Je zou er bijna medelijden mee krijgen

Met dit weer zou je zo'n buitenthermometer toch bijna binnen halen. 

Vooral een die je zo smekend aankijkt...

Ik heb trouwens nog niemand horen zeggen dat we een horror-winter gaan krijgen...

Pindakorfje, sneeuw, boomklever !

Eigenlijk wilde ik alleen een foto maken van de sneeuw op mijn pindakorfje en de ochtendzon die daarop scheen...

Toen er ineens een boomklever aan kwam vliegen...

Een welkome verrassing !

De bladblazers trekken voorbij

Gisteren, in de ochtendschemering, trokken de bladblazers door de wijk.

Onopgemerkt ging dat niet want ze maakten er een hoop herrie bij.

Achter de tractor een enorme stofzuiger die het blad in de aanhangwagen deponeert.

Okee, het kan glibberig worden, die herfstbladeren op straat. Gelukkig lieten ze het blad wel liggen in de bloemperken. Voedsel voor volgend jaar...

Geen Glasvezelverbinding, wel Glasvezelverbinding...

Maandag – Het tweede bezoek van een monteur, om onze glasvezel-verbinding aan de praat te krijgen. Ik had er een hard hoofd in, we hadden nog steeds geen signaal en op de website was ook niets veranderd.

Bovendien had ik, toen ik met mijn scootmobiel over de hoofdstraat reed, twee mannen bezig gezien. Ze zaten aan een tafeltje met meetapparatuur, naast een gat in het trottoir waar een dikke bundel oranje kabels uit omhoog gehaald was. Glasvezelkabels waar klaarblijkelijk iets niet mee in orde was.

Mijn vermoeden bleek juist. Onze monteur vertrok na een kwartiertje weer onverrichter zake. Een nieuwe afspraak kon nog niet gemaakt worden, eerst moest het bedrijf dat de boel aangelegd had de problemen oplossen. Afwachten dus maar weer...

Dinsdag – Enigszins vermoeid doe ik het rustig aan. Ik luister wat muziek uit de enorme verzameling van mijn goede vriend M. Opnamen uit de jaren '30 van de Hackberry Ramblers, een Amerikaanse stringband die Country & Western en Cajun speelde.

Als ik ze opzoek op internet blijken ze tot voor kort nog actief te zijn geweest. De oprichters van de band, violist Luderin Darbone en accordeonist Edwin Duhon, hebben ruim 70 jaar in de band gespeeld, ze waren toen al dik in de 90 ! Een opmerkelijke geschiedenis, die na te lezen is op de website van drummer Ben Sandmel Daar is ook muziek van de band te downloaden.

Woensdag – Na een zeer donker en bewolkt begin van de dag klaart het weer in de loop van de ochtend helemaal op. Ik krijg zo weinig zon en buitenlucht, de laatste weken, dat ik besluit mijn koffie op het balkon op te drinken. Best lekker, die zon op je gezicht, jammer dat je er zo'n kouwe kont bij krijgt.

Donderdag – Mooi zonnig weer dus ga ik een boodschap doen op de scootmobiel. Bij de een van de winkels moet ik mijn vervoermiddel helaas buiten laten staan, maar ze hebben wel de cafetière die ik zoek. Bij een andere zaak, waar ik wel in kan rijden, koop ik een nieuwe leesbril. Na een uurtje kom ik, moe maar voldaan thuis.

Bij de post zit een brief van het bedrijf dat de Glasvezelkabel heeft aangelegd. 'Eindelijk aangesloten op de toekomst !', staat er en: 'Heel Nederland wil het, u heeft het, een aansluiting op het Glasvezelnetwerk...' Ja, ja, maar voorlopig kunnen we er niets mee.

Hoewel, als kleinzoon D. naar de lampjes op het kastje kijkt, blijkt de Glasvezelkabel ineens signaal te hebben. Samen proberen we of het internet het weer doet. Dat blijkt zo te zijn, maar op de website kunnen we onze diensten nog niet activeren. Ik ga dus een beetje rusten op bed.

Na enige tijd komt D. dolenthousiast mijn kamer binnen rennen. We kunnen activeren ! Ik probeer hem te kalmeren en beloof, als ik wat uitgerust ben, te kijken wat we kunnen doen. Diezelfde avond hebben we de eerste TV en pc al aangesloten. Voor de rest moeten we aan de slag met netwerkkabels en doorschakelkastjes. Morgen verder.

Vrijdagavond – Mijn benen willen niet meer, maar met de Glasvezelaansluiting gaat het al een stuk beter. De telefoon doet het nog niet, maar dat schijnt zo te horen We snappen nog niet helemaal hoe we de TV's in moeten stellen en voor het redden van mijn oude mail-adressen zal ik eerdaags klantenservice moeten bellen, want dat is ook nog niet gelukt. Maar verder...

Zaterdag – De mailadressen zijn gered ! Het was een heel gepruts, maar ik ben er op eigen kracht in geslaagd om de boel over te zetten naar het nieuwe Glasvezelaccount... ! Het internet en de TV werken, nu alleen nog afwachten of de telefoon het eerdaags weer gaat doen.

Tsjongejonge... Het is alles bij elkaar een heel gedoe. Desalniettemin zijn we onder de indruk van de snelheid en kwaliteit van de diensten. Maar vlot en makkelijk overstappen ? Dat is het niet...

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Ik doe niet aan spelletjes

Zo nu en dan krijg ik, meestal via Facebook, een uitnodiging om mee te doen aan een spelletje op internet. Een van mijn vrienden of kennissen heeft dat dan gespeeld en er waarschijnlijk zoveel plezier aan beleefd, dat hij of zij op de gedachte is gekomen dat ook ik dat leuk zou kunnen vinden.

Maar ik moet jullie teleurstellen, beste spelletjesvrienden, daar doe ik niet aan mee. Ik zou niet willen beweren dat ik helemaal nooit iets gespeeld heb via de computer of internet, maar naar mijn ervaring is het zo tijdrovend dat ik er niet meer aan begin.

Vroeger, in de goeie ouwe tijd, kinderen, was dat wel anders. Thuis speelden we allerlei spellen, van Stratego en Schaken, tot Pim, Pam en Pet. We hebben ook veel gedobbeld en gekaart en ik durf best te beweren dat ik op een zeker moment een heel redelijke klaverjasser was.

Een jaar of 25 geleden had ik nog Mens-erger-je-niet-avonden met vrienden. Daar werden toen ook behoorlijke hoeveelheden bier en wijn bij geconsumeerd en de actuele problemen van mens en maatschappij bij besproken, dus dat spel was meer een excuus voor een gezellig feestje.

Met een ander clubje speelden mijn vrouw en ik nog een poos Boerenbridge. Maar dat alles is de laatste jaren wat doodgebloed. Op het Triominos-spel, een variant op Domino, zit inmiddels ook een laag stof. Dat is denk ik het laatste wat we hier thuis nog wel eens gespeeld hebben.

Je ziet af en toe nog wel eens reclames voor ouderwetse, of juist heel nieuwe, bordspelen voorbij komen, dus er zullen nog wel mensen zijn die ze spelen. Maar ik vermoed dat de jeugd voornamelijk geïnteresseerd is in computergames. Onze kleinzoon speelt die online met zijn vrienden, dus de deur hoef je er niet meer voor uit.

Hij drinkt er ook geen grote hoeveelheden bier en wijn bij, dat is een ander voordeel. De slijter zal er dus niet blij mee zijn, maar verder is die computerspellen-branche een miljardenindustrie. Volgens mijn kleinzoon gaat daar tegenwoordig meer geld om dan in films of muziek.

Van mij moeten ze het niet hebben, want ik doe er dus niet aan mee. Vermoedelijk ben ik er te ouderwets voor...

De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Oranje boven !

Het is opmerkelijk dat bepaalde kleuren, in bepaalde landen, zo'n sterke symbolische lading hebben. De Fransen en Italianen hebben iets met blauw, de Ieren met groen en wij met oranje. Dat gaat zover dat geen normale Hollander zich in oranje kleding zal hullen, tenzij het Koninginnedag is of het Nederlands elftal speelt. En veel heel normale Hollanders doen het ook op die momenten niet. 

Omdat oranje zo'n sterke binding heeft met het koningshuis en met de sport is de kleur in zekere zin taboe.

Het is maar goed dat de Hollandse zonsopkomst zich daar helemaal niets van aan trekt...

De foto's zijn vanochtend gemaakt.

Je kunt op de foto's klikken voor een grotere weergave.

De rotonde opnieuw uitgevonden

Er zijn misschien mensen die denken dat Soest maar een saai dorp is. Maar vergis je niet, ook bij ons zijn er soms opwindende en belangwekkende gebeurtenissen.

Vorige week ontvingen wij bijvoorbeeld een brief van de gemeente waarin wij werden uitgenodigd om de 'opening van de ovonde' bij te wonen. De wat ? Zul je misschien denken, maar ik wist meteen waar het om ging. Het had immers ook al in de Soester Courant gestaan en de doorgaande weg was er wekenlang voor afgesloten geweest.

Niet ver van mijn woning heeft men namelijk een nieuwe rotonde aangelegd. Omdat die niet precies rond is, maar eerder ovaal, heeft men hem de 'ovonde' gedoopt. Op het centrale plantsoentje is een constructie geplaatst die op een kroon lijkt en die in de toekomst met bloeiende planten begroeid zal zijn. Dat verwijst naar Paleis Soestdijk dat een klein stukje verderop ligt.

De ovonde is nu af. Reden voor een feestelijk moment. Op vertoon van de uitnodigingsbrief zouden wij, de omwonenden, een zakje oliebollen kunnen krijgen bij de ijssalon. Niet mis, dus. Een dag later ben ik eens voorzichtig gaan kijken.

De nieuwe rotonde ligt op een plek waar de hoofdweg een bocht maakt. Er komen twee andere wegen op dit punt uit, dus daarom stonden er al decennia lang stoplichten.

Deze foto maakte ik een jaar geleden...

In de grijze oudheid liep de weg hier gewoon rechtdoor de eng op, richting Amersfoort. Maar aan het begin van de 19e eeuw werd ons dorp aangesloten op de Rijksstraatweg naar Amsterdam. Men vond het toen beter om een andere route te volgen, met een bocht om de eng heen.

Bij die bocht werd niet lang daarna een villa gebouwd die Nieuwerhoek heette. Die is inmiddels weer afgebroken, maar de naam is blijven hangen. Het kruispunt heet nu het Nieuwerhoekplein. De ijssalon daar is een geliefd rustpunt voor passerend dagjesvolk en plaatselijke jeugd.

Een dag na de feestelijke opening is het er rustig. Ik probeer een paar foto's te maken, maar merk dat een ovonde niet erg fotogeniek is. Ik rij met mijn scootmobiel om het verkeerspleintje heen, voor een ander standpunt, maar zie dan dat de batterijen van mijn camera op zijn.

Nou ja, heel bijzonder ziet het er ook niet uit, zo'n ovonde. Als je het niet weet zou je het voor een vrij normale rotonde houden. De kroon in het plantsoentje staat er nog wat kaal bij. En de ijssalon is dicht, dus die oliebollen kunnen we voorlopig ook vergeten...