit naar de trappenhal te kijken. Er zijn opvouwbare
hulpmiddelen in de handel, die het makkelijker maken om met een
rolstoel, of scootmobiel, de stoep op en af te komen. Daar zou hij de
maat voor komen nemen.
Maar toen hij voor
de deur stond bleek dat hij een scootmobiel bij zich had. 'Ja, zei
hij, we hadden er nog een in het depot staan en je zit al zo lang te
wachten...'.
Hartstikke leuk, natuurlijk ! Wat een
mens al niet mee kan maken op een regenachtige vrijdag. Een nieuw
blog op poten zetten en de scootmobiel in gebruik nemen... Ik hoef me
de komende tijd niet te vervelen.
