zondag 18 augustus 2019

Koning Arthur leeft


Tussen de bedrijven door lees ik af en toe een stukje in de Mabinogion. Kennen jullie dat boek ? Het is een verzameling Arthurlegenden uit Wales die, halverwege de 19e eeuw, is vertaald in het Engels door Lady Charlotte Guest.

Lady Charlotte is niet alleen verantwoordelijk voor hun populariteit maar ook voor hun foutieve benaming. Zij dacht dat Mabinogion het meervoud was van Mabinogi, maar dat is zelf al een meervoudsvorm, een verzamelnaam voor deze mythen uit Wales.

Sommige kenners beschouwen deze verhalen als de oudste bekende Britse literatuur, maar anderen trekken dat in twijfel. Het is in ieder geval geen makkelijke kost. Het taalgebruik is verouderd, wat opmerkelijk is want 19e eeuwse Engelse boeken zijn doorgaans prima te lezen. Maar Lady Charlotte heeft de verhalen niet vertaald naar 'modern' Engels.

Daarbij komt dat de middeleeuwse manier van vertellen nogal verschilt van de onze. Sommige gebeurtenissen worden in een enkele zin samengevat. Een ridder ontmoet, bijvoorbeeld, een leuke mevrouw en brengt 7 jaar met haar door. Daar had je dan misschien iets meer over willen lezen, maar met die simpele mededeling moet je het doen.

Op andere momenten worstel je je door beschrijvingen heen waarvan je na een paar pagina's denkt: dit had best wat korter gemogen. Dat een ridder, op zijn queeste, zich 's ochtends aankleedt, zijn paard zadelt, 's avonds ergens aankomt, zijn spulletjes aflegt, iets eet, drinkt en gaat slapen en zich dan de volgende ochtend weer aankleedt en zijn paard zadelt enz. enz.

Nog taaier wordt het als er een bladzijdenlange opsomming gegeven wordt van de uitrusting van ridder, na ridder, van paard, na paard, van voetknecht, na lakei enzovoort. Of als er van elk lid van Arthurs hof de bijzondere eigenschappen worden genoemd.

Dat ridder Kai negen dagen zijn adem in kon houden, negen dagen zonder slaap kon en een wapen had waarmee hij negen verwondingen in een klap kon toebrengen, is best grappig. Maar na 20 of 30 van zulke sterke staaltjes begint het wat te vervelen.

Toch moeten deze vertellingen enorme hits zijn geweest in de middeleeuwen. Zo zeer zelfs dat, in de 13e eeuw, Richard, graaf van Cornwall een kasteel liet bouwen aan de kust bij Tintagel. Dat was de plaats waar, volgens de legenden en eeuwen eerder, koning Arthur verwekt werd.

Tovenaar Merlijn had daarvoor, door een toverspreuk, het uiterlijk van koning Uther Pendragon veranderd in dat van de toenmalige hertog van Cornwall. Uther was in oorlog met de hertog, maar hij was ook verliefd op diens vrouw, Igraine. Door de tovenarij van Merlijn kon Uther de nacht met haar doorbrengen en Arthur verwekken.

Tintagel is niet van strategisch belang, het beschermt geen belangrijke stad, haven, of verkeersader. Er zijn wel sporen gevonden van eerdere bewoning, maar het kasteel werd er alleen gebouwd vanwege dat spannende Arthurverhaal. De ruïne staat nog steeds op de rotsen, aan de kust van Cornwall en trekt jaarlijks honderdduizenden bezoekers die afkomen op de verhalen over Arthur en Merlijn.

Enig bewijs, dat die werkelijk ooit op die plaats geweest zijn, is er niet. We weten niet of Arthur echt bestaan heeft en waar, of wanneer, die verhalen zich precies afgespeeld zouden kunnen hebben. Dat ze niet allemaal feitelijk waar kunnen zijn lijkt me duidelijk.

Begin deze maand heeft de beheerder van het kasteel, de monumentenzorg-organisatie English Heritage, een nieuwe voetbrug geopend, die twee delen van de ruïne met elkaar verbindt. Oorspronkelijk was op die plek een smalle rotsrichel, een natuurlijke brug, maar die is lang geleden ingestort.

Er zijn ook standbeelden geplaatst bij het kasteel en een muurreliëf – een 'portret' van Merlijn met beschadigde neus, net alsof het er al eeuwen zit – in een grot die 'Merlin's Cave' wordt genoemd. Allemaal om de bezoekers in de sfeer van de Arthurverhalen te brengen. Leuk, maar met de echte geschiedenis heeft het weinig te maken.

Historici klagen dan ook dat er een Disney-attractie van de ruïne gemaakt wordt. Op zich heeft dat iets grappigs. Het hele kasteel is alleen maar op die plek gebouwd vanwege een fantasieverhaal. Een beetje meer of minder verbeelding kan dan weinig kwaad, lijkt me.

Maar hoewel het de vraag blijft of koning Arthur ooit bestaan heeft, in de verbeelding van velen leeft hij nog steeds...





De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 11 augustus 2019

Zeg niet zomaar 'ja'...


Zeker weet ik het niet meer, maar volgens mij was het de Peruaanse schrijver Mario Vargas Llosa die zei dat, voor een schrijver, elke ervaring een goede ervaring was. Daarmee bedoelde hij dat zelfs een onprettige gebeurtenis voor een schrijver positief kan zijn, omdat hij erover kan schrijven.

Dat is een mooi motto. Maar in de praktijk worstel ik er toch mee. Misschien ben ik niet schrijver genoeg, want er zijn nogal wat ervaringen, vooral in de familie- en vriendenkring, waarvan ik vind dat ik er beter niet over schrijven kan. Terwijl ze soms onprettig genoeg zijn.

Afgelopen week maakte ik weer zoiets mee. Ik heb er een aantal nachten slecht van geslapen en uiteindelijk een paar boze mails verstuurd, maar ik vind het toch niet gepast om het er hier nu uitgebreid over te gaan hebben.

De conclusie wil ik wel met jullie delen. Die is dat je niet zomaar 'ja' moet zeggen als er iemand met een plan bij je komt. Doorgaans is dat voor mij niet zo'n probleem, ik krijg vaker het verwijt dat ik altijd overal 'nee' op zeg. Maar begin dit jaar heb ik me laten vermurwen, en daar heb ik achteraf spijt van.

Eigenlijk werd ik voor het blok gezet, maar omdat ik er zelf weinig energie in hoefde te steken dacht ik, nou vooruit dan maar. Niet wetende dat het een richting op zou gaan die me helemaal niet zou bevallen.

Het is me in het verleden wel vaker overkomen dat mensen met plannen bij me kwamen. Vaak ging het dan om het gebruik van mijn strips, of verhalen. Ik ben daar niet happig op. Het vervelende is is dat je geen controle hebt over wat er met je werk gebeurt, als je het aan een ander toevertrouwt.

Een stripje verscheen in een lesboek, bijvoorbeeld, maar ondanks herhaalde verzoeken, kreeg ik dat boek nooit te zien. Als ik een andere keer wel een aantal exemplaren van een publicatie kreeg, dan was dat meteen bedoeld als betaling. Alsof ik met boeken langs de deur ga leuren.

Het is me ook een paar keer gebeurd dat men ongevraagd een van mijn tekeningen of strips van internet plukte en op een weblog, of site plaatste. In de tijd dat het Volkskrantblog nog bestond overkwam me dat een aantal keren. Als ik daar dan iets van zei reageerde men verbaasd en een beetje gepikeerd. We waren zo leuk aan het spelen en nou komt die zeurpiet ons speelgoed afpakken.

Nog niet zolang geleden schreef ik, op verzoek, een stukje voor een verenigingsblad. Na uitgebreid overleg met alle partijen leverde ik mijn verhaal in. Tot mijn verrassing zag ik, na publicatie, dat er toch nog iemand in mijn tekst had zitten rommelen. Eén van mijn weldoordachte strofen was veranderd in een kromme zin met een taalfout. Het is niet dat de wereld op zo'n moment vergaat, maar ik schaam me er nu wel voor dat mijn naam er onder staat.

Ik heb ook wel eens iets in opdracht getekend, maar daar ben ik helemaal mee opgehouden. Het resultaat was maar zelden zo goed dat ik er trots op kon zijn en het kostte meestal enorm veel energie. Eerst moet je een ontwerp maken, of meerdere. Dan moet je daarover gaan onderhandelen. Wat ik geschikt vond werd maar zelden direct geaccepteerd. En de beloning, een cadeaubon, een fles wijn, een schamel geldbedrag, stond eigenlijk nooit in verhouding tot de door mij geleverde inspanningen.

Er is eigenlijk maar één voorbeeld waar ik met trots en tevredenheid op terugkijk. Rond 1990, toen AIDS nog een groot probleem dreigde te worden, heb ik een aantal strips ter beschikking gesteld voor een folder van het AIDS-fonds. Ik vroeg er niets voor, gewoon mijn bijdrage aan de goede zaak.

Nooit eerder of later ben ik zo keurig behandeld als door de mensen van het AIDS-fonds. Ik kreeg de folder toegezonden, met uitgebreide bedankbrief en een fraai speldje in de vorm van het bekende rode lintje.

Maar helaas, dat was een uitzondering. Het was wel meteen de grootste verspreiding die enige creatieve uiting van mij ooit heeft gehad. Er zijn duizenden van die folders gedrukt. En voor een goed doel. Dat is ook een mooie gedachte.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 4 augustus 2019

De Mejanderreizen van Gerard en Jan


Jullie denken misschien dat ik, met mijn chronische ziekte, de hele dag achter de geraniums naar de vogeltjes zit te kijken. Maar ik kom af en toe ook wel eens buiten. Bij de vaste uitstapjes van de afgelopen 20 jaar horen de autoritjes die ik met mijn goede vriend, tekenaar, Gerard Kuit maak, voor onze gezamenlijke Mejanderverhalen.

De samenwerking is ontstaan in 1994. Ik was toen redacteur van de Artishockberichten, het maandblad van onze culturele dorpsvereniging. Het was gebruikelijk dat de redactie voor elke aflevering een stukje schreef, meestal over de verenigingsactiviteiten.

Ik was het na een paar jaar zat om over weer een mooie film, een prachtige tentoonstelling, of een fantastisch concert te schrijven en zocht naar nieuwe onderwerpen. Daar komt ook de naam Mejander vandaan, die bedacht mijn toenmalige zwager Bas, die meehielp met het maken van het Arishockblad. Mijn verhaaltjes gingen alle kanten op, vandaar.

Nadat ik een stukje had geschreven over paleis Soestdijk, waar toen de koninklijke familie nog woonde, zag ik bij toeval in het VVV-kantoor een ansichtkaart met een tekening van het paleis hangen. Die paste er heel mooi bij, vond ik. De maker bleek Gerard te zijn en die kende ik wel, want hij was lid van Artishock.

Zo is een samenwerking ontstaan die al 25 jaar stand houdt. Bij de eerste paar verhaaltjes had Gerard toevallig al een geschikt plaatje, in de vorm van een antieke, of zelfgemaakte, ansichtkaart. Maar voor de volgende maakte hij een tekening en na een tijdje gingen we ook samen op verkenning. Zo maakten we onder meer reizen langs de Langbroeker Wetering en de Vecht, door het Groene Hart en – een nog onvoltooide – tocht langs de kust van de Zuiderzee.

In de loop der jaren heb ik leuke reacties gehad op onze Mejanderverhalen. Mensen kwamen met boeken aandragen en er was zelfs iemand die vroeg of we niet iets over zijn huis konden schrijven. Hij woonde heel mooi, in de binnenstad van Amersfoort.

Ik was inmiddels al lang geen redacteur van de Artishockberichten meer, maar mijn opvolger vond onze verhalen leuk en zo konden we zorgeloos doorschrijven en tekenen. Tot vorig jaar een nieuwe redacteur me belde met de vraag of hij eens kon komen praten.

Ik zag de bui al hangen en nodigde Gerard ook uit voor het gesprek. Het kwam er op neer dat het bestuur van de Vereniging vond dat er op het maandblad bezuinigd moest worden en voor ons verhaal was eigenlijk geen plaats meer. We vonden dat jammer, natuurlijk, maar we deden er niet moeilijk over. Als we niet meer gewenst waren hield het gewoon op.

Achteraf hoorden we dat een Artishocker van het eerste uur, naar aanleiding van onze verdwijning uit het maandblad, zijn lidmaatschap opgezegd had. Dat vonden we wel mooi, natuurlijk. Maar we hadden ons toch al voorgenomen om onze gezamenlijke activiteiten niet zomaar te staken.

Ik had al jaren eerder een Mejanderblog aangemaakt, zodat onze verhalen ook online beschikbaar waren. Nu namen we ons voor om aan een boek te gaan werken. Het zal nog wel even duren voor dat er is, maar om vast wat nieuw publiek te kweken heb ik afgelopen week een Facebook-pagina gemaakt.

Het Mejanderverhaal is nog lang niet af. Dus wie ons wil blijven volgen kan dat en als het boek er is dan zullen jullie ervan horen !

Lees de verhalen, of bekijk de tekeningen, op het Mejanderblog of bezoek de Facebook-pagina 

Gerard Kuit heeft ook een eigenwebsite.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 28 juli 2019

De Tour de France, de warmte en lezen


Vrijdagavond liep ik het balkon op en dacht, goh, het is best al lekker afgekoeld. Ik keek op de thermometer en zag dat die 30 graden aangaf, een temperatuur waarbij je toch normaal gesproken loopt te puffen en te zweten.

In huis was het op dat moment ook ruim 30 graden, maar de volgende ochtend leek het toch lekker afgekoeld. De thermometer in de slaapkamer wees 29 graden aan. Iets koeler inderdaad. Maar toch: je went er aan. Als het nog een paar weken meer dan 30 graden zou zijn, dan hadden we het nergens meer over.

Ondertussen was het prima weer om onderuit te liggen en naar de Tour de France te kijken. Tot heel veel anders was ik niet in staat, ja, over wielrennen lezen, dat ging ook nog wel. Mijn voorspelling dat een Colombiaan de ronde zou gaan winnen – ik heb het echt gezegd, kijk maar hier – gaat uitkomen. Alleen is het een andere Colombiaan geworden dan ik dacht.

Het was een mooie Tour, maar de gehoopte, dramatische ontknoping is uitgebleven. Het was meer een langzame verschuiving. Bijna letterlijk, gezien de modderstromen die de laatste Alpenetappes teisterden. Geletruidrager Alaphilippe ging gestaag ten onder, zonder dat er sprake was van een vernietigende aanval, van één van zijn concurrenten.

De jonge Colombiaan Bernal had aan één sprintje naar een bergtop genoeg om de ronde te winnen. Dat weten jullie allemaal al en als je het nog niet wist kan het je waarschijnlijk geen biet schelen. Maar voor wie van wielrennen en lezen houdt heb ik nog wel een aanrader: lees de boeken van Benjo Maso.

Als je de grote wielerlegenden wil herbeleven, de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali, de ongelofelijke voorvallen uit de beginjaren van de Tour, dan is 'Het Zweet Der Goden' een aanrader. Maso praat niet klakkeloos eerdere berichten na, maar ontzenuwt die vaker. Hij laat zien hoe allesoverheersend de krantenberichten ooit waren en hoe die het beeld van de wedstrijd vervormden.

Er waren in de beginjaren nog geen live-beelden, of radioverslagen, de volgers waren aangewezen op geschreven verhalen in kranten, die de sensatie er dik bovenop legden, omdat dat de verkoop stimuleerde.

Hij beschrijft hoe dopinggebruik aanvankelijk geaccepteerd werd en daarna nog lang oogluikend werd toegestaan. De grote kampioenen van de jaren '60 en '70 werden allemaal meermalen op doping betrapt. Daar heeft nu niemand het meer over, het blijven helden, terwijl dopingzondaars van nu jaren geschorst worden.

In een ander boek, 'Nederland Heeft De Gele Trui', beschrijft Maso de opkomst van het professionele wielrennen in ons land. Dat is een soms hilarisch verhaal, dat van valpartijen, miskleunen, tegenwerking, bedrog en omkoping aan elkaar hangt. Het heeft lang geduurd voor er überhaupt sprake was van wielerwedstrijden, op de openbare weg in Nederland, omdat de overheid die aanvankelijk verbood. Ze werden te gevaarlijk geacht en de christelijke politieke partijen vonden ze in strijd met de goede zeden.

Het duurde tot begin jaren '50 voor de Nederlanders een rol van betekenis konden spelen in de Tour de France. Toen bestond de ronde al een halve eeuw. We hadden dus heel wat in te halen. Voor wie dan nog niet genoeg gelezen heeft: van 'Nederland Heeft De Gele Trui' is onlangs een tweede deel verschenen, 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui', waarin Maso het Nederlandse wielrennen van de jaren '60 tot '80 beschrijft.

Buiten is het wat afgekoeld, binnen blijft de warmte nog hangen. Vanavond de laatste Tour Etappe. Het gaat nergens meer om, behalve dan de eindsprint. Maar mijn boek heb ik nog niet uit, dus terwijl de renners elkaar feliciteren en champagne drinken, lees ik over het tumultueuze verleden.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 21 juli 2019

Het is weer zondagochtend


De zon is net, heel schilderachtig, opgekomen en verbergt zich nu achter de wolken. Mijn vrouw en ik zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Zij leest wat en ik schrijf een stukje.

Waar zal ik het eens over hebben ? Er gebeurt genoeg in de wereld, maar in de loop der jaren ben ik in gaan zien dat mijn mening daarover van weinig belang is. Het gras is weer gemaaid, door onze bijvriendelijke gemeentelijke groenbeheerders, zodat er geen wild plantje meer bloeit in het gazon. Maar ik wil daar niet elke week opnieuw over zeuren.

De kat is dood. Hij overleed eind vorig jaar. Wij hadden best een bijzondere kat, maar dat zegt elke kattenliefhebber, dus laat ik het nog even niet over hem hebben. In de Volkskrant stond een groot interview met drie schrijvers/columnisten, die regelmatig over hun katten schrijven. Ook over de emoties als zo'n dier overlijdt. Maar ze gaven toe dat de katten een welkome uitvlucht waren, als ze geen ander onderwerp konden verzinnen.

Er zijn veel jonge vogels op het balkon en met de bijen in het insectenhotel gaat het goed. Maar verder is er weinig te melden, ook omdat de voorjaarsplanten net een beetje uitgebloeid zijn en de zomerbloeiers nog in gang moeten komen. Wat de fuchsia betreft is het maar de vraag of er überhaupt gebloeid gaat worden, want één van de vogels denkt dat de bloemknoppen eetbaar zijn.

De Tour de France... maar nee, laat ik het daar nou niet elke week over hebben. Mijn topfavoriet, de de Colombiaan Qiuntana is bovendien uit de top 10 verdwenen en zijn landgenoten maakten gisteren ook geen heel sterke indruk.

Maar goed. Zo pruttel ik wat verder. Het doet me denken aan de grote Belgische schrijver Louis Paul Boon, die aan het begin van de jaren '60 een dagelijkse column had in de krant. 'Boontjes', heette die, ik heb een bundeling gelezen van de eerste twee jaar.

Boon begon eraan met het idee om een grote roman te schrijven, over de hele wereld en alles wat er leeft, opgedeeld in kleine stukjes. Hij had zoiets al eerder gedaan met zijn succesvolle boeken 'De Kapellekensbaan' en 'Zomer Te Ter-Muren'. Daarin wisselde hij, op virtuoze manier, korte fragmenten over zijn fictieve hoofdpersonen af met verhaaltjes over zijn vrienden en familieleden en zijn herinneringen en gedachten tijdens het schrijven.

De eerste Boontjes zijn heel leuk om te lezen. Hij haakt in op krantenberichtjes, meestal niet over wereldschokkende gebeurtenissen, schrijft over filmsterren en sporthelden, of dingen die hij zelf beleefd heeft. Maar gaandeweg komt de klad er in. Je ziet dat hij meer moeite krijgt om de gang er in te houden en om elke dag weer een onderwerp te vinden.

De motivatie om dat alles omvattende boek te schrijven neemt af en de dagelijkse column wordt een last. Hij heeft het nog best een tijd volgehouden, maar uit recensies begrijp ik dat de laatste columns vaak gaan over de moeite die hij heeft om weer een stukje te schrijven. De volgende bundeling van de Boontjes heb ik maar niet gekocht.

Een goede vriend zei me ooit, toen ik net begonnen was met mijn wekelijkse verhaaltjes, dat ik dat nooit vol ging houden. Dat is inmiddels zo'n 20 jaar geleden en hij heeft de laatste jaren niet meer mee kunnen maken. Volgende week wordt het, als er niets tussenkomt, gewoon weer zondagochtend.

Ps: Op Wikipedia lees ik dat men bezig is het complete werk van Louis Paul Boon opnieuw uit te geven, met wetenschappelijke toelichting en nawoorden. Er zijn inmiddels 20 delen verschenen. De e-book versies zijn heel schappelijk geprijsd.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 14 juli 2019

Het beste Tour de France TV-programma


Ja, sorry, ik weet dat sommige trouwe lezers helemaal niet van wielrennen houden. Eén schreef zelfs dat hij hoopte dat ik het, na mijn verhaal van vorige week, geen drie weken lang over de Tour de France zou gaan hebben. Ik weet het nog niet voor volgende week, maar deze week ga ik hem teleurstellen. Hoewel het me nu niet om het wielrennen zelf gaat, maar om de TV-programma's die er aan zijn gewijd.

Eigenlijk hou ik niet van praatprogramma's en al helemaal niet als die over sport gaan. Daar kun je veel beter zelf naar kijken dan dat je het geklets van zogenaamde deskundigen aan moet horen. Maar voor één programma maak ik al jaren een uitzondering, het Tourprogramma van de VRT, op de Belgische TV-zender Eén. Het heet 'Vive Le Velo' en wordt gepresenteerd door Karl Vannieuwkerke. Op de website zie ik dat er al meer dan 250 afleveringen zijn gemaakt, sinds 2005.

Karl zit aan een tafel, die meestal op een fraaie locatie staat, bij een kasteel, klooster of op een schilderachtig dorpsplein, langs de route van de Tour. Meestal heeft hij een drietal gasten, twee wielrenners, al dan niet nog actief, en een min of meer bekende Belg die van de wielersport houdt. Soms ook een bekende Nederlander.

Er wordt natuurlijk over de etappe van de dag gepraat en daarnaast is er een aantal vaste rubrieken. Een collega van Karl houdt een interviewtje met de winnaar, of een andere renner die de afgelopen dag opgevallen is. Die renner zet zijn handtekening op een shirt dat de kijkers kunnen winnen en op de tafel, die na afloop van de Tour geveild wordt ten bate van de kankerbestrijding.

In elke uitzending zit een paar sfeerreportages. Een cameraploeg volgt een renner, of een medewerker van één van de ploegen, of iemand van de organisatie, of een trouwe fan die jaar na jaar langs de route staat. Of er wordt aandacht besteed aan een interessante plaats, kasteel, klooster, kaasmakerij of ambachtelijke wijnboer, uit de streek. Er wordt vooruitgekeken naar de volgende dag en ook vaak aandacht besteed aan de rijke wielerhistorie.

Al met al is het een heel amusant programma, dat verloopt in ontspannen sfeer en gepresenteerd wordt met de mix van humor en kennis van zaken die de Vlaamse TV zo kenmerkt, als het om sport gaat.

Om eerlijk te kunnen vergelijken heb ik eergisteren ook eens naar de Nederlandse concurrentie gekeken. 'De Avondetappe' van de NOS volgt het Belgische voorbeeld vrij precies. Ook daar zit presentatrice Dionne de Graaf aan een tafel, op een mooie locatie te praten met twee ex-renners en een derde gast, dit keer een professor aerodynamica. Ook hier interviewtjes met de winnaar – door voormalige journaallezer Herman van der Zandt – en een sfeerreportage. Zelfs de tekenfilmpjes tussen de programma-onderdelen lijken gekopieerd van de Belgen.

De beelden uit de koers zijn uiteraard vrijwel identiek aan die van de Belgen. Afwijkend zijn een rebus, waarmee de kijkers een uniek wielershirt kunnen winnen en een muziekrubriek, met zingende wielrenners. De afsluiting is voor een lollige meneer die een korte act uitvoert die ik niet helemaal begrijp.

Het zal een kwestie van smaak zijn of je Dionne leuker vindt dan Karl, het is in ieder geval al een hele verbetering dat Mart Smeets het programma niet meer presenteert. Mart was een van de hoofdredenen waarom ik als tv-kijker uitgeweken ben naar de zuiderburen. Het is misschien niet goed om op één enkele aflevering van de Avond Etappe af te gaan, maar ik zag niet direct een reden om weer terug te keren naar Nederland.

Ga ik mezelf aandoen om ook nog het RTL-programma 'Tour Du Jour' te bekijken ? Een overdosis oninteressant geklets over sport dreigt, maar voor mijn lezers heb ik alles over. Afgaande op de flitsen, die ik van 'Tour Du Jour' zag, is het wat lolliger dan de twee voorgangers. De presentator, Bert Jolles, is een nogal opgewonden jongeman en de tafel lijkt, met publiek er omheen, in een studio te staan. Van Wikipedia begrijp ik dat het ook wel eens een pleintje in Breda zou kunnen wezen.

Aan tafel zitten drie Nederlandse oud-renners, die allemaal hun kwaliteiten hadden, maar die daarom nog niet direct razend spannend zijn om naar te luisteren. De interviewtjes vanuit Frankrijk verschillen niet veel van wat ik eerder zag, alleen is de interviewer een jonger en joliger type. Groot nadeel is dat dit programma onderbroken wordt door reclameblokken, waardoor het een stuk langdradiger is dan de twee concurrenten. Ik moet dan ook bekennen dat ik het niet tot het einde toe bekeken heb.

Voor mij steekt het Belgische 'Vive Le Vélo' nog immer met kop en schouders boven de Nederlanders uit. Maar kijk en oordeel zelf en als je er meer over wilt lezen:

Alle drie de Tourprogramma's zijn terug te vinden op Wikipedia en op de websites van de betreffende omroepen. In de meeste gevallen kun je daar ook fragmenten uit de uitzendingen bekijken. 






De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 juli 2019

De mooiste Tour ooit


Gisteren is de Tour de France van start gegaan, in Brussel. Je kon de etappe van start tot finish live zien op TV. De Belgen, die er natuurlijk extra aandacht aan besteedden, waren zelfs al ruim van te voren bezig. Met terugblikken op vroeger en vooruitkijken naar de komende drie weken.

Met de tourstart in Brussel wordt een bijzonder jubileum gevierd, het is 50 jaar geleden dat Eddy Merckx zijn eerste Tour won. De oude Eddy werd toegejuicht voor de start, langs de route waren er spandoeken en agrariërs hadden zijn naam met maaimachines in hun velden geschreven. Na afloop reikte Eddy op het podium de prijzen uit.

Een Nederlander won de eindsprint, nadat een valpartij, vlak voor de finish, een deel van de kanshebbers uitgeschakeld had. Bij die ongelukkigen was ook onze landgenoot Dylan Groenewegen, een grote favoriet. Maar uiteindelijk wist zijn ploeggenoot Mike Teunissen zijn wiel als eerste over de eindstreep te duwen.

Tijdens de gesprekken vooraf werd de vraag gesteld wat de kenners rond de tafel, de mooiste Tour vonden die ze ooit meegemaakt hadden. Ik herinner me de antwoorden niet meer, maar stelde me dezelfde vraag. Het geheugen is niet mijn sterkste kant, maar ik heb niet bijzonder genoten van de jaren waarin één renner het hele peloton overheerste.

Die Eddy Merckx, de alleswinnaar, vond ik vroeger maar een nare man. Net als later Miguel Indurain, Bernard Hinault, Lance Armstrong en wat recenter Chris Froome. Nee, de ene keer in 1980 dat Joop Zoetemelk, de eeuwige tweede, de man die jarenlang kansloos was, maar dan in interviews steevast zei dat Parijs nog ver was en dat er nog veel kon gebeuren, toen Joop dan ineens wel won. Dat was een mooie Tour.

Het waren heel andere tijden, natuurlijk. Er waren nog nauwelijks livebeelden op TV. Elke middag uren naar de Tour kijken was onvoorstelbaar. Je mocht in die jaren al blij zijn als het laatste uur live op TV kwam. In de periode daarvoor was de wielerfan zelfs nog meer aangewezen op radioverslagen en verhalen in de krant.

Zelf werkte ik nog en hoorde meestal pas wat er in de Tour gebeurd was als ik naar huis fietste, met mijn radio-walkman op mijn oren. Wedstrijdbeelden zag je 's avonds pas, uren na de finish.

Het waren ook andere tijden wat dopinggebruik betreft. Vorig jaar werd er moeilijk gedaan over het medicijngebruik van Chris Froome. Hij zou misschien, ten onrechte, een bepaald middel tegen astma hebben genomen. In de pers werd er schande van gesproken. Men hoopte dat hij de Tour niet voor de vijfde keer zou winnen, omdat hij, de dopingverdachte, dan gelijk zou komen met helden als Merckx en Anquetil.

Vreemd want Merckx is meermaals op doping betrapt, net als Zoetemelk trouwens en Anquetil weigerde zijn hele wielerloopbaan om aan dopingcontroles mee te doen. Hij reageerde steevast diep beledigd als men over doping begon, maar waarschijnlijk stond hij stijf van de stimulerende middelen. Toen werd dat geaccepteerd, nu zou hij levenslang geschorst worden.

Froome werd uiteindelijk vrijgesproken, maar hij reed dit voorjaar in een kleinere ronde, met hoge snelheid, tegen een muur. Hij brak daarbij zoveel botten dat een deelname aan de Tour de France onmogelijk werd. Onze eigen Tom Dumoulin, vorig jaar nog 2e in Giro en Tour, viel op zijn knie en kan ook niet meedoen.

Dat maakt de Ronde van dit jaar onvoorspelbaar en misschien wel heel leuk. Met de overwinning van Teunissen hebben we in ieder geval de eerste gele trui al te pakken. Ik begreep dat het decennia geleden is dat een Nederlander dat lukte. Eric Breukink was de laatste, in 1989. Dat is 30 jaar geleden. Ook een jubileum.

En de winnaar dit jaar ? Zou het niet leuk zijn als er eens een Colombiaan wint ? Ik tip Nairo Quintana. En dan doen we een helemaal Colombiaans podium, met Rigoberto Urán als tweede en de jonge Egan Bernal derde.


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men