En zo zijn we weer een, tamelijk koele, week verder. Onze mooie, nieuwe, grote torenventilator staat zich een beetje te vervelen, in een hoek van de slaapkamer. Het is zeker niet koud in huis, maar als je bij 25 graden al alles laat draaien en blazen, wat doe je dan als het echt warm wordt ?
Het warme weer komt er wel aan, is ons beloofd, maar niet zo hels als in andere delen van Europa. Gelukkig maar. Dit weekend zouden de temperaturen de 30 graden kunnen bereiken. Maar veel warmer gaat het waarschijnlijk, voorlopig, niet worden. Ik hou een slag om de arm, net als de voorspellingen dat doen.
Ondertussen zijn er nieuwe blaadjes verschenen, aan de stek van de Schefflera, de grote kamerplant waar ik eerder over schreef. Niet aan het uiteinde van de stengel, waar ik ze verwachtte, maar wat lager, in de oksels van oudere bladeren. Als dat het begin is van zijtakken dan zou dat mooi zijn. Een vertakte plant is leuker dan één zo'n lange stengel.
En terwijl al die spannende ontwikkelingen gaande waren konden we, 's avonds, luisteren naar de concerten in de voortuin van Paleis Soestdijk. Ik had de indruk dat het geluid wat zachter was dan de voorgaande jaren, maar dat kan ook zijn doordat we niet in de woonkamer zaten, bij de open balkondeur, maar in ons kleine TV-kamertje.
De programmeurs van Royal Park Live, zoals de concertenreeks genoemd wordt, mikken duidelijk op een wat ouder publiek. Of in ieder geval op oudere artiesten. Het geheel ging van start met een optreden van Level 42, met in het voorprogramma Matt Bianco. Namen die in de jaren '80 heel bekend waren, maar de jongere muziekliefhebbers niet veel zullen zeggen.
Het tweede concert was van de Nederlandse groep BLØF, die zijn eerste hits had aan het eind van de jaren '90. Daarna kwam het serieuze werk: Herman van Veen (81 jaar), Van Morrison (80 jaar) en Tom Jones (net 86 geworden). Zij traden aan op zaterdag, zondag en maandag. Met name Herman van Veen deed dat heel stilletjes. Van de andere twee konden we nog wel een enkel liedje herkennen.
Op dinsdag was er even pauze, waarna de reeks verder ging met een jong piepkuiken: Xavier Rudd, een Australische singer-songwriter van nog maar 48 lentes. Maar, geen paniek, mensen, het volgende optreden was voor Nile Rodgers, koning van de disco, met zijn band Chic. Nile wordt dit jaar 74 en had eind jaren '70 een paar wereldhits.
Op vrijdag hoorden we vage klanken van de Nederlandse band Racoon, die werd opgericht in 1997 en aan het begin van de eeuw zijn grootste successen had. Maar daarna wordt het programma dan toch iets actueler.
De laatste drie concerten zijn voor James Arthur (een Britse zanger die in 2012 een talentenjacht op TV won), Yves Berendse (een Nederlandstalige zanger en nog pas 32 jaar oud) en Suzan & Freek (een duo dat iedereen wel zal kennen, maar waarschijnlijk vooral vanwege hun persoonlijke wel en wee. Hun huwelijk, de ziekte van Freek, de geboorte van hun kind enz.)
In de Soester Courant zagen we foto's van volle tribunes en ook aan het gejuich, tussen de nummers door, konden we afleiden dat de optredens in een prima sfeer verliepen. Ik wil er ook absoluut niet over klagen. Okee, het was wat drukker in de straat, maar verder geen probleem.
Vanochtend moest ik wel terugdenken aan een andere oude artiest en een lied van lang geleden. In het drinkbakje van de vogels, op het balkon, dreef een kleine witte nachtvlinder. Redding kwam te laat. Boudewijn de Groot (dit jaar 82 geworden) zong er al in 1966 een liedje over, 'Verdronken Vlinder'. Het verscheen eerst als B-kantje van de single 'Onder Ons' (waar ik dan weer geen enkele herinnering aan heb), later nog eens als A-kant en ook op het album 'Voor de Overlevenden'.
'Zo te sterven op het water, met je vleugels van papier...'. Een tekst van Lennaert Nijgh, uiteraard.
Maar ik heb niet langer hinder
Van jaloersheid op een vlinder
Want ook vlinders moeten sterven
Laat ik niet mijn vreugd bederven
Ik kan zonder vliegen leven,
Wat zal ik nog langer geven,
Om een vlinder die verdronken is in mij ? (mei ?)
Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn.
Het eerste stuk wist ik uit mijn hoofd, het tweede heb ik, voor de zekerheid, even opgezocht. Mooi lied ! Al moet je tegenwoordig blij zijn als je af en toe een vlinder ziet en is zo'n dode vlinder toch jammer. Maar laat ik niet jullie zondag bederven...
3 opmerkingen:
Level 42 is vergane glorie. Matt Bianco ook. De overige krasse knarren doen het nog steeds aardig. Suzan en Freek heb ik geen mening over. Ken oprecht geen enkel lied van ze. Laat ik dat maar zo houden.
Afgelopen weekend werd me gezegd dat ik op Prikkebeen ging lijken. Maar dat ik meende een oranje vlag te hebben gezien (niet zeker), werd dan weer voorzien van de woorden 'wat een onzinnige naam'. Het is dan ook een bijnaam voor vlinder een al even onzinnige officiële naam, de keizersmantel (daarin zitten toch zwarte staart puntjes?) Zie voor meer.
@zelfstandig journalist - Vergane glorie doet het goed op Soestdijk. Dat kan haast geen toeval zijn ;o)
@martin - Ik ben al blij dat ik ooit lang geleden eens een Koninginnepage heb gezien. De keizersmantel ken ik alleen van afbeeldingen... ;o(
Een reactie posten