zondag 27 september 2020

De beste langspeelplaten aller tijden ?


Het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone
kwam deze week met een nieuwe lijst van 500 beste albums aller tijden. Voor mij, als redacteur van de Top 200.000 Facebookpagina, is dat natuurlijk een moment om even bij stil te staan. Een blik op de eerste 50 deed me weer beseffen waarom we indertijd met onze eigen Top begonnen zijn. Ook deze lijst is erg eenzijdig.

Rolling Stone publiceerde de eerste versie van z'n albumlijst in 2003, die werd in 2012 een keer aangepast, maar deze nieuwe lijst is weer vanaf nul gemaakt. Daarvoor werd de hulp ingeroepen van meer dan 300 artiesten, producers, critici en vertegenwoordigers van de muziekindustrie.

De kritiek op die eerste lijsten was dat het witte, oude mannen muziek was. Veel albumrock uit de jaren '70, te weinig aandacht voor vrouwen, zwarte muziek en de laatste muzikale ontwikkelingen. Daar hebben ze nu wat aan gedaan.

Ze zeggen dat 86 albums in de lijst van na het jaar 2000 zijn en volgens Wikipedia is zelfs meer dan de helft – 260 albums – van na 1980. Er staat best veel zwarte muziek in, dat is prima, maar weinig blues, jazz en ouderwetse soul. Wat ik wel veel zie is rappers en hiphoppers.

Een rapper zegt z'n tekst op, vaak over muziek die gesampled is. Dat wil zeggen bestaande nummers die geknipt en geplakt zijn tot iets 'nieuws'. Alle muzikanten zijn ooit begonnen met het naspelen van hun favoriete muziek, maar dit gaat een stap verder. Rappers bespelen geen instrument en ze zingen niet. Zijn het dan wel muzikanten ? Is rap wel muziek ?

Veel kenners vinden van wel, naar het schijnt, maar in de top van de albumlijst staan gelukkig wel echte muzikanten. De nummer 1 positie wordt ingenomen door Marvin Gaye met 'What's Going On'. Op 2 staat 'Pet Sounds' van de Beach Boys en nummer 3 is Joni Mitchell met 'Blue'.

Een vrouw in de top 3 ! Heel mooi, maar waar zijn Billie Holiday en Ella Fitzgerald ? Die waren vrouw en zwart.

Het is een albumlijst en dat verschilt natuurlijk van een lijst met de beste liedjes. Je zou daaruit kunnen verklaren waarom muziek van voor 1960 grotendeels ontbreekt. In de bovenste 50 zie ik alleen Miles Davis met zijn album 'Kind Of Blue', uit 1959.

Van belangrijke, invloedrijke muzikanten zijn genoeg verzamelalbums verkrijgbaar en ze nemen die wel op van Chuck Berry en Bob Marley. Niet dat ik daar iets tegen heb, maar er waarom dan niet van de sterren uit de jaren '30 en '40 ?

De langspeelplaat bestaat al sinds de jaren '30, maar werd aanvankelijk voornamelijk gebruikt voor het opnemen van radioprogramma's. In zijn huidige vorm werd de lp voor een groter publiek beschikbaar vanaf eind jaren '40. De allereerste platen werden gevuld met klassieke muziek, maar daarna waren het vooral jazzmuzikanten die de mogelijkheden van de langere speelduur voor het eerst benutten. Maar tot de lijst van beste albums volgens Rolling Stone zijn die nauwelijks doorgedrongen.

De deskundigen zijn wel een fan van de Beatles en David Bowie. Meer dan van de Rolling Stones en Led Zeppelin. Ik zie wel de Ramones in de top 50, maar is die parodie van een rockband werkelijk beter dan alles wat Pink Floyd heeft gemaakt ?

Ik zal de komende tijd nog wel rondstruinen in de lijst van Rolling Stone, op zoek naar mijn persoonlijke favorieten. Waar is Van Morrison ? Die kom ik voor het eerst tegen op plaats 60. Ver onder raptypes als Jay-Z, Nas, Dr. Dre en Kanye West. Terwijl de Kinks of Rory Gallagher in de eerste 100 niet te vinden zijn. Net zo min als enorm invloedrijke blueszangers als Muddy Waters, Howlin' Wolf en Robert Johnson.

Eén ding is dus wel duidelijk, dit is een heel beperkt lijstje, opgesteld door mensen die een paar grote blinde vlekken hebben. Er staat ook nauwelijks muziek in die niet Engelstalig is. Voor liefhebbers van redelijk moderne Amerikaanse popmuziek zal het ongetwijfeld genieten zijn. Voor ouwe knakkers als ik, met een wat bredere smaak, is het behelpen.



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 20 september 2020

Balkonmuizen

Als je iets intikt in Google dan krijg je automatisch aanvullingen en suggesties. Wanneer je de naam van een plant of dier invoert is de eerste suggestie vrijwel altijd '...bestrijden...'. Een heldere illustratie van de houding van, de meerderheid van de mensheid, tegenover de natuur. Zien we iets nieuws dan willen we dat eerst uitroeien.

Sinds enige tijd hebben wij muizen op ons balkon. We wonen op de derde verdieping, dus ik vond dat al een hele prestatie. Zulke kleine beestjes die toch maar even, een meter of 10 tegen de bakstenen, omhoog klauteren om bij ons op het balkon te komen.

Maar misschien hebben ze er een paar generaties over gedaan, want ik ontdekte tussen het metselwerk, vlak bij de regenpijp, een paar openingen. En we hoorden soms ook gekrabbel bij de balkondeur. Vermoedelijk zijn de muizen door de spouw omhoog gekomen, veilig voor de bestrijdende mens en andere roofdieren.

Na een paar mislukte pogingen lukte het me om een foto van één van de muisjes te maken. Die zette ik op Faceboek en Twitter en daar kwamen, naast de bewonderende en vertederde reacties, ook een paar waarschuwingen op binnen. Mij werd een diervriendelijke muizenval aangeraden, want voor je het weet zijn het er heel veel.

Tsja. Het deed me denken aan een man die ik laatst bij Vroege Vogels hoorde, op de radio. Hij was een groot voorstander van biologisch en gifvrij tuinieren. Hij had het onder meer over mieren en dat die door veel mensen fanatiek bestreden worden, terwijl ze toch een heel belangrijke functie vervullen in de natuur. Voornamelijk als opruimers van allerlei organisch afval.

Hij zei zoiets als : 'Ik begrijp niet wat mensen tegen mieren hebben. Het zijn rustige dieren, ze maken geen lawaai, piesen en poepen niet op het tapijt en maken niets kapot.'

Zo is het voorlopig ook met de balkonmuizen. Om ze niet in huis te krijgen moet je zorgen dat er niets voor ze te eten is. Voedsel goed opbergen, dus, geen kruimels laten liggen en zo. Dat is ook mijn ervaring met de muizen in het gebouw van de dorpsvereniging. Als iedereen maar netjes opruimde, na activiteiten, had je geen last van muizen. Maakten we er een zooitje van dan dansten de muizen op tafel.

Op Wikipedia lees ik dat mannetjesmuizen muziek maken die te vergelijken is met het zingen van vogels. Helaas zingen ze zo hoog dat wij mensen het niet kunnen horen. Ze schrijven ook dat bestrijden met gif weinig zin heeft omdat de gedode muizen vrij snel vervangen zullen worden door nieuwe.

Vangen en naar beneden brengen lijkt me ook niet zo zinvol. Met slakken wil ik dat nog wel eens doen, die hebben een poosje nodig om weer naar boven te kruipen. Maar die muizen zijn hartstikke vlug en behendig. Die zijn sneller weer boven dan ikzelf.

Onze muizen komen natuurlijk op het vogelvoer af dat ik op het balkon leg. Waarom zou ik me druk maken als zij dat opeten in plaats van de vogels ? Tot nu toe hebben ze geen pogingen gedaan om binnen te komen, dus de inventaris van het huis heeft niet onder hun aanwezigheid geleden. Waarom zou ik ze dan moeten wegjagen ?

Nee, zolang ze zich netjes gedragen zijn ze net zo welkom als alle andere beesten. Misschien is dat een aanbeveling voor Google ? Niet direct alles willen bestrijden, maar eerst eens kijken of ermee samen te leven valt.


PS: Blogger heeft zijn blog-editor gemoderniseerd waardoor een aantal oude, vertrouwde opties verdwenen zijn. Mijn gebruikelijke opmaak, met gekleurde vlakken achter de tekst, is helaas niet meer toepasbaar. Het zal misschien even zoeken zijn naar een nieuw uiterlijk, maar uiteindelijk gaan we er wel aan wennen. 

Het tekstblok hieronder heeft nog wel zijn oude achtergrond, maar dat is gekopieerd uit een oud blog. Dat lukt helaas niet met nieuwe tekst...



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 13 september 2020

100 vreemdelingen...


Ja, mensen, het is me wat ! Het kabinet is overstag ! We gaan 100 vreemdelingen uit het afgebrande kamp Moria, op Lesbos, opvangen in ons land. Tsjonge jonge, nou nou...

Het zijn me toch dingen die ik in de krant lees. Laatst ook al zo'n bericht. Op 10 september stond het in de Volkskrant: 'Trump onder vuur nu blijkt dathij de Amerikanen voorliegt, onder meer over corona'. Goh... wie had dat nou gedacht ?

Het kan zijn dat ik het allemaal niet meer volgen kan, maar voor zover ik het begrepen heb doet Trump al vier jaar lang niets anders dan liegen. Zouden er echt mensen zijn voor wie zo'n bericht als een verrassing komt ? In een reactie op deze beschuldigingen kwam hij met weer nieuwe leugens. Zo doet hij dat al zolang hij president is.

Als er, zelfs onder de lezers van de Volkskrant, mensen zijn die er vier jaar, of misschien nog wel langer, voor nodig hebben om hem te herkennen als leugenaar dan zie ik het toch nog somber in met de komende verkiezingen.

En dan die 100 vluchtelingen. Ja, dat wordt allemaal een beetje inschikken, hoor. Het wordt hier hartstikke vol, met nog weer 100 kwetsbare mensen en jonge kinderen erbij. Zou dat wel gaan lukken ?

Nou... Als ik de krantenberichten goed lees komt er geen enkele extra vluchteling naar ons land, als gevolg van deze 'ommezwaai'. Die 100 worden namelijk afgetrokken van de aantallen waarvan al eerder afgesproken was dat we ze zouden opnemen.

In ruil daarvoor... Ja, het staat er echt, lees de kranten er maar op na... In ruil... Al zou ik niet weten hoe je dit ruilen kunt noemen... Maar goed. In ruil, dus. Worden er regels aangescherpt en procedures verkort en strafmaten verhoogd.

Ik zal wel niet helemaal goed bij mijn verstand zijn, maar volgens mij worden de asielregels dus verscherpt terwijl daar niets tegenover staat. En dan vraag ik me af wie er nou eigenlijk overstag is gegaan in het kabinet ?

VVD en CDA waren altijd al voor strenge maatregelen. D66 en Christen Unie wilden juist een wat menselijker beleid. Dat hebben ze nu dus uit handen gegeven. Gefeliciteerd ! Een mooie overwinning over de ruggen van kwetsbare en minderjarige vluchtelingen.

En dan lees ik een dag later dat Rutte het zo goed doet, zelfs in de ogen van linkse kiezers. 'Het kabinet voelt de stemming in het land goed aan...' 

Gooi het maar in mijn pet. Geef mijn portie aan fikkie. Ik snap er niets meer van...

Ps: Voor wie nog actie wil ondernemen is er een online petitie, die inmiddels ruim 55.000 keer is ondertekend en die oproept om 500 weeskinderen op te nemen. 

Partijleden van CDA, D66 en CU hebben, volgens dagblad Trouw, een interne petitie gestart voor de opname van 1000 vluchtelingen. 



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 6 september 2020

Ooit fietste ik met witte schoenen


Best een mooie beginzin, maar er ontbreekt iets aan. Je zegt niet: 'Ik fietste op witte schoenen'. En 'met witte schoenen aan' lijkt minder mooi. Waar aan ? Aan mijn voeten, natuurlijk. Hoewel 'met witte schoenen in mijn hand' zou ook kunnen.

Is er iets bijzonders aan fietsen met witte schoenen ? Nou, heden ten dage niet. Het viel me op dat de meeste wielrenners in de Tour de France witte schoenen hebben. Maar vroeger waren wielrenschoenen zwart. Kijk maar naar oude foto's van Eddy Merckx en Joop Zoetemelk, die hadden zwarte schoenen.

Een jaar of wat geleden keek ik met kleine D naar het WK voetballen. De spelers droegen schoenen in alle kleuren van de regenboog. Geel, roze, blauw, rood, paars. 'Vroeger', zei ik, 'waren voetbalschoenen zwart, met een witte streep.'

Zo had ik zelf, in de jaren '60, gevoetbald. Met zwarte schoenen van het merk Quick en later op Puma's. Niks rare snoepgoedkleurtjes. Het zou ook best kunnen dat die Quick schoenen eerst van mijn oudere broer waren geweest. En dat ik proppen papier in neuzen deed zodat ze beter pasten.

Het is niet dat ik gefixeerd ben op schoenen, hoor. Ik loop al 20 jaar op hetzelfde paar zwarte sportschoenen, ooit gekocht in de uitverkoop. Ik ken mensen die 6 of 10 paar schoenen hebben, soms zelfs meer dan 20 ! Maar ik had er lange tijd maar 1, die zwarte. Inmiddels heb ik er een paar moonboots bij, voor op de scootmobiel, als het koud weer is.

Ik heb ook een paar sandalen, die ik het hele jaar door draag, in huis. En als het heel warm weer is ook wel eens buiten. Van grote D, hij is flink gegroeid inmiddels, kreeg ik een paar jaar geleden een paar blitse blauwe schoenen, die hij te klein gekocht had. Maar omdat ik, vanwege mijn wankele conditie, zo weinig loop raken die maar niet ingelopen.

Ooit droeg ik dus witte schoenen bij het fietsen. Ik was een jaar of 20, denk ik, toen ik een racefiets kocht. Ik had toen een vriend, die ook Jan heette, waarmee ik tochten maakte. Wij hadden geen speciale fietskleding, dat vonden we maar aanstellerij. Mannen in koersbroeken en fietsshirts lachten we uit. 'Outfitters !', vonden we.

Maar na verloop van tijd moest ik vaststellen dat lange afstanden fietsen, op gewone gympen, niet comfortabel was. Ik ontdekte dat de ideale fietsschoen een alternatief modelletje was, van het merk Roots. Ik had rond die tijd een wit paar aangeschaft, gewoon om op te lopen. Nou ja, gewoon...

Roots waren ongewone schoenen. Ze waren ontworpen met het idee dat de menselijke voet, op een zachte ondergrond, het meeste wegzakt bij de hiel. Dus de hak was zeer laag. Naar de tenen toe werd de zool dikker. Daar moest je even aan wennen, bij het lopen. Maar voor op de fiets waren ze geweldig. Dat dikke deel zorgde ervoor dat de pedaal nooit pijnlijk in je voet drukte.

Toen fietste de serieuze wielrenner met zwarte schoenen, waarin een metalen plaatje verwerkt was, om de druk van de pedalen op te vangen. Op racefietsen zaten toen nog 'toe clips', natuurlijk. Een soort metalen beugeltjes, bijna stijgijzers, die de voet vast op de pedaal hielden. Inmiddels is dat vervangen door een kliksysteem. Plaatjes onder de schoenen klikken in de pedalen.

Mooi. Maar als je van de fiets stapt ben je, op die moeilijk lopende schoenen, direct te herkennen als iemand die pretendeert een wielrenner te zijn. Daar had ik op mijn roots geen last van. Verder gewoon een afgeknipte spijkerbroek en een t-shirt. Niks geen pretenties.

Later ben ik wel overstag gegaan wat betreft broek en shirt. Zo'n fietsbroek met zeemleren kruis is toch wel erg comfortabel. En een shirt met een paar zakken op de rug is best handig. Dan hoef je niet telkens te stoppen om iets eetbaars uit je fietstas te halen. Maar de witte roots bleven, daar kon geen officiële fietsschoen tegenop.

Tegenwoordig fiets ik niet meer, maar toen was ik een trendsetter. Nu fietsen ze allemaal met witte schoenen... aan... hun voeten...

Ps: De strepen zien er anders uit dan ik me herinner, maar Quick voetbalschoenen worden nog steeds gemaakt. In zwart en blauw. 

Van Roots vond ik wel een Facebookpagina, met de originele modellen, maar op een website kan ik die niet vinden. De laatste mededeling op de pagina dateert van 2015: 'De webshop is gesloten. Laatste paren in maat 37 en 41 nog op voorraad. Aanvragen per mail naar rootsschoenen@gmail.com' 




De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 30 augustus 2020

Het wilde leven van Keith Richards


Het is 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen, John Lennon zou dit jaar 80 zijn geworden. Dat laatste wordt gevierd met een luxe CD-box, met nieuwe geluidsmixen van zijn belangrijkste solo-opnamen. Maar vandaag wil ik het over de concurrentie hebben.

Een paar jaar terug verscheen 'Life', de memoires van Keith Richards, gitarist en één van de belangrijkste liedjesschrijvers van de Rolling Stones. Een dik boek, wat aan de ene kant niet vreemd is, want Keith gaat al meer dan 50 jaar mee als muzikant, maar aan de andere kant is het wel wonderlijk, vanwege de de hoeveelheid drank en drugs die hij heeft geconsumeerd. Het is opmerkelijk dat hij zich nog zoveel herinnert.

Er moet bij gezegd worden dat hij het boek niet echt zelf geschreven heeft. Het is samengesteld uit gesprekken die hij had met journalist-schrijver James Fox. En voor de afwisseling laat die ook regelmatig familieleden, vrienden en collega-muzikanten aan het woord.

Het boek werd door de pers bejubeld, maar ik stond niet direct te springen om het te kopen. Niet dat ik iets tegen The Stones heb. Bij ons thuis waren The Beatles aanvankelijk populairder, maar met name mijn oudere broer heeft dat later aardig goedgemaakt door een hele reeks lp's van The Stones te kopen.

Inmiddels ben ik toch aan 'Life' begonnen en dat kwam omdat het als e-book te koop werd aangeboden voor slechts 0,99 euro. Inmiddels is de prijs weer verhoogd naar 5,49 euro, maar dat is nog steeds geen geld. 'Life' is namelijk echt een leuk boek.

Op mijn e-reader is het 1788 bladzijden lang, wat een hele kluif is, maar er staat ook hier en daar een foto in. De stijl is niet heel soepel, maar toch las ik de eerste helft met plezier. Richards vertelt over zijn jeugd en schooljaren. Over zijn opa die muzikant was en hem subtiel richting gitaarspelen duwde. Over de eerste keer dat hij Elvis Presley hoorde en over zijn liefde voor de Blues.

Mick Jagger, later de zanger van de Stones, was een schoolvriend en samen maakten ze een moeizame beginperiode door. Ze hadden geen cent te makken. Keith vertelt dat ze achter de kruidenierswinkel lege flessen stalen om die dan, via de voordeur, weer in te leveren voor het statiegeld.

Hij vertelt hoe de Stones gevormd werden, met een belangrijke rol voor pianist Ian Stewart. Die werd later door hun eerste manager uit de band gezet, maar maakte daar geen probleem van. Hij functioneerde nog jarenlang als chauffeur voor de groep en speelde toch nog bij veel opnamen en concerten mee.

Later komen er meer drank en drugs in het verhaal en nogal wat gesodemieter met elkaars vriendinnen. Er zijn vast veel mensen die dat heel interessant vinden, maar voor mij zijn de muzikale anekdotes het leukst.

Zo blijkt op verschillende momenten in het boek dat er absoluut geen vijandigheid was tussen de Stones en de Beatles. Het beroemde viertal uit Liverpool kwam net wat eerder in de belangstelling dan Keith en zijn makkers. Ze werden dan ook beschouwd als wegbereiders waarmee goed contact was. Er was zelfs overleg over het uitbrengen van singles en lp's, waarbij ze elkaar niet in de wielen probeerden te rijden.

De Beatles waren ook eerder met het schrijven van hun eigen liedjes. Aanvankelijk probeerden de Rolling Stones vooral om hun Amerikaanse voorbeelden, zoals Muddy Waters, Jimmy Reed en Chuck Berry, zo goed mogelijk na te spelen.

Op een zeker moment zag hun manager in dat dat niet eindeloos door kon gaan. Hij sloot Keith en Mick op in een kamertje en zei dat ze er niet eerder uit mochten voor ze een liedje geschreven hadden. Dat werd 'As Tears Go By', de eerste hit voor Marianne Faithfull, de vriendin van Mick.

De Beatles kwamen ook te hulp met het repertoire. Na een toevallige ontmoeting schreven John Lennon en Paul McCartney 'I Wanna Be Your Man' voor de Stones. Keith vertelt dat hij een grote verwantschap met John Lennon voelde. Ook iemand die zich niet in een hokje liet duwen en die gek was op muziek.

Ik moet nog 800 bladzijden lezen, maar weet nu al dat het boek niet zal eindigen met het uit elkaar vallen van de band, of de dood van de hoofdrolspeler. Desondanks, of misschien wel juist daardoor, weet ik ook al dat het zijn 99 cent meer dan waard is.  



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 23 augustus 2020

Het was 50 jaar geleden, deze week


'It was 50 years ago today', nee de tekst van het liedje is anders.*) Maar het was deze week wel 50 jaar geleden dat de Beatles uit elkaar gingen. Voor de jongeren onder ons: dat was een heel populaire en heel succesvolle popgroep uit Liverpool, Engeland.

Volgens Wikipedia waren ze de meest invloedrijke band aller tijden. En ook de band die de meeste platen wist te verkopen, meer dan 600 miljoen wereldwijd, waarvan 183 miljoen alleen in Amerika. Ze zijn nog steeds recordhouder wat betreft nummer 1 plaatsen in de Britse albumlijst en de Amerikaanse Bilboard top 100.

Ze waren bij de eerste popartiesten die lang haar gingen dragen. Stel je daar niet teveel van voor, aanvankelijk kwam het net over de oren en nog lang niet tot op de schouders. Ze waren ook bekend als 'The Fab Four' – de fabuleuze vier – of gewoon bij hun voornamen: John, Paul, George en Ringo.

Ik heb al eens verteld hoe ik als klein ventje mijn eerste singletje kocht, 'Help!' van de Beatles. Dat ik, bij mijn moeder achterop de fiets, naar de plaatselijke platenzaak werd gereden – 'De Gouden Snaar' – en daar zelf mijn bestelling mocht plaatsen.

Mijn oudere broer en zus waren wat verder dan ik, wat de aanschaf van lp's betreft. Voor de jongeren onder ons, die gewend zijn aan onbeperkt muziek streamen via internet, is het misschien moeilijk voorstelbaar. Wij moesten sparen om, zo eens in de paar maanden, een nieuwe plaat te kunnen kopen. Die werd dan in de eerste weken iedere dag gedraaid, totdat we elk nummer konden meezingen.

De platen van de Beatles kwamen bij ons thuis min of meer op volgorde binnen. Ik denk niet dat we ze allemaal hadden, maar ik heb warme herinneringen aan 'Rubber Soul', 'Revolver', 'Sgt Pepper', 'The White Album', 'Abbey Road' en 'Let It Be'.

Dat laatste album was eigenlijk het bijproduct van de film 'Let It Be'. Het idee van de groep was om zich op te sluiten in een studio en voor het oog van de camera's een nieuwe plaat te schrijven, componeren, instuderen en uiteindelijk op te nemen. Het geheel werd afgesloten met het legendarische live-concert op het dak.

Ik denk niet dat ik de hele film ooit gezien heb. Ik heb ook niet veel herinneringen aan het uit elkaar gaan van de band, dat plaats had vlak voor film en lp verschenen. Maar de fans kennen vast wel een aantal fragmenten. De bandleden, inmiddels met zeer lange haren, snorren en baarden, wat tobberig bezig in de studio.

Met een klagende George Harrison, die ontevreden was over zijn eigen inbreng. En de zwijgende, maar dwingende, aanwezigheid van Yoko Ono, de nieuwe vrouw van John Lennon. Als jonge fan kreeg ik de indruk dat het allemaal haar schuld was dat de bandleden ruzie met elkaar hadden gekregen.

Het muziek- en cultuurtijdschrift Rolling Stone wijdde deze maand zijn hoofdartikel aan de Beatles en hun tumultueuze einde als band. Daaruit blijkt dat die filmbeelden een verkeerde indruk geven van de werkelijkheid. De echte fans zullen wel weten dat 'Let It Be' helemaal niet het laatste was dat de band produceerde.

Ze hadden na enige tijd wel door dat hun plan niet werkte. Ze werden, voor de filmopnamen, geacht om elke ochtend om 9 uur paraat te zijn. Normaal lagen ze dan net op bed, het waren allemaal nachtbrakers. Er waren spanningen, onderling, maar de rol van Yoko was daarin veel minder groot dan wij argeloze fans dachten. Ze voelden zich ook niet op hun gemak in de filmstudio die als locatie gekozen was.

Op een zeker moment besloten ze om een punt te zetten achter het project. Na een korte pauze gingen ze opnieuw de studio in, maar nu hun vertrouwde honk, Abbey Road, om daar hun laatste meesterwerk te maken, het gelijknamige album. Dat was een groot succes, maar drie van de vier bandleden wilde vervolgens een solo-album uitbrengen.

Inmiddels had John Lennon een nieuwe manager voor de groep gevonden, Allan Klein, niet zo'n verstandige keuze want na verloop van tijd bleek het een schurk te zijn. Paul McCartney wilde zich niet aan Klein binden en door de daaruit volgende zakelijke verwikkelingen – en wat later ook artistieke onenigheid – leed de band uiteindelijk schipbreuk.

Ondertussen wilde manager Klein graag een nieuw album uitbrengen en werd, met hulp van producer Phil Spector, de lp 'Let It Be' samengesteld en met de film van dezelfde naam uitgebracht. Met gevolg dat wij allemaal dachten dat zo de laatste momenten van de Beatles eruit zagen.

Volgens het artikel in Rolling Stone ging het er allemaal helemaal niet zo treurig aan toe, tijdens het maken van 'Let It Be'. Filmregisseur en Beatle-fan Peter Jackson, bekend van zijn 'Lord Of The Rings' epos, werd onlangs gevraagd om eens te kijken of er van het ongebruikte materiaal – meer dan 50 uur – dat al die jaren in het archief had gelegen, niet nog iets te maken viel.

Hij verklaarde verrast te zijn door de opnamen, die veel positievere van sfeer waren dan hij verwachtte. De bedoeling is dat hij eerdaags met een nieuwe versie gaat komen, die een heel andere kijk op de Beatle-geschiedenis zal geven. Jammer dat we daar 50 jaar op hebben moeten wachten.

*) 'It was 20 years ago today', is de beginregel van 'Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band'.






De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men





zondag 16 augustus 2020

Eerherstel voor Sherlock Holmes


Ik overdrijf een beetje, maar ik was een poosje terug een beetje onaardig over de verhalen die Arthur Conan Doyle schreef over Sherlock Holmes. Ik vond ze niet erg spannend. Maar nu heb ik net zijn roman 'The Hound Of The Baskervilles' gelezen en dat is een prima boek.

Sherlock Holmes doet het beter over de wat grotere afstand, jammer dat Doyle maar een handjevol langere boeken over hem schreef. En dan zijn die, vergeleken met moderne thrillers, nog aan de korte kant ook. 'The Hound Of The Baskervilles' omvat in de Penguin pocketuitgave ruim 200 bladzijden. En daar kun je het laatste hoofdstuk nog vanaf trekken, want daarin wordt de ontknoping nog eens opnieuw uitgelegd, voor de lezers die het nog niet begrepen hadden.

Ter vergelijking: Ik las ook onlangs 'A Season For The Dead', van David Hewson, van 480 bladzijden. 'When Will There Be Good News', van Kate Atkinson, 388 pagina's en 'Angelica's Smile', van Andrea Camilleri, van 304 pagina's. Allemaal moderne thrillers, geschreven in de afgelopen 20 jaar.

Ik las ze natuurlijk op mijn e-reader, dat is met het warme weer wel zo comfortabel. Ik heb net een paar mooie, echte, papieren boeken geleend, maar die durfde ik nog nauwelijks aan te raken. Uit angst voor zweetvlekken. Met de e-reader heb je daar geen last van.

Maar goed. Langer is dus niet altijd beter, want in dit geval vond ik het boek van Hewson het minst boeiend. Waarschijnlijk omdat hij wat teveel overhoop haalt. Niet alleen een seriemoordenaar en een complot in het Vaticaan, maar ook persoonlijke problemen voor de inspecteur, die de boel nogal ophouden. Er waren momenten dat ik dacht: laat die filosofische bespiegelingen en romantische scenes nu maar weg. Hup, verder met het verhaal !

Wat dat betreft heeft Andrea Camilleri het beter begrepen. Hij vertelt het hele verhaal ook vanuit dezelfde persoon, commissaris Montalbano. We kijken voortdurend over de schouder van de speurder mee. Nadeel is dat, na 17 Montalbano boeken, bepaalde scenes en omschrijvingen clichématig beginnen te worden. De inspecteur en de bijfiguren hebben gewoontes en karaktertrekken die in elk boek weer terugkomen. Camilleri laat ook weinig veranderingen toe in het leven van zijn detective.

Wat dat betreft is Kate Atkinson een verfrissende schrijfster. Ik heb vier boeken van haar gelezen, waarvan drie romans met Jackson Brodie als speurder. Maar Brodie is in twee daarvan meer bijfiguur dan centraal personage. In deel één lost hij, voormalig politieman, maar nu privédetective, een paar oude zaken op. Aan het eind krijgt hij onverwacht een erfenis van een oud dametje.

In deel twee heeft hij zijn detectivepraktijk opgedoekt en leeft hij, nog wat onwennig, als rentenier in Frankrijk. Het boek is al 150 bladzijden onderweg als hij voor het eerst opduikt en actief deel gaat nemen aan het verhaal.

Het derde boek is nog extremer. Brodie is aan het begin even aanwezig, maar verdwijnt dan geruime tijd uit beeld. Atkinson vervolgt het verhaal met andere hoofdfiguren. Jackson komt weer in het verhaal terug als slachtoffer van een treinongeluk. Hij wordt gered door één van de andere hoofdpersonen, maar ligt daarna een hele tijd in het ziekenhuis, terwijl de anderen het verhaal voortzetten.

Pas op het laatst mag hij weer meehelpen om de zaken recht te trekken. Daarna blijkt hij slachtoffer geworden van een zwendel, waardoor hij zijn geld grotendeels verloren heeft, wat doet vermoeden dat zijn aandeel in het volgende boek wat groter zal zijn.

Atkinson is dus niet bang om haar hoofdpersoon heftige veranderingen te laten ondergaan. Ze laat hem ook rustig een half boek buiten beeld. Als lezer vraag je je dan af waar het allemaal heengaat, die avonturen van heel verschillende mensen, maar uiteindelijk komen de verschillende verhaallijnen weer netjes samen.

Dat is natuurlijk ook een truc waar je, na verloop van een paar boeken, aan gewend raakt. Maar Atkinson schrijft niet alleen boeken over Jackson Brody. Een ander boek dat ik van haar las, 'Emotionally Weird' is zelfs nauwelijks een thriller te noemen. Het is wel een bijzonder, boeiend en grappig boek.

Hier laat de schrijfster het verhaal vertellen door verschillende personen, die ook nog commentaar geven op elkaars vertellingen. In een enkel geval leidt zo'n interruptie zelfs tot een verandering in het verhaal. Een bijfiguur, die eerder akelig aan zijn eind kwam, wordt gewoon weer tot leven gewekt. Dat maak je niet vaak mee in een thriller.

Dat één van de hoofdpersonen een detectiveroman aan het schrijven is, waar je ook een aantal fragmenten van te lezen krijgt, houdt het boek misschien nog net binnen het thriller-genre.

De Jackson Brodie boeken zijn door de BBC deels verwerkt tot een Televisieserie, die in Nederland niet werd uitgezonden, maar wel op DVD te krijgen is. Acteur Jason Isaacs, ook bekend als Lucius Malfoy uit de Harry Potter-films, zet een prima Brodie neer. Maar ik zou toch aanraden eerst de boeken te lezen. Die zijn stukken beter en origineler.   



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal...


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men