zondag 26 januari 2020

De Nationale Tuin- en Balkonvogeltelling 2020


Jazeker, het is weer zo ver. De vaste lezers weten dat ik elk jaar meedoe met de Nationale Tuinvogeltelling. Meestal komen er niet zo heel veel vogels op mijn balkonnetje, in het halve uur dat je er voor uit moet trekken, maar toch.

Om dat te compenseren heb ik vorige keer mijn telling ingevoerd via de website van de Jaarrond Tuintelling. Daar kun je meerdere tellingen kwijt, voor elke dag één, bijvoorbeeld.

Maar achteraf gezien vond ik dat een beetje flauw, dus dit jaar doe ik weer ouderwets, één keer een half uur, en alleen de vogels die echt op mijn balkon komen. Tenzij er iets heel spectaculairs in de boom aan de overkant landt. Een zeearend of zo.

Dus om kwart over negen, zaterdagochtend, vul ik het vogelvoer aan. Vogelpindakaas in mijn zelfgemaakte houder, gepelde pinda's in de voedersilo, strooivoer in het voederhuisje en zonnepitten in het bakje aan het raam. De vetbolhouder is bijna leeg, maar ik heb geen kans gezien om nieuwe bollen te kopen deze week, dus moet het maar zo.

Om half tien zit ik klaar, met pen en papier, een kopje thee en mijn fototoestel. Direct zit er al een boomklever bij het strooivoer en later zelfs twee. Daarna wisselen pimpelmees, merel, koolmees, kauw en houtduif elkaar in vlot tempo af.

Ik probeer foto's te maken, maar het weer is zo donker dat ze wel niet erg scherp zullen zijn. Mijn thee wordt koud, tijd voor aantekeningen heb ik bijna niet. Na een half uur is de eindstand: Boomklever 2, Pimpelmees 1, Merel 1, Koolmees 2, Kauw 3 en Houtduif 3. Het roodborstje dat om kwart over tien kwam mag ik helaas niet meer meetellen en ook geen zeearend, dus.

Ook vandaag kun je nog meedoen met de telling. Invoeren kan op de website van Tuinvogeltelling.nl of de Jaarrond Tuintelling

Toen ik vanochtend keek hadden er ruim 34.000 vogelliefhebbers een telling doorgegeven en waren er meer dan 650.000 vogels geteld. Je kunt op de website ook je eigen telling opzoeken, op de kaart, en zien hoeveel mensen er in jouw buurt, stad, dorp of provincie geteld hebben.

Is het allemaal ook echt nuttig ? Ach, het is maar een eenmalige steekproef en zo heel veel conclusies zul je er niet uit kunnen trekken. Maar leuk is het wel en als je echt een half uur achtereen uit je raam zit te kijken zie je toch weer meer dan anders.


Mijn foto's zijn trouwens best gelukt en te zien op Twitter en Facebook .  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 19 januari 2020

Mensen, wat een week


Het schoot er in, zeggen we dan. Gisterenochtend reikte ik over de tafel, om iets te pakken dat net te ver weg stond, en er schoot een kramp in mijn onderrug. Dat kon er ook nog wel bij, deze week.

Het begon nog best goed. Ik schreef eerder over de werkzaamheden aan het leidingnetwerk in onze straat. De werklieden waren maandagochtend bij de stoep voor ons huis aangekomen. Ik wilde nog even boodschappen doen. Dus riep ik, vanaf het balkon, of ik er zo nog door zou kunnen met mijn scootmobiel.

Geen probleem, was het antwoord, we laten de tegels voor de deur nog wel even liggen.

Ik dus snel naar beneden en die mannen toewuiven en bedanken en naar de supermarkt. Maar bij terugkomst bleek dat, bij het deel waar nog tegels lagen, de stoeprand te hoog was. Er kwam direct een vriendelijke werkman aanlopen om me, met scootmobiel, boodschappentassen en al, de stoep op te helpen. Aardige gasten.

Maar dan een paar dagen later. De straat was inmiddels een hindernisbaan, met zandhopen, stapels stenen, rood-witte hekken en rondrijdend bouwverkeer. Mijn vrouw manoeuvreerde haar autootje daar voorzichtig langs toen er een vuilniswagen de straat in kwam rijden. Klaarblijkelijk zag de chauffeur haar over het hoofd, want terwijl zij een geparkeerd voertuig probeerde te omzeilen dacht hij haar te kunnen passeren.

Het resultaat was een botsing die de linkervoorkant van onze trouwe, twintig jaar oude Toyota onherstelbaar vernielde. Gelukkig bleef mijn vrouw zelf ongedeerd.

Een dag later, we waren net een beetje bekomen van de schok en probeerden ons mentaal voor te bereiden op een autoloos tijdperk, kregen we het bericht dat één van mijn beste internetvrienden, Ronald Blonk, was overleden.

Het was geen verrassing, hij was al maanden ernstig ziek. Ik wil er ook niet overdreven dramatisch over doen, ik heb Ronald maar twee keer echt ontmoet. Als mensen me op Facebook condoleren, vind ik dat zelfs een beetje gênant. Zijn vriendin, familie, vrienden die hem dagelijks zagen hebben veel meer recht op medeleven.

Maar toch. De afgelopen jaren had ik vrijwel dagelijks contact met Ronald omdat we, met twee andere redacteuren, de Top 200.000 maakten. Dat waren meestal geen diepgravende gedachtewisselingen, hoewel die ook wel voorkwamen. Maar zelfs als je met iemand, voornamelijk op een luchtige manier en via internet, communiceert kun je toch een sterke band opbouwen.

En ik kon het erg goed vinden met Ronald. Hij was een paar jaar ouder dan ik, wat resulteerde in een iets andere muzikale smaak, maar verder zaten we vaak op één lijn. Als dat niet zo was dan verstond Ronald de kunst van het, op een leuke manier, met me oneens te zijn. Ik ben niet zo'n liefhebber van keiharde discussies, waarbij het eigen gelijk tegen elke prijs behaald moet worden. Maar op een lollige manier elkaar de maat nemen, dat hou ik wel van. En daar was Ronald sterk in.

Ik hoor nu van andere internetvrienden dat ze dachten dat wij elkaar al van jongs af aan kenden, maar dat is niet zo. Maar klaarblijkelijk komt het wel voor dat je iemand ontmoet, al is het maar in de virtuele wereld van Facebook, waarbij je wel die indruk krijgt.

We zullen verder moeten zonder Ronald en dat zal ook wel lukken. Maar het was zoveel leuker geweest als hij nog even gebleven was.




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 12 januari 2020

Opgebroken straat en waarschuwende email


Anderhalve maand geleden schreef ik dat mijn scootmobiel een versleten onderdeel had, dat te duur was om te vervangen en dat ik daarom een nieuwe scootmobiel zou krijgen. Laatst vroeg iemand me hoe het daar mee stond, maar ik moest hem teleurstellen, ik rijdt nog steeds met het vervangende voertuig en heb nog niets gehoord van de leverancier.

Afgelopen week nog ben ik twee keer naar de supermarkt gereden. De laatste keer was zelfs een beetje spannend omdat de straat opgebroken was. Dat wil zeggen: werklieden zijn al maanden bezig met opbreken van stoepen en straten, in onze buurt, om nieuwe leidingen te leggen. Het grasveldje naast de flat, waar in de zomer elke week de wilde bloemen weggemaaid worden, is nu bijna verdwenen onder containers, zandhopen, steenbergen en graafmachines.

Links en rechts van ons huis lag de stoep al open, maar net voor onze buitendeur niet. Dus ik haastte me naar buiten in de hoop dat ik, bij thuiskomst, ook weer zonder moeite naar binnen zou kunnen rijden. Ik had al visioenen van potige wegwerkers die mij, met scootmobiel en al, over de zandhopen en stapels stenen zouden moeten tillen. Maar nee, was uiteindelijk allemaal niet nodig, ik kon zo weer terug de kelder in.

We kregen ondertussen kaartjes in de bus, van de netwerkbeheerder, over wanneer het water afgesloten zou zijn. En brieven, over het op afstand opnemen van de meterstanden. En mails van de energiemaatschappij, over het energiegebruik. Vroeger was dat één bedrijf, bij ons de Provinciale Utrechtse Energie Maatschappij, PUEM. Die legde leidingen, leverde gas en stroom en stuurde de rekening. Maar omdat we zo nodig vrije marktje moeten spelen zijn dat nu verschillende instanties.

Ik schreef eerder al eens dat we een slimme energiemeter kregen en wat later ook een slimme boiler. Om dat allemaal optimaal te laten werken geeft de netwerkbeheerder de meterstanden nu elk kwartier door. Vroeger kwam de meteropnemer aan huis, nu gaat het draadloos.

Elke maand krijg ik nu een mail over ons energieverbruik en meestal is dat ongeveer gelijk aan de voorgaande maanden. Maar de laatste tijd krijg ik waarschuwingen dat het energieverbruik is gestegen en dat ik na moet gaan wat er aan de hand is.

Als ik het dan rustig bestudeer blijkt er eigenlijk niets aan de hand. Wij gebruiken vrij veel stroom, omdat we warm water maken met die elektrische boiler. Veel andere huishoudens doen dat met de verwarmingsketel en gebruiken daardoor meer gas. Wij hebben geen eigen ketel, daar is een aparte voorziening voor die de centrale verwarming voor het hele flatblok bedient. De rekening daarvoor komt niet van de energiemaatschappij.

We gebruiken dus maar heel weinig gas, alleen om te koken, niet om te stoken. Kort geleden gingen onze magnetron en onze waterkoker stuk. We hebben dus in de laatste maanden meer gas gebruikt om thee te zetten en zo.
In procenten lijkt het heel veel, een verschil van wel 40% ! Maar 40% meer dan bijna niets is nog steeds maar een klein beetje.

In geld uitgedrukt hebben we misschien voor 3 euro meer gas gebruikt. Tegelijkertijd is het elektriciteitsgebruik een beetje gedaald. Maar een paar procent van een heleboel, lijkt maar een klein beetje. Dus daar kijkt de energiemaatschappij niet naar. Als je de twee tegen elkaar wegstreept is er nauwelijks verschil in verbruik.

Het is wel mooi al die moderne technische mogelijkheden en eerdaags gaat alles ook nog door nieuwe leidingen, maar al die extra informatie kan ook voor onnodige paniek zorgen. 


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 5 januari 2020

Hoe ga ik hem dat vertellen ?


Ik droomde dat ik met mijn vader aan het klussen was. We legden vloerbedekking en waren aan het schilderen. Op een zeker moment hadden we een nieuwe vloer in de keuken gelegd en mijn vader had die wit geschilderd. Hij ging vervolgens naar het balkon, voor weer een andere klus.

Ik dacht: Ik ga vragen of hij nog iets drinken wil. En ik liep, zonder er bij na te denken, door de keuken, naar de balkondeur. Tot ik met mijn sokken vast plakte aan de nog natte verf op de nieuwe vloer. Shit, dacht ik, daar zal mijn vader niet blij mee zijn.

Ik scheurde me los en liep achteruit de keuken uit. Hoe ging ik hem dit vertellen ? Als ik nou eerst iets te drinken voor hem haalde, dan zou hij vast milder gestemd zijn, als ik hem daarna het slechte nieuws vertel over de keukenvloer, bedacht ik.

Je kon ook door de slaapkamer naar het balkon en toen ik daar aankwam zag ik mijn vader net een groot glas bier pakken. Dat deel van mijn plan viel dus in duigen. Er zat niets anders op dan hem mijn ongelukje met de vloer op te biechten en de gevolgen te aanvaarden.

Hoe het verder met mijn droom afliep weet ik niet meer, maar het is wel gek dat ik, zelfs in mijn slaap, een manier probeerde te verzinnen om het slechte nieuws te verzachten. Niet dat mijn vader nu zo'n knorrig type is dat meteen ontploft als er eens iets fout gaat. Het is meer de reflex die ik klaarblijkelijk heb.

Als er iets fout gaat kun je verschillende dingen doen. Je kunt proberen het te verdoezelen, of te verzwijgen. Je kunt een smoes verzinnen, of je kunt het gewoon vertellen. Maar als je het vertelt kun je dat doen zonder omwegen, recht voor zijn raap, of op zo'n manier dat het niet te hard aankomt.

Je kunt ook nog de schuld op een ander schuiven, natuurlijk, maar dat komt zelfs in mijn dromen niet in me op. Het valt me wel op dat er in dromen vaak dingen fout gaan, of in ieder geval een stuk moeizamer dan je normaal zou verwachten. Als je iets zoekt kun je het niet vinden, als je ergens heen wil raak je de weg kwijt, apparaten werken tegen enzovoort.

Of dat iets algemeen menselijks is, of dat alleen ik dat heb, zou ik niet weten. Toen ik mijn vader over mijn droom vertelde zei die dat het bij hem ook zo was. Dus misschien is het iets erfelijks ?

In het dagelijkse leven gaat er natuurlijk ook wel eens iets verkeerd, maar zo'n enorme kluns ben ik nou ook weer niet. Doorgaans denk ik redelijk goed na, voor ik dingen doe en zoek ik van te voren de route op, voor ik ergens heen ga.

Maar ik heb ook wel eens in de natte verf gegrepen. Zo'n ramp is dat nu ook weer niet, gewoon schuren en overschilderen.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 29 december 2019

Royalties voor dode muzikanten


De halve zaterdageditie van de Volkskrant bestaat uit een 'terugblik op het afgelopen decennium'. In een redactioneel stukje schrijven ze dat het dan gaat om de periode van 2010 tot 2019. Zien ze zelf niet hoe raar dat staat ? Je telt toch niet tot 10, van 0 tot 9 ? Het decennium duurt nog een jaar, natuurlijk.

Jullie begrijpen dat ik dus niet meedoe aan het terugkijken. Of het moest op een droom zijn die ik vorige week had. Daarin ging ik stemmen voor een of andere verkiezing. Het stembureau was in een supermarkt en toen ik me daar meldde, bij de dames en heren achter de tafel, kreeg ik een heel pak papier overhandigd.

Voor ik naar het stemhokje ging keek ik eerst eens wat ik allemaal gekregen had. Er bleek een pamflet bij te zitten met een lang artikel over de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon. Wie hem niet kent moet hem eens opzoeken op YouTube, hij heeft mooie liedjes geschreven.

In mijn droom las ik dat advocaten erin geslaagd waren om een groot bedrag aan achterstallige royalties voor Warren te innen. 'Leuk', dacht ik, maar hij heeft er niets meer aan, want hij is al jaren dood.' Daarover werd in het artikel niet gerept.

Eenmaal wakker bedacht ik dat mijn droom eigenlijk helemaal niet zo gek was. De muziek van dode artiesten verkoopt vaak erg goed en dus blijft het geld nog jaren binnenstromen. Op de site van Forbes vond ik een artikel over de best verdienende dode beroemdheden van 2018. Michael Jackson 'verdiende' in dat jaar 400 miljoen dollar, Elvis Presley toch altijd nog 40 miljoen en John Lennon 17 miljoen.

Bij leven zijn veel artiesten niet zo handig als het om geldzaken gaat. In een ander artikel las ik dat Michael Jackson toen hij stierf 400 miljoen dollar in het rood stond. Dus de eerste tien jaar waren zijn nabestaanden bezig met schulden aflossen.

Er zijn er ook die bij leven nooit veel inkomsten van hun werk zagen, omdat het pas nu hun dood in de belangstelling kwam. Ik herinner me ooit iets gelezen te hebben over juristen die royalties probeerden te innen voor de nabestaanden van lang overleden bluesmuzikanten. In de jaren '60 en '70 is veel bluesmuziek, van decennia eerder, op verzamelplaten uitgebracht, omdat die toen in de belangstelling van jonge blanke liefhebbers kwam.

De rechthebbende muzikanten waren vaak al overleden, maar de rechten op hun werk gingen over op hun kinderen en kleinkinderen. In de VS geldt daarvoor een termijn van 75 jaar, dus bij muziek uit de jaren '50 loont het nu nog steeds de moeite.

Na enig zoeken vond ik een verhaal over blueslegende Robert Johnson, die in 1938 stierf en voordien nauwelijks inkomsten genoten had uit zijn plaatopnamen. In 1990 kwam een verzamelalbum uit, met al zijn muziek en dat werd een wereldhit, waarna een rechtszaak uitgevochten werd over de royalties.

Uiteindelijk werd die zaak gewonnen door Claude L. Johnson die de rechters ervan wist te overtuigen dat hij de buitenechtelijke zoon van Robert was. Zo'n erfenis, daar kunnen de meesten van ons alleen maar van dromen.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 22 december 2019

Zen en de kunst van het gitaaronderhoud


Eigenlijk heb je er geen omkijk naar. Ik heb al meer dan 30 jaar gitaren in huis en je haalt er af en toe eens een stofdoek over, een likje meubelolie, misschien eens een vochtige doek, als er een hardnekkige vlek op zit, maar daar heb je het wel mee gehad.

Als er geen ongelukken gebeuren, natuurlijk. Mijn akoestische gitaar hangt in de slaapkamer en laatst liep ik daar onhandig te doen met een plank. Bonk ! Een buts in het bovenblad. De Engelsen noemen zoiets een 'ding'. Heel toepasselijk.

En ik had net, voor het eerst van mijn leven, gitaaronderhoudsmiddelen besteld. Dat moet je ook niet doen, dan vraag je erom.

Die bestelling had nog wat voeten in de aarde, want de dag dat de postbode het pakje kwam brengen had iemand de voordeurbel onklaar gemaakt. Moest ik dus met de scootmobiel het dorp in, naar het afhaalpunt. Moest ik me ook nog legitimeren – ik had gelukkig mijn paspoort bij me – en een krabbel zetten op een beeldschermpje. Alsof ik een zending diamanten af kwam halen.

Eigenlijk had ik dat flesje gitaarpolish, de wax en het fret-polijst-systeem, besteld voor de elektrische gitaar die ik in leen heb. Die is ook al meer dan 35 jaar oud en dat kun je hier en daar zien. De frets, die metalen dwarsstreepjes op de gitaarhals, oorspronkelijk van glimmend nikkelzilver, zijn grijs uitgeslagen. De body heeft een paar onduidelijke vlekken en naarmate ik er langer op speel begint ook de drang toe te nemen om hem eens flink op te poetsen.

Het fret-polijst-systeem bleek te bestaan uit een paar velletjes polijstpapier en een kartonnen malletje. Na een kwartiertje poetsen op de onderste vier frets, vertoonde het papier wel zwarte strepen maar de frets nog weinig glans. Dit dreigde wel erg zen te worden. Tijd voor plan B.

Op Youtube had ik een alternatieve manier gezien om je frets weer glanzend te krijgen. Met een plukje staalwol. Voor de veiligheid plakte ik de toets, dat zijn de stukjes hals tussen de frets, af met plakband. Zo ging het een stuk sneller. Een paar halen met de staalwol, even napoetsen met het polijstpapier en ze waren weer als nieuw. Later zag ik mijn handelwijze precies zo beschreven op een website die zich specialiseert in gitaaronderhoud

Nu nog het lakwerk schoonmaken met de polish, inwrijven met de wax, uitpoetsen... Jongens, je weet niet wat je ziet ! Nou, eigenlijk denk ik niet dat het iemand op zal vallen, maar de gitaar kan er best weer mee door, voor zo'n oud beestje.

Nu de akoestische gitaar nog. Zou ik die buts-ding er voorzichtig uit kunnen schuren ? Of alleen maar behandelen met polish en wax ? Ik denk er nog even over na...


Ps: Het beroemde boek, 'Zen en de kunst van het motoronderhoud', van Robert Pirsig, heb ik nooit gelezen. Dus ik weet niet of daarin veel en lang gepoetst wordt op roestige onderdelen. Het leek me gewoon een leuke titel voor dit stukje. Er zijn er meer die zo denken want er zijn allerlei andere boeken verschenen die verwijzen naar deze bestseller. Ik zag al 'Zen en de kunst van eenvoudig leven', '...en de kunst van studeren', '...en de kunst van kijken' enzovoort, enzovoort.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men