zondag 22 september 2019

Leesstatistieken


Je zou kunnen zeggen dat ik tussen de boeken ben opgegroeid. Mijn ouders zijn fanatieke lezers, het hele huis staat vol met boeken. En dan bedoel ik echt vol. In alle kamers boekenkasten, bijna elk stukje muur is er mee bedekt, ook onder de ramen en boven de deuren.

Dus heb ik best veel gelezen. Wereldliteratuur, boeken over geschiedenis en natuur, maar ook detectives en andere spannende lectuur. Ik ben ook nog vrij lang lid geweest van de bibliotheek, die op loopafstand van de ouderlijke woning gevestigd was.

Inmiddels ben ik het huis uit en is de bibliotheek verhuisd, het oude gebouw is zelfs afgebroken en vervangen door appartementen. De afgelopen decennia las ik minder boeken. Wel veel informatie op internet en zo nu en dan een muzikantenbiografie.

Ruim een jaar geleden besloot ik dat ik weer meer wilde lezen. Dat wil zeggen minder via de laptop, meer echte boeken. Ik kwam er achter dat voor iemand als ik, met niet zoveel lichamelijke kracht als de meeste andere mensen, het vasthouden van een dik boek best vermoeiend is. Dus ik kocht een e-reader.

Dat bevalt prima, ik schreef er al eerder over. Het is een handzaam, licht ding. Je kunt hem vasthouden met één hand of, als je aan tafel zit, ergens tegenaan laten leunen, zodat je je handen vrij hebt. Bladzijden omslaan gaat met een tikje van de vinger. De accu gaat dagenlang mee en er passen heel veel boeken op.

E-boeken zijn ook nog eens goedkoper dan papieren exemplaren, je kunt ze direct downloaden en beginnen met lezen. Dat doe ik nu dus dagelijks en het leuke is dat de e-reader dat ook bijhoudt. In de leesstatistieken kan ik zien dat ik inmiddels 34 boeken heb gelezen in 881,3 uur. Het boek waar ik nu in bezig ben, 'After Dark' van de 19e eeuwse schrijver Wilkie Collins, verwerk ik in een tempo van 0,7 pagina's per minuut en met een gemiddelde van 17 minuten per sessie.

Ik doe niet aan illegaal downloaden of delen van e-boeken. Het is helemaal niet erg om iets voor een boek te betalen. Ik ben niet zo geïnteresseerd in de laatste bestsellers maar, wat oudere uitgaven, die als regulier boek moeilijk te krijgen zijn, zijn vaak wel beschikbaar als e-boek.

Bovendien is veel oudere literatuur, waar geen copyright meer op rust, gratis te verkrijgen. Maar ook daarvoor heb ik al een paar keer, vrijwillig, wat overgemaakt. Zo'n website in de lucht houden, bijvoorbeeld Project Gutenberg, kost immers ook geld.

Daarnaast krijg je als e-reader bezitter regelmatig gratis boeken aangeboden. Bijvoorbeeld van de internetprovider en de omroepgids, waar we op geabonneerd zijn. We hebben er ook al eens een stel gewonnen bij een loterij.

Ik heb wel gemerkt dat ik een wat minder fanatieke lezer geworden ben dan vroeger. Als ik toen aan een boek begon moest ik het uitlezen, hoe taai en saai het ook was. Een boek wegleggen voelde als een nederlaag.

Dat heb ik nu niet meer zo. Het moet wel een beetje leuk blijven. Dus die debuutroman van Virginia Woolf heb ik niet helemaal gelezen. Daar zat me toch te weinig actie in. En 'Meneer Visser's Hellevaart', van Simon Vestdijk heb ik na een paar halve hoofdstukken terzijde gelegd. Dat is een gedachtestroom die aanvankelijk wel interessant is, maar waarvan ik ook dacht, dit ga ik niet nog 200 bladzijden volhouden.

De werken van 19e eeuwse Britten, zoals Dickens, Trollope, Conan Doyle en Collins, las ik dan weer met veel plezier. Al wissel ik ze wel af met wat lichtere kost van bijvoorbeeld Nicci French, Simenon, Frank Tallis en Andrea Camilleri. En dat kan ook heel gemakkelijk op je e-reader. Drie boeken tegelijk lezen ? Geen probleem, hij onthoudt netjes waar je gebleven ben.

Laatste voordeel: voor e-boeken hoef je niet je hele huis vol te bouwen met boekenkasten...



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 15 september 2019

Het huis wordt steeds slimmer en ik steeds dommer


Ja, ik liet mijn fototoestel uit mijn handen vallen. Niet erg slim. Het is niet helemaal stuk, maar het batterijvakje sluit niet meer zo goed, dus ik moet nu uitkijken dat de batterijen er niet uitvallen als ik het oppak.

Maar een nieuw cameraatje is besteld. Dus iedereen die nog iets thuis had liggen, heel erg bedankt, maar ik ben alweer voorzien. Dat klinkt misschien gek, maar ik heb hier al twee digitale spiegel-reflexcamera's, een oude videocamera en een compact-cameraatje liggen, die ik allemaal van vrienden en bekenden toegestopt heb gekregen.

Reuze vriendelijk, maar uiteindelijk bleek ik toch het fijnst te fotograferen met het kleine, goedkope toestelletje, dat ik ooit voor Kleine D. gekocht had om mee te nemen op een schoolreisje. Die kinderen zijn tegenwoordig zo slim dat ze alles doen met hun telefoon, dus dat cameraatje lag ongebruikt in de kast. Maar is nu dus een beetje stuk en een handig, klein, licht, nieuw toestelletje, met wat moderne mogelijkheden is ook wel eens fijn. En duur was dat niet.

Ondertussen wordt het huis dus steeds slimmer. We hebben al een poosje een slimme energiemeter, de verwarmingsmeters worden op afstand afgelezen en nu is ook onze boiler veranderd in een slimme boiler. Ik had bijna gezegd onze oude, domme boiler, maar het apparaat is zelf ook splinternieuw en net geïnstalleerd.

Wat betreft slimmigheidjes hebben we dus niets te klagen en het water wordt ook weer prima warm. Dat werd het met de oude boiler ook wel, maar er lekte ondertussen nogal wat weg in de gootsteen eronder. Toen bovendien het omhulsel verontrustende kieren begon te vertonen begrepen we dat er iets nieuws moest komen.

En naast die nagelnieuwe boiler hangt nu een kastje aan de muur dat, door middel van vier groene ledlampjes, aangeeft hoeveel warm water we nog hebben. Dat moesten we vroeger maar een beetje inschatten. Bovendien besluit dit kastje, geheel zelfstandig, wanneer het tijd is om een beetje bij te warmen. Zodat we nooit zonder zitten.

Een bijkomend voordeel is dat je 's nachts het licht in de keuken niet aan hoeft te doen, als je een glaasje water wil pakken. Dat gaat ook heel goed in het groene schijnsel van de slimme boiler.

De slimme energiemeter vertelt ons elke maand, per email, of we meer of minder energie hebben gebruikt dan in dezelfde maand van het vorige jaar. En hoe we zitten ten opzichte van een gemiddeld gezin.

Leuk en toch ook wel nuttig, want daardoor kon ik de jaarlijkse afrekening met gepast vertrouwen tegemoet zien. Als je het hele jaar geen gekke uitschieters hebt kan het niet zo zijn dat je een hoop bij moet betalen. En dat klopte ! We kregen zelfs een paar tientjes terug.

Nu zelf weer wat slimmer zien te worden en niets meer uit mijn handen laten vallen. En hoe zat dat ook alweer met de handmatige instellingen van een fototoestel ? En zouden mijn internetvrienden het verschil zien tussen de oude en de nieuwe camera...?


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 8 september 2019

To Brexit or not... ?


Wat denken jullie? Gaat die Brexit er komen ? En zo ja, wordt het dan met, of zonder, deal met de Europese Unie ? Ik zou het niet weten, maar spannend wordt het komende weken wel.

Het is chaos, hoor ik regelmatig roepen, in de nieuws-uitzendingen. Maar op mij komt het niet chaotisch over. Het is eerder een langzame worsteling, een tergende krachtmeting, waarbij maar kleine verschuivingen optreden. Het Brexitproces duurt inmiddels al drie jaar en de grote beslissing moet nog steeds komen.

Brexit is als een thriller, een spannend boek, waarin telkens iets anders gebeurt dan je hoopt en verwacht. Het begon al bij dat malle referendum van David Cameron, de conservatie premier, die dacht dat er nooit een meerderheid voor uittreding uit Europa zou stemmen.

En er heeft ook geen meerderheid van de bevolking voorgestemd. De opkomst was 72,2 %, daarvan was 51,9 procent voor Brexit. Er heeft dus maar ruim een derde van de totale bevolking voor gestemd, terwijl bijna een derde niet de moeite nam om naar de stembus te gaan.

Een meerderheid in Schotland en Noord-Ierland was tegen. Wat voor extra complicaties kan zorgen, want de Schotten hebben al eerder gedreigd om uit het Verenigd Koninkrijk te stappen. Als de Brexit doorgaat zou Groot-Brittannië dus uiteen kunnen vallen.

Het is ook opmerkelijk dat Theresa May, bij tussentijdse verkiezingen, die ze uitschreef om haar Brexitplannen makkelijker door het parlement te loodsen, de meerderheid in de kamer verloor. Roepen dat het Britse volk voor de Brexit is lijkt me daarom 'wishful thinking'.

Het is dus moeilijk om te voorspellen wat er gebeuren gaat. Een nieuwe premier, Boris Johnson, die met andere rechtse leiders een blond kapsel en een wispelturig karakter gemeen lijkt te hebben, wil heel graag uit de EU. Een deel van zijn partij wil dat ook, maar zijn regeringscoalitie heeft geen meerderheid meer omdat een aantal van zijn partijleden uit de partij zijn gezet, of zijn weggelopen, omdat ze tegen een no-deal Brexit waren.

Het grootste deel van Johnson's partij houdt wel vast aan Brexit, maar lijkt dat vooral te doen omdat er een extreme Brexitpartij aan de komende verkiezingen mee wil gaan doen, die veel stemmen van de conservatieven af zou kunnen pakken. Als er, nog voor de Brexit, een stembusgang komt is het niet waarschijnlijk dat de conservatieven de grootste partij blijven.

Het zou kunnen dat Labour, de arbeiderspartij, de grootste wordt. Die hadden in de afgelopen jaren een nogal weifelend standpunt ten aanzien van Brexit. Ze zijn in ieder geval tegen een breuk met Europa zonder deal. Misschien gaan ze eerst een nieuw referendum uitschrijven ?

Het zou kunnen dat de Brexitpartij, na verkiezingen, de grootste wordt. Maar het is onwaarschijnlijk dat die dan een regering zullen kunnen vormen, zonder de hulp van andere partijen. En wie zal met ze samen willen werken ? De verslagen conservatieven ? Die zijn aan de Brexit ten onder gegaan, ze zullen niet staan te popelen. En andere kandidaten zijn er eigenlijk niet.

Verkiezingen gaan er op een zeker moment komen. Het lijkt nu niet meer mogelijk dat Boris Johnson zijn Brexit, met of zonder deal, er voor eind oktober doorkrijgt. Misschien verrassen de kiezers ons dan weer met een sensationele uitslag, maar eigenlijk ziet het er, op dit moment, voor de voorstanders van een Brexit niet best uit.

Het blijft spannend...


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 1 september 2019

De klankhout discussie


Ik kijk graag naar YouTube-filmpjes met bekende en onbekende gitaristen. Ik probeer dan te zien wat voor merk en model gitaar ze bespelen en soms zoek ik die gitaren dan weer op, op websites van gitaarbouwers, of muziekwinkels.

Zo zag ik laatst Bob Weir, voormalig gitarist van de Grateful Dead, op een heel apart elektrisch instrument spelen. Het bleek een Ibanez Cowboy Fancy te zijn. Een prachtige gitaar, van kop tot staart met parelmoer ingelegd. De hals gemaakt van esdoorn- en walnotenhout, met een ebbenhouten toets.

De body is van, wat de Amerikanen 'swamp ash' noemen, essenhout, van een boom die klaarblijkelijk in het moeras groeide. Het metaalwerk is van verguld messing. De elementen zijn op zoveel verschillende manieren te schakelen, dat er 64 verschillende standen zijn.

Een indrukwekkende gitaar. Het valt eigenlijk nog best mee dat je zo'n instrument kunt kopen voor 8.000 tot 10.000 dollar. De vraag is of het ook zoveel geld waard is. Of je werkelijk verschil hoort tussen zo'n dure gitaar en een goedkoper dingetje.

Er is onder gitaristen een lange discussie gaande over de klank van hout. Er zijn er die beweren dat zware, kostbare, tropische houtsoorten een andere klank aan je gitaar geven dan goedkoop waaibomenhout. Daarover zijn interessante YouTube-filmpjes te vinden.

Mijn favoriete gitaarvlogger, de Canadees Darell Braun, heeft een paar testjes uitgevoerd. Eén ervan gaat om de vraag of een gitaarsnaar langer doorklinkt, afhankelijk van het hout waarvan de gitaar gemaakt is. De door velen gesteunde theorie is dat hoe zwaarder en dichter het hout, hoe langer de snaar klinkt. Gitaristen noemen dat de 'sustain'.

Darrell had een goedkope namaak Fender Stratocaster liggen en besloot die stapsgewijs, door er met een decoupeerzaag stukken af te zagen, lichter te maken. Na elke zaagsnede nam hij het geluid op en zette dat om in een grafiek. Conclusie: zelfs als je vrijwel de hele body van een gitaar wegzaagt is er nauwelijks verschil te meten.

Een andere YouTuber, Tim Sway, ging nog een stap verder. Waar Darrell zich beperkt tot door andere gebouwde instrumenten, ging Tim zelf aan de slag met een computergestuurde zaagbank. Hij bouwde eerst een gitaar zonder body. Dus alleen een hals, die doorliep tot aan de brug, met daarbij de benodigde ruimte voor de elektronica.

Vervolgens maakte hij van verschillende houtsoorten body's voor zijn gitaar. Hij gebruikte de populaire materialen, zoals mahonie en essenhout, maar voor de lol ook spaanplaat, eiken vloerdelen en zelfs een houten deur, die hij nog had liggen van een verbouwing in huis.

Na het testen en analyseren bleek ook hier dat er weinig verschil te horen en te meten viel, tussen de verschillende body's. Slechts bij één houtsoort meende hij een andere klank waar te nemen, maar dat kan ook best gelegen hebben aan de manier waarop hij de snaren aansloeg.

Daarmee raken we aan iets anders. Bij een akoestisch instrument kun je je nog voorstellen dat de gebruikte materialen een grote invloed hebben op de klank. Maar bij een elektrische gitaar zitten er tussen de snaar en de luidspreker allerlei zaken die ook meetellen.

Denk aan: de elementen of pick ups, de klankregelaars op de gitaar, de instellingen van de voorversterker en eindversterker, het gebruik van voetpedalen, voor echo en vervorming enzovoort. Darell Braun somt in een van zijn filmpjes 10 dingen op die merkbaar meer invloed op de klank hebben dan de gebruikte houtsoort.

Het eindoordeel lijkt dus te zijn dat het fijn is om op een prachtig instrument te spelen, waarin dure en zeldzame houtsoorten zijn verwerkt, maar dat je voor het geluid net zo goed een goedkopere gitaar kunt nemen. Belangrijker is of het een goed gebouwd en afgewerkt instrument is en of je er lekker op speelt.

Dat kan zelfs op gitaren waar helemaal geen hout aan te pas gekomen is. Voor de bomen, waarvan al die gitaren gemaakt zijn en die doorgaans groeien op plaatsen waar we zuinig op moeten zijn, is dat wel zo prettig.

Zie ook:

En op YouTube: Darrell Braun – Do Heavier Guitars *REALLY* Sustain Longer? 



Op het YouTube-kanaal van Darrell Braun staan nog veel meer leuke gitaartoon-vergelijkingen. Bijvoorbeeld een 'normale' western gitaar vergeleken met een gitaar gemaakt van carbonen glasvezel

Of een test van de Relish gitaar, gemaakt in Zwitserland en met een body van kunststof en aluminium. 

PS: Voor alle lezers die nog nooit een gitaar van dichtbij gezien hebben een kleine verklarende woordenlijst.

Kop, hals en body – Bij een akoestische gitaar spreken we van een kop, een hals en een klankkast, net als bij heel veel andere snaarinstrumenten. Een elektrische gitaar heeft doorgaans geen holle klankkast, maar een massieve body. Daarom noemen gitaristen zo'n gitaar ook wel een plank.
Er zijn overigens ook elektrische gitaren met een holle of gedeeltelijk holle body. Soms is dat alleen om het instrument lichter te maken, dat is prettiger voor de rug van de gitarist.

Toets – Dat deel van de gitaar waar de dwarsstreepjes zitten, de fretten. De voorkant van de hals, dus. De Engelsen noemen dit het fingerboard. Vaak is dat van een andere houtsoort dan de rest van de hals.

Brug – Het deel op de klankkast, of body, waar de snaren aan vast zitten. Bij een akoestische gitaar zit de brug meestal op de klankkast gelijmd, een stukje achter het klankgat. De brug van een elektrische gitaar is meestal vastgeschroefd en soms in hoogte verstelbaar. Op zo'n brug zitten zadeltjes, voor elke snaar één, die doorgaans verstelbaar zijn.

Pick Ups en elektronica – Een elektrische gitaar heeft magnetische elementen, de pick ups, die de trilling van de gitaar omzetten in een elektrisch signaal. De meeste modellen hebben 2 of 3 pick ups, die elk een andere klank geven. Maar er zijn ook gitaren met maar 1, of met 4 of 5 pick ups. Doorgaans is de klank feller naarmate een pick up dichter bij de brug geplaatst is, een pick up bij de hals geeft een warmere klank.
Op de gitaar zitten draaiknoppen voor klank en volume en schakelaars om 1, of meerdere, pick ups aan of uit te zetten.

Versterker – Om het geluid van een elektrische gitaar te horen heb je een versterker nodig. Die zijn er van heel klein – broekzakformaat, of zelfs zo klein dat je ze met een zuignap op je gitaar kunt plakken – tot manshoog. Elke versterker heeft zijn eigen klankeigenschappen en klankregelaars. Sommige versterkers hebben ingebouwde effecten.

Effecten – Effectpedalen, voetpedalen, zijn er om het signaal van een gitaar te beïnvloeden, vervormen, of er iets aan toe te voegen, voor het de versterker bereikt. Denk aan echo, extra volume, of scheurklanken. De namen van effecten geven vaak een idee van wat het resultaat zal zijn. Zo heb je distortions, overdrives, flangers, tube screamers enz.  


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 25 augustus 2019

De dief en de schoenlapper


Vorige week overleed Richard Williams, de tekenfilmmaker die bekend werd door 'Who Framed Roger Rabbit ?'. In die speelfilm werden zijn animaties gecombineerd met levende acteurs. Dat werd een groot succes. Maar zijn levenswerk, de animatiefilm 'The Thief And The Cobbler', was dat niet.

Williams werkte ruim 30 jaar aan het project, raakte uiteindelijk de zeggenschap kwijt en moest toezien hoe anderen twee, verkorte en aangepaste, versies ervan in de bioscoop brachten. Williams zelf wilde niet naar deze films kijken en liefhebbers van zijn werk deden naderhand hun best om zijn origineel zo goed mogelijk te reconstrueren.

De meest complete versie is te zien op YouTube en hoewel sommige scenes aangevuld moesten worden met onvoltooide schetsen, is toch te zien dat het een prachtige film had kunnen worden. Wat ook duidelijk wordt is dat de succesvolle Disneyfilm 'Alladin' zwaar leunt op het voorbeeld van Williams.

Beide films spelen in het mythische Oosten van Duizend En Een Nacht. Ze draaien alle twee om een arme jongen die verliefd wordt op een prinses en in beide films is de schurk een raadsheer van de sultan, met een blauwe gelaatskleur. Williams begon aan zijn 'Thief And The Cobbler' in 1965, het Disney-concern begon aan de tekenfilmversie van 'Alladin' in 1988.

Er zijn natuurlijk ook grote verschillen tussen beide films. De 'cobbler' is een schoenlapper, die in de hele film geen woord spreekt. De klunzige dief, die hem om niet geheel duidelijke redenen volgt, heeft al even weinig tekst. Hij wordt op zijn beurt gevolgd door een wolk vliegen.

De film van Williams leunt vooral op visuele humor, hoewel de schurkachtige raadsheer zijn vileine teksten op rijm uitspreekt. De fraaie decors zijn geïnspireerd op de geometrie van de Oosterse kunst en er wordt gespeeld met het perspectief, op een manier die aan M.C. Escher doet denken.

Sommige scenes in de 'Thief And The Cobbler' zijn surrealistischer dan Disney-kijkertjes gewend zijn en prinses Yum Yum heeft meer sex appeal dan de meeste andere heldinnen uit het getekende Hollywood. Williams werkte dan ook vanuit London, waar de zeden was losser waren.

Tekenfilms maken is een dure bezigheid, zeker toen er nog geen computers waren om de animators te helpen. Williams begon aan het project, dat aanvankelijk gebaseerd was op verhalen van de 13e eeuwse moellah Nasreddin Hodja, met een handjevol medewerkers.

In 1970 was zijn bedrijf gegroeid tot ruim 40 man. Ondertussen maakte hij allerlei reclamefilms en een TV-bewerking van 'A Christmas Caroll', van Dickens, die bekroond werd met een Oscar. Het script van 'Thief And The Cobbler' werd, in die jaren, een paar maal herschreven. De schoenlapper Tack kreeg de hoofdrol, het uiteindelijke verhaal kreeg vorm, maar het werd ook duidelijk dat het Williams aan geld ontbrak om de film verder te produceren.

In 1979 stak een Saudische prins – kan het passender ? – geld in het project. Williams kon een 10 minuten durend fragment helemaal afwerken, maar omdat het duurder uitpakte en langer duurde dan voorzien, trok de prins zich terug. Het voorbeeld leverde Williams wel de opdracht voor de animaties in 'Roger Rabbitt' op.

Na het succes van die film besloot Warner Bros. geld in 'The Thief' te steken. Gedurende de jaren '80 werd er koortsachtig aan de film gewerkt. In 1992 was bijna anderhalf uur tekenfilm voltooid. Maar Warner Bros. was niet tevreden en het produceren van de resterende 15 minuten zou teveel gaan kosten. Bijkomend probleem was dat Disney ondertussen 'Alladin' had uitgebracht.

Toen ook andere financiers zich terugtrokken moest Williams zijn film uit handen geven. Fred Calvert werd aangesteld om van het bestaande materiaal een complete film te maken. Hij vulde het aan met fragmenten die, goedkoop, in Taiwan werden geproduceerd, naar schetsen, gemaakt in Ierland, door voormalig Disney medewerker Don Bluth.

Het resultaat was een tekenfilm-musical die, in Australië en Zuid-Afrika, in de bioscoop verscheen als 'The Princess and the Cobbler'. Er werd een ingekorte, Amerikaanse versie gemaakt, met de titel 'Arabian Knight', onder leiding van de inmiddels beruchte Harvey Weinstein. Die huurde bekende acteurs in om de stemmen in te spreken.

Het werd een flop.

Ondertussen was het 1995. Om nog wat geld terug te verdienen werden verschillende versies van de film uitgebracht op video en DVD. Sommige werden zelfs weggeven bij de aankoop van pakken cornflakes.

Richard Williams heeft de door anderen gemaakte versies van zijn film nooit willen zien. In een interview zei hij dat zijn zoon ze wel bekeken had en hem had geadviseerd om er niet naar te kijken, omdat het risico bestond dat hij naderhand zelfmoord zou willen plegen.

In de loop der jaren had 'Thief And The Cobbler' wel een legendarische reputatie gekregen onder tekenfilmfans en vakgenoten. Roy Disney, zoon van Walt en lange tijd hoofd van de tekenfilmafdeling van het Disney-concern, was geïnteresseerd om de originele versie te restaureren. Tussen 2000 en 2003 werd er door hem en zijn medewerkers aan gewerkt.

Uiteindelijk was het tekenfilmfan Garret Gilchrist die er, met hulp van oud-medewerkers van Williams en materiaal dat zij aandroegen, in slaagde om een zo origineel mogelijk versie van de 'Thief And The Cobbler' te reconstrueren. Zijn eerste versie verscheen in 2006 en is nadien vier maal herzien en uitgebreid.

De hele gereconstrueerde 'Thief And The Cobbler' is te zien, als 'The Recobbled Cut', op YouTube. Het is zeer de moeite van het bekijken waard. Niet alleen omdat het een leuke film is, die er prachtig uitziet maar, omdat de ontbrekende delen zijn aangevuld met de originele potloodschetsen, krijg je ook te zien hoe zo'n film gemaakt wordt.

Voor meer info over de film en andere projecten van Richard Williams kun je terecht op YouTube bij The Thief Archive




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 18 augustus 2019

Koning Arthur leeft


Tussen de bedrijven door lees ik af en toe een stukje in de Mabinogion. Kennen jullie dat boek ? Het is een verzameling Arthurlegenden uit Wales die, halverwege de 19e eeuw, is vertaald in het Engels door Lady Charlotte Guest.

Lady Charlotte is niet alleen verantwoordelijk voor hun populariteit maar ook voor hun foutieve benaming. Zij dacht dat Mabinogion het meervoud was van Mabinogi, maar dat is zelf al een meervoudsvorm, een verzamelnaam voor deze mythen uit Wales.

Sommige kenners beschouwen deze verhalen als de oudste bekende Britse literatuur, maar anderen trekken dat in twijfel. Het is in ieder geval geen makkelijke kost. Het taalgebruik is verouderd, wat opmerkelijk is want 19e eeuwse Engelse boeken zijn doorgaans prima te lezen. Maar Lady Charlotte heeft de verhalen niet vertaald naar 'modern' Engels.

Daarbij komt dat de middeleeuwse manier van vertellen nogal verschilt van de onze. Sommige gebeurtenissen worden in een enkele zin samengevat. Een ridder ontmoet, bijvoorbeeld, een leuke mevrouw en brengt 7 jaar met haar door. Daar had je dan misschien iets meer over willen lezen, maar met die simpele mededeling moet je het doen.

Op andere momenten worstel je je door beschrijvingen heen waarvan je na een paar pagina's denkt: dit had best wat korter gemogen. Dat een ridder, op zijn queeste, zich 's ochtends aankleedt, zijn paard zadelt, 's avonds ergens aankomt, zijn spulletjes aflegt, iets eet, drinkt en gaat slapen en zich dan de volgende ochtend weer aankleedt en zijn paard zadelt enz. enz.

Nog taaier wordt het als er een bladzijdenlange opsomming gegeven wordt van de uitrusting van ridder, na ridder, van paard, na paard, van voetknecht, na lakei enzovoort. Of als er van elk lid van Arthurs hof de bijzondere eigenschappen worden genoemd.

Dat ridder Kai negen dagen zijn adem in kon houden, negen dagen zonder slaap kon en een wapen had waarmee hij negen verwondingen in een klap kon toebrengen, is best grappig. Maar na 20 of 30 van zulke sterke staaltjes begint het wat te vervelen.

Toch moeten deze vertellingen enorme hits zijn geweest in de middeleeuwen. Zo zeer zelfs dat, in de 13e eeuw, Richard, graaf van Cornwall een kasteel liet bouwen aan de kust bij Tintagel. Dat was de plaats waar, volgens de legenden en eeuwen eerder, koning Arthur verwekt werd.

Tovenaar Merlijn had daarvoor, door een toverspreuk, het uiterlijk van koning Uther Pendragon veranderd in dat van de toenmalige hertog van Cornwall. Uther was in oorlog met de hertog, maar hij was ook verliefd op diens vrouw, Igraine. Door de tovenarij van Merlijn kon Uther de nacht met haar doorbrengen en Arthur verwekken.

Tintagel is niet van strategisch belang, het beschermt geen belangrijke stad, haven, of verkeersader. Er zijn wel sporen gevonden van eerdere bewoning, maar het kasteel werd er alleen gebouwd vanwege dat spannende Arthurverhaal. De ruïne staat nog steeds op de rotsen, aan de kust van Cornwall en trekt jaarlijks honderdduizenden bezoekers die afkomen op de verhalen over Arthur en Merlijn.

Enig bewijs, dat die werkelijk ooit op die plaats geweest zijn, is er niet. We weten niet of Arthur echt bestaan heeft en waar, of wanneer, die verhalen zich precies afgespeeld zouden kunnen hebben. Dat ze niet allemaal feitelijk waar kunnen zijn lijkt me duidelijk.

Begin deze maand heeft de beheerder van het kasteel, de monumentenzorg-organisatie English Heritage, een nieuwe voetbrug geopend, die twee delen van de ruïne met elkaar verbindt. Oorspronkelijk was op die plek een smalle rotsrichel, een natuurlijke brug, maar die is lang geleden ingestort.

Er zijn ook standbeelden geplaatst bij het kasteel en een muurreliëf – een 'portret' van Merlijn met beschadigde neus, net alsof het er al eeuwen zit – in een grot die 'Merlin's Cave' wordt genoemd. Allemaal om de bezoekers in de sfeer van de Arthurverhalen te brengen. Leuk, maar met de echte geschiedenis heeft het weinig te maken.

Historici klagen dan ook dat er een Disney-attractie van de ruïne gemaakt wordt. Op zich heeft dat iets grappigs. Het hele kasteel is alleen maar op die plek gebouwd vanwege een fantasieverhaal. Een beetje meer of minder verbeelding kan dan weinig kwaad, lijkt me.

Maar hoewel het de vraag blijft of koning Arthur ooit bestaan heeft, in de verbeelding van velen leeft hij nog steeds...





De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 11 augustus 2019

Zeg niet zomaar 'ja'...


Zeker weet ik het niet meer, maar volgens mij was het de Peruaanse schrijver Mario Vargas Llosa die zei dat, voor een schrijver, elke ervaring een goede ervaring was. Daarmee bedoelde hij dat zelfs een onprettige gebeurtenis voor een schrijver positief kan zijn, omdat hij erover kan schrijven.

Dat is een mooi motto. Maar in de praktijk worstel ik er toch mee. Misschien ben ik niet schrijver genoeg, want er zijn nogal wat ervaringen, vooral in de familie- en vriendenkring, waarvan ik vind dat ik er beter niet over schrijven kan. Terwijl ze soms onprettig genoeg zijn.

Afgelopen week maakte ik weer zoiets mee. Ik heb er een aantal nachten slecht van geslapen en uiteindelijk een paar boze mails verstuurd, maar ik vind het toch niet gepast om het er hier nu uitgebreid over te gaan hebben.

De conclusie wil ik wel met jullie delen. Die is dat je niet zomaar 'ja' moet zeggen als er iemand met een plan bij je komt. Doorgaans is dat voor mij niet zo'n probleem, ik krijg vaker het verwijt dat ik altijd overal 'nee' op zeg. Maar begin dit jaar heb ik me laten vermurwen, en daar heb ik achteraf spijt van.

Eigenlijk werd ik voor het blok gezet, maar omdat ik er zelf weinig energie in hoefde te steken dacht ik, nou vooruit dan maar. Niet wetende dat het een richting op zou gaan die me helemaal niet zou bevallen.

Het is me in het verleden wel vaker overkomen dat mensen met plannen bij me kwamen. Vaak ging het dan om het gebruik van mijn strips, of verhalen. Ik ben daar niet happig op. Het vervelende is is dat je geen controle hebt over wat er met je werk gebeurt, als je het aan een ander toevertrouwt.

Een stripje verscheen in een lesboek, bijvoorbeeld, maar ondanks herhaalde verzoeken, kreeg ik dat boek nooit te zien. Als ik een andere keer wel een aantal exemplaren van een publicatie kreeg, dan was dat meteen bedoeld als betaling. Alsof ik met boeken langs de deur ga leuren.

Het is me ook een paar keer gebeurd dat men ongevraagd een van mijn tekeningen of strips van internet plukte en op een weblog, of site plaatste. In de tijd dat het Volkskrantblog nog bestond overkwam me dat een aantal keren. Als ik daar dan iets van zei reageerde men verbaasd en een beetje gepikeerd. We waren zo leuk aan het spelen en nou komt die zeurpiet ons speelgoed afpakken.

Nog niet zolang geleden schreef ik, op verzoek, een stukje voor een verenigingsblad. Na uitgebreid overleg met alle partijen leverde ik mijn verhaal in. Tot mijn verrassing zag ik, na publicatie, dat er toch nog iemand in mijn tekst had zitten rommelen. Eén van mijn weldoordachte strofen was veranderd in een kromme zin met een taalfout. Het is niet dat de wereld op zo'n moment vergaat, maar ik schaam me er nu wel voor dat mijn naam er onder staat.

Ik heb ook wel eens iets in opdracht getekend, maar daar ben ik helemaal mee opgehouden. Het resultaat was maar zelden zo goed dat ik er trots op kon zijn en het kostte meestal enorm veel energie. Eerst moet je een ontwerp maken, of meerdere. Dan moet je daarover gaan onderhandelen. Wat ik geschikt vond werd maar zelden direct geaccepteerd. En de beloning, een cadeaubon, een fles wijn, een schamel geldbedrag, stond eigenlijk nooit in verhouding tot de door mij geleverde inspanningen.

Er is eigenlijk maar één voorbeeld waar ik met trots en tevredenheid op terugkijk. Rond 1990, toen AIDS nog een groot probleem dreigde te worden, heb ik een aantal strips ter beschikking gesteld voor een folder van het AIDS-fonds. Ik vroeg er niets voor, gewoon mijn bijdrage aan de goede zaak.

Nooit eerder of later ben ik zo keurig behandeld als door de mensen van het AIDS-fonds. Ik kreeg de folder toegezonden, met uitgebreide bedankbrief en een fraai speldje in de vorm van het bekende rode lintje.

Maar helaas, dat was een uitzondering. Het was wel meteen de grootste verspreiding die enige creatieve uiting van mij ooit heeft gehad. Er zijn duizenden van die folders gedrukt. En voor een goed doel. Dat is ook een mooie gedachte.



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men