Mijn naam werd omgeroepen

Het is winter. Er ligt sneeuw op Soestdijk en het is koud. Met de scootmobiel boodschappen doen gaat nog best, maar lange wandelingen maken zit er niet in. Het zal geen toeval zijn dat ik van uitstapjes naar andere streken droomde.

In mijn droom waren we dus op vakantie. Mijn vrouw was mee, mijn broer, mijn vader en nog wat vagere vrienden en familieleden. We gingen een wandeling maken, maar als snel raakten mijn vrouw en ik de rest van de groep kwijt.

We wandelden door een golvend landschap, een vriendelijke mevrouw wees ons de weg naar het stadje dat we als einddoel hadden. De lucht was donker en in de verte hoorden we het donderen. Waar wij liepen bleef het gelukkig droog.

Even later waren we in het stadje. We wandelden wat rond en keken op de terrasjes of we onze reisgenoten zagen. In de verte zagen we een haventje waar een aantal antieke schepen lag. 17e eeuwse oorlogsschepen leken het, maar ik dacht dat het wel replica's zouden zijn, zoals de Batavia, bij Lelystad.

Op een pleintje vonden we een deel van ons reisgezelschap terug, op het terras van een café dat 'The Green Lady' heette, of misschien 'The Green Minnow'. De naam stond op de gevel, in groene neonletters. Het terras was vol, maar ik zag mijn vader niet. 'Die is vast naar die schepen toe', zei ik tegen mijn vrouw. 'Bestel jij wat te drinken, dan ga ik kijken of ik hem zie.'

Om bij het haventje te komen moest ik door een modern winkelcentrum. Ik zag een bordje dat me de goede richting op wees en ik kwam heelhuids aan de andere kant. Daar hoorde ik mijn vader praten met mijn ex-zwager J. Ze stonden achter een informatiebord. Ik liep er heen en zei dat die schepen er mooi uitzagen.

'Ja', zei mijn vader, 'maar het evenement is eigenlijk al afgelopen. Je kunt nog wel meevaren, als bemanningslid.'

Een van de schepen voer langzaam de haven uit, maar ik had niet veel zin om mee te gaan. Ik gaf mijn vader een arm en samen liepen we terug naar het café waar de rest van de groep zat. Het terras was nu helemaal leeg, op de ene tafel na, waar onze familie en vrienden zaten.

Het was even schuiven met stoelen en doorgeven van drankjes. Ik had tonic besteld, de persoon naast me een Belgisch biertje. Hij wilde er een schijfje citroen in een sneed een stuk af van de citroen die ik bij mijn tonic had gekregen.

Ik bedacht dat als de brouwers van dat bier hadden gewild, dat het naar citroen smaakte, ze daar bij het brouwen wel voor gezorgd zouden hebben. Daarna werd ik wakker.

Een paar weken later, een andere vakantiedroom.

We waren opnieuw op pad met een aantal familieleden. We verbleven in een stadje aan zee, of aan een rivier. In ieder geval aan het water, want mijn vrouw en ik gingen varen in een roeiboot. Na een tijdje legden we aan, bij een rotsige kust waar een wandelpad langs was.

Het was prachtig zonnig weer. We liepen een stuk, maar het was erg druk en ik raakte mijn vrouw kwijt tussen alle andere wandelaars. De omgeving was prachtig. Het pad was op sommige plaatsen overdekt, als een galerij, met overal uitzicht over het water.

Er vlogen exotisch gekleurd vogels rond en ik zag een kleine jongen die een muis gevangen had. Het was een mooie bruine muis met een witte donzige buik en een pluizig behaarde staart. Ik maakte me even zorgen over wat de jongen met het diertje zou doen, maar hij liet het vrij tussen de wilde planten langs het pad.

Mijn vrouw belde me op en vroeg of ik, op de terugweg, een zak ijsklontjes mee wou nemen. Ik baande me een weg tussen de vele toeristen en liep langs drukke terrassen en door eetzalen, tot ik bij een ruimte kwam waar, aan verschillende tafels, mijn familieleden zaten.

Over de intercom werd mijn naam omgeroepen. Of ik de roeiboot, die ik gehuurd had, terug wou brengen naar het beginpunt. Ik gaf de spullen die ik bij me had, de zak ijsklontjes en de tas van mijn vrouw, aan mijn familie en vroeg of mijn broer zolang op mijn rugzak wilde passen.

Daar had hij geen zin in. Ik schold hem uit maar dat kwam me op een bestraffende blik van mijn moeder te staan. Ik zei dat het maar een grapje was en ging, met rugzak, op weg naar de plek waar we de roeiboot achter hadden gelaten.

Natuurlijk liep ik eerst verkeerd. Ik werd wakker voor ik hem teruggevonden had. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

 

Gelukkig 2026 !

 De beste wensen van de Stripmannen !

 

 

Nog een boek over Paul McCartney ?

Je zou denken dat ik na het lezen van 'Wings', het boek over Paul McCartney in de eerste 10 jaar na het uit elkaar gaan van The Beatles, wel even genoeg gelezen had over de voormalige Beatle. Maar ja, het algoritme van mijn digitale boekverkoper weet ook dat ik dat boek gelezen heb en algoritmes geven je altijd meer van hetzelfde.

Dus kreeg ik een mail over het boek 'Paul McCartney – The Biography', geschreven door Philip Norman. Ik had me daar niets van aan kunnen trekken, maar de boekverkoper wilde voor de e-boek versie maar 3 euro hebben. Ik twijfelde. Iedereen kan wel boeken over The Beatles schrijven. Wie was die Norman nou helemaal ?

Het blijkt dat Philip Norman een muziekjournalist is met nogal een reputatie. Hij schreef lange tijd artikelen voor het respectabele Engelse dagblad The Times en daarnaast een hele reeks biografieën. The Rolling Stones, Buddy Holly, Elton John, John Lennon, Mick Jagger en Eric Clapton waren onderwerp van zijn publicaties. En voor de krant schreef hij, onder meer, over James Brown, Little Richard, the Beach Boys, Fleetwood Mac, Rod Stewart en the Everly Brothers.

Zijn eerste boek ging over The Beatles en hoewel niet onomstreden, was het wel een groot succes. 'Shout ! – The Beatles in Their Generation', dat verscheen in 1981, was een bestseller en wordt omschreven als een zeer gedegen portret van de band en de jaren '60. Het wordt ook bekritiseerd vanwege de slechte rol die Paul McCartney er in krijgt toebedeeld.

Volgens Norman was John Lennon het grote genie achter de groep en was de inbreng van McCartney van veel minder belang geweest. Voor het uiteenvallen van de band wijst hij Paul juist aan als schuldige. Nadat ik dat gelezen had was ik toch benieuwd hoe hij McCartney zou behandelen in een lijvige biografie. Zou het een boek zijn waarin hij Paul er flink van langs geeft ? Dat zou nogal een contrast zijn met 'Wings', waarbij de muzikant zelf nauw betrokken was en waarin hij juist in een behoorlijk positief licht wordt gezet.

Okee, Paul komt in zijn eigen boek naar voren als een nogal impulsief persoon, die bandleden, vrouwen, kinderen en huisdieren meesleepte op tournee. Die plaatopnamen wilde maken op exotische locaties als Nigeria en de Maagden Eilanden. Die verschillende keren aangehouden werd, met flinke hoeveelheden marihuana in zijn bagage en daardoor zelfs in een Japanse gevangenis belandde. Maar dat vergeef je hem allemaal, vanwege zijn charmante persoonlijkheid en zijn werklust. En natuurlijk ook vanwege de leuke muziek die hij tussendoor maakte.

Gaat die Norman daar in zijn boek nou allemaal brandhout van maken ? Jullie begrijpen dat ik het e-boek kocht. Direct in het eerste hoofdstuk werden mijn gespannen verwachtingen flink getemperd. De schrijver begint met verklaren dat hij van jongs af aan een enorme fan was van The Beatles en dat, van de vier groepsleden, Paul McCartney zijn grootste idool was.

Paul, die vriendelijke jongen, met het onschuldige gezicht en de trouwe hondenogen en die leuke vriendin. Norman bekent dat hij lange tijd wilde dat hijzelf Paul McCartney was. Hij vertelt hoe hij, aan het eind van de jaren '60, als aankomend verslaggever eens, met een paar collega's, in de kleedkamer van The Beatles belandde. Die waren bezig aan hun allerlaatste, Britse tournee en de jonge Norman was er op af gestuurd om te proberen wat vragen te stellen.

Dat lukte wonderwel. Hij was blij verrast door de vriendelijke en ontspannen ontvangst. Hij babbelde wat met John Lennon en Paul McCartney en mocht zelfs even de basgitaar van Paul vasthouden. Uiteindelijk werd hij, door de chauffeur van de groep, de kleedkamer uitgezet. Maar die ontmoeting was een herinnering om te koesteren.

Hoe hij dan toch zo negatief over Paul had kunnen schrijven legt hij ook uit. Hij was enorm teleurgesteld toen The Beatles ermee stopten. McCartney had bovendien zijn leuke vriendin, de actrice Jane Asher, aan de dijk gezet en zich, met de nogal kleurloze Linda Eastman, teruggetrokken op zijn Schotse schapenboerderij.

Het algemeen geaccepteerde verhaal, in die jaren, was dat Paul de stekker uit de groep getrokken had en dat het hem vooral om het geld te doen was. Zijn ruzie met John Lennon werd, in de pers, flink uitvergroot en Philip Norman ging daarin mee. In zijn boek over Paul geeft hij ruiterlijk toe dat het allemaal een stuk genuanceerder was gegaan dan hij indertijd dacht.

Toen hij in 2008 bezig was aan zijn boek over John Lennon zocht hij, met enige schroom, contact met McCartney. Hij zat met een paar vragen, maar aarzelde, omdat hij wist dat Paul niet blij was geweest met de manier waarop hij in dat eerdere boek, 'Shout !', beschreven werd. Het leidde tot een mailwisseling waarin hij, zonder problemen, de informatie kreeg waarom hij vroeg.

Dat gaf Norman de moed om, een paar jaar later, McCartney opnieuw te benaderen. Hij vond dat er, in eerdere biografieën, teveel nadruk was gelegd op Pauls periode in The Beatles en dat zijn sololoopbaan, die op dat moment al 40 jaar duurde en heel succesvol was, er maar bekaaid vanaf kwam. Tot zijn verrassing belde Paul hem op en hadden ze een prettig gesprek, waarin Paul niet direct zijn medewerking toezegde, maar wel toestemming gaf om mensen uit zijn omgeving te interviewen.

Zo begint de biografie, die verscheen in 2013, op een veel vriendelijkere manier dan ik verwachtte. In de hoofdstukken die erop volgen wordt het leven in Liverpool, van vlak na Wereld Oorlog II, liefdevol omschreven. Mij benieuwen of er verderop nog kritische noten gekraakt gaan worden. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

 

Miss Silver, of Miss Marple ?

De laatste maanden heb ik een aantal detectiveromans gelezen van Patricia Wentworth. Als je haar opzoekt, op Wikipedia, dan lees je dat ze een lange reeks boeken heeft geschreven met een oudere, vrouwelijke speurder, miss Maud Silver, als hoofdpersoon. De boeken worden Miss Marple-achtige, klassieke misdaadromans genoemd.

Laat ik voorop stellen dat ze leuk zijn om te lezen, als je houdt van verhalen die in de betere kringen spelen, niet al te gewelddadig zijn, wat romantiek bevatten, maar toch spannende momenten hebben. Wentworth laat in de vijf boeken die ik gelezen heb, het verhaal telkens spelen rondom een jongedame, die in de problemen komt. Meestal gaat het om een erfenis, geld of een groot landgoed, waar anderen het op gemunt hebben.

Miss Silver is vaak lange tijd uit beeld. In de eerste 3 boeken komt ze pas tevoorschijn als de hoofdpersonen echt niet meer weten hoe ze verder moeten. Bij boek 4 is ze wel direct aanwezig, maar wordt het verhaal vervolgens overgenomen door een jonge vrouw, die ze in de trein ontmoet. We zien Miss Silver pas weer terug, halverwege het boek, maar haar adviezen worden grotendeels genegeerd en met de afloop heeft ze ook weinig te doen.

Dat is bij de andere boeken wel anders. Daar duikt ze pas laat op, maar is het aan haar kordate ingrijpen te danken, dat de hoofdpersonen alles overleven en elkaar in de armen kunnen vallen. De verhalen spelen in de jaren '20, '30 en '40 van de vorige eeuw, deel 5 in Wereld Oorlog II, grotendeels in en rond Londen, waar Miss Silver haar kantoor heeft.

Dan de vergelijking met Miss Marple, de heldin in een reeks boeken van Agatha Christie. Beide detectives zijn dames van gevorderde leeftijd, die onopvallend hun gang kunnen gaan, omdat ze door hun omgeving niet al te serieus genomen worden. Maar er zijn grote verschillen. Miss Marple woont in een klein dorpje en vergelijkt, bij het oplossen van de misdaden die ze tegenkomt, de personages in het mysterie met de mensen die ze uit haar dorp kent.

Miss Silver is een professionele detective, die een eigen kantoor heeft. Ze staat haar cliënten wel te woord met een breiwerkje op schoot, maar dat maakt haar niet minder scherp en opmerkzaam. Als het er op aankomt heeft ze een efficiënt netwerk, om aan inlichtingen te komen en een klare blik op de problemen die ze op te lossen krijgt.

Het is dus de vraag of je haar Miss Marple-achtig kunt noemen. Ook omdat het maar de vraag is wie van de 2 er eerder was. Het eerste boek over Miss Silver verscheen in 1928. De eerste Miss Marple roman pas in 1932. Maar dat wil niet zeggen dat Agatha Christie het idee van Wentworth afgekeken zou hebben. Miss Marple was al eerder opgedoken, in een kort verhaal uit 1927.

Het lijkt erop dat de beide schrijfsters ongeveer op hetzelfde moment op het idee kwamen om een onopvallende, oudere dame, als detective in te zetten. Het is meer de beroemdheid van Christie die er toe geleid heeft dat Miss Silver nu Marple-achtig genoemd wordt.

Niet dat Patricia Wentworth geen bekendheid had, in haar tijd. Ze was behoorlijk succesvol en publiceerde tientallen romans, niet alleen over Miss Silver, maar ook met andere speurders. Ze won in 1910 een prijs voor haar boek 'A Marriage Under The Terror', dat speelt tijdens de Franse revolutie. Een aantal van haar boeken verscheen als feuilleton in Britse kranten.

Patricia Wentworth heette eigenlijk Dora Amy Elles en was de dochter van een hoge Britse officier, die diende in India. Daar werd ze, in 1877, geboren. Ze trouwde zelf tweemaal, beide echtgenoten waren militairen, maar in haar romans kwam ik pas in deel 5 een paar RAF-piloten tegen, maar dat speelt dan ook in WO II.

Een van haar stiefzonen kwam om in de Eerste Wereldoorlog en naar hem noemde ze zich Wentworth, bij het publiceren van haar boeken. Ze overleed in 1961, ze was toen 83 jaar oud. Wikipedia vermeldt nog dat haar nalatenschap geschat werd op ruim 24.000 pond. In die tijd een flink kapitaal.

Haar boeken worden nog steeds gedrukt en zijn ook, heel voordelig, verkrijgbaar als e-boek. Mijn online boekverkoper heeft ze in het Engels, Nederlands, Duits, Frans en Italiaans. De meeste hebben fraaie omslagen, die niet zouden misstaan in de Bouquetreeks, maar laat je daar niet door tegenhouden. De boeken zijn echt de moeite waard.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

 

Geen sportjournaal

Een lezer vroeg me vorige week waarom ik het, in mijn weekjournaal, niet over sport had gehad. Om preciezer te zijn: hij vroeg naar het snooker. Daar had ik inderdaad naar gekeken, maar ik vond mijn verhaal wel lang genoeg, mijn favoriete speler had verloren en ik dacht dat de liefhebbers van het spel er wel naar gekeken zouden hebben en dat het de andere lezers weinig zou interesseren.

De sportagenda

Ik ga het nu dus niet uitgebreid over het snookertoernooi van deze week hebben, ook al is het het gekste toernooi van het jaar. Meer een loterij dan alle andere toernooien samen. Bij de Shoot Out gaat het maar om één partijtje. Maak je een fout, dan is de kans groot dat je verliest en dan mag je niet meer meedoen. Voor de gelegenheid zingt het publiek liedjes en wordt er veel gelachen en gejoeld op de tribune.

Het is alsof een tenniswedstrijd maar één game duurt, alsof twee voetbalelftallen alleen maar penalty's nemen, of alsof een heel wielerpeloton alleen maar de laatste paar kilometer van een koers rijdt. Malligheid maar, voor één keer in het jaar, best leuk.

Probleem is dat dit weekeinde ook een wereldbeker schaatsen wordt gereden en de eerste cyclocross waarin wereldkampioen Mathieu van der Poel meedoet. Dat is nogal veel, voor een sportliefhebber, om allemaal te volgen. Zouden de sportbonden niet wat beter kunnen overleggen, voor ze de agenda opstellen ? Er zijn genoeg weken en weekenden waarin er niets van enig belang gaande is, of alleen maar suffe sporten, zoals autoracen en skiën. Een beetje meer spreiding zou fijn zijn.

De formatie

Ondertussen dreigt de kabinetsformatie uit te draaien op een voortzetting van het oude kabinet. Ja, ik weet het, de kiezer heeft voor verandering gestemd en terecht want het kabinet Schoof was een fiasco. Maar D66 lijkt de rol over te nemen van de NSC, het CDA – dat altijd al een boerenpartij was – vervangt de BBB, JA21 is een imitatie van de PVV en de VVD kan gewoon blijven zitten.

Je zou het ook kunnen zien als kopieën van de laatste kabinetten van Rutte. Dat waren ook geen succesverhalen en toch lijkt, vrijwel dezelfde combinatie, het nog maar eens te willen proberen. Het is allemaal nog niet beklonken, maar vrolijk word ik er niet van. Ik vraag me wel af hoeveel D66 stemmers al spijt hebben van hun keuze, nu die partij scherp naar rechts lijkt te koersen.

De mysterieuze fiets

De meisjesfiets, die vorige week zo raadselachtig geparkeerd stond naast het plantsoen, tussen onze flat en de volgende, is verdwenen. Het vervelende is dat ik niet gezien heb wie hem heeft weggehaald. Was het de eigenares die, misschien met hulp van vader of moeder, het achtergelaten rijwiel toch maar opgehaald heeft ? Was het een fietsendief, die er nog wel wat in zag, ondanks de lekke achterband ?

Of was het misschien een lezer van mijn verhaal van vorige week ? Als dat het geval is zou die persoon zich dan bekend willen maken ? Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn.

Boodschappen doen

Dan nog even over mijn avonturen tijdens het boodschappen doen. Ik doe dat 3 keer in de week met mijn scootmobiel. Gaat prima en het regent bijna nooit. Deze week was het me opgevallen dat een van de automatische poortjes van de supermarkt afgesloten was. Er stond een grote kist voor met fruit, zodat iedereen door het andere poortje naar binnen moest.

Op zich niet erg, ik ga toch altijd heel vroeg naar de winkel, als het nog rustig is, dus last van filevorming had ik niet. Maar vrijdagochtend bleek ook het andere poortje defect. Het ging maar voor de helft open. Ik zag in de winkel wel wat andere klanten rondlopen, maar niet direct een medewerker in de buurt. Dus gaf ik maar gas en duwde met mijn voorwiel het poortje verder open. Er klonk een luid gepiep, maar niemand kwam toesnellen om mij terecht te wijzen.

Terwijl ik mijn boodschappen deed hoorde ik het poortje nog een paar keer piepen. Geen van de winkelmedewerkers leek er acht op te slaan. Bij de kassa vroeg ik er naar en inderdaad, de poortjes waren stuk. Ze waren nog niet zolang geleden vernieuwd, maar dat was dus geen succes.

Toen ik naar buiten reed stond er een mevrouw een beetje hulpeloos om zich heen te kijken voor het weigerachtige poortje. 'Duwen !' riep ik. Dat deed ze, maar ze keek nogal ongerust toen het ding begon te piepen. Ik stak mijn duim op en reed tevreden naar huis.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

 

Mijn weekjournaal ?

Afgelopen week kreeg ik een compliment voor mijn leuke weekjournaal. Zo had ik zelf mijn schrijfsels nog niet bekeken. Een andere lezer noemde het ooit mijn 'zondagse preek', maar die was gelovig opgevoed. Hoe dan ook, deze keer een aantal gebeurtenissen van afgelopen week. Een soort van weekjournaal, dus.

Hoi, Pap !

Ik kreeg een sms op mijn smartphone: 'Hoi, Pap ! Ik heb een nieuw telefoonnummer gekregen, kun je me een app sturen op nummer …'

Uiteraard kreeg ik meteen argwaan, niemand noemt mij ooit 'Pap', zelfs de dochter des huizes niet. Ik heb er wel de leeftijd voor, misschien dat de anonieme afzender daarom dacht dat hij/zij me voor de gek kon houden ?

'Ze weten alles van je', hoor je wel eens, als het over de digitale wereld gaat. Maar deze grappenmaker wist toch niet zo heel veel.

Het deed me denken aan een mail die ik ooit kreeg van een oude vriend. Hij was gestrand op een eiland in de Middellandse Zee, stond er. Zijn geld en papieren waren gestolen, of ik wat over kon maken zodat hij thuis kon komen.

Nou ben ik altijd bereid om iemand in nood een helpende hand toe te steken, maar dit leek me een raar verhaal. Via een andere weg kwam ik erachter dat zijn email-account gekraakt was en dat al zijn contacten zo'n bedelmail hadden ontvangen.

Eenzame fiets

Al de hele week staat er een fiets geparkeerd op de stoep, naast het plantsoen, tussen onze flat en de volgende. Het viel me op omdat het zo'n gekke plek is om je fiets neer te zetten. Als je ergens op bezoek gaat zet je je rijwiel toch gewoon voor de deur ? Niet tussen twee flatblokken in.

Het is een damesmodel, maar redelijk klein, een meisjesfiets, dus. Was er misschien iets akeligs gebeurd ? Een meisje van haar fiets gesleurd en in een auto gedwongen ? Maar dan zet je die fiets toch niet zo netjes, op de standaard, naast dat plantsoen ?

Toen ik boodschappen deed zag ik dat de achterband van de fiets lek was. Was hij daarom achtergelaten ? Ook gek. Een fiets met een lekke band neem je toch mee ? Of, als je op weg bent naar school en je kunt bij een vriendin achterop springen, dan haal je die fiets toch later op ?

Het is trouwens niet de eerste keer dat er een meisjesfiets in onze straat achtergelaten wordt. Eerder stond er lange tijd, een knal oranje exemplaar, bij het bruggetje naar het park. Die veranderde soms van standplaats en verdween, na een paar weken, spoorloos.

Een andere fiets werd achtergelaten aan de kant van de sloot. Gemeentewerkers zetten hem bij ons voor de deur toen er gemaaid moest worden. Onze schoonzoon heeft hem toen maar naar Spullenhulp gebracht.

Bassist Herman Deinum overleden

Op Sinterklaasdag is Herman Deinum overleden, de bassist van Cuby & The Blizzards, zoals alle persberichten meldden. Hij was inderdaad, in verschillende perioden lid van die band, maar ik ken hem vooral als de melodieuze en lichtvoetige bassist van Sweet d' Buster.

Volgens Wikipedia was de piano het eerste instrument dat Deinum bespeelde, als 10-jarige. Niet lang daarna stapte hij over op gitaar, daarna orgel en weer gitaar. In 1967 speelde hij basgitaar in de band Blues Dimension, uit Zwolle, waarin zijn jeugdvriend Hans Lafaille de drummer was. Met Lafaille werd hij in 1969 lid van Cuby & The Blizzards.

Tussen 1976 en '81 was het duo te vinden bij Sweet d' Buster, met toetsenist Robert-Jan Stips, gitarist Paul Smeenk en zanger-saxofonist Bertus Borgers. De albumverkoop was wisselend voor de band, maar ze hadden een goede live-reputatie. Daarvan heeft YouTube een mooi voorbeeld, een optreden voor Vara's Popkaravaan, uit 1979. Het duurt 45 minuten maar, als je dat te lang vindt, kijk dan alleen het begin want Herman Deinum speelt direct een indrukwekkend intro voor het eerste nummer.

(De oplettende kijker zal opmerken dat Hans Lafaille, in 1979, plaatsgemaakt had voor Pierre v.d. Linden, ooit de drummer van Focus. Lafaille en Deinum zouden later weer samen bij Cuby en in andere formaties spelen.) 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  

 

 

Een betaald abonnement

Het is heel normaal om een betaald abonnement te hebben, op de krant, bijvoorbeeld, of een tijdschrift, of de bibliotheek. Tenminste dat was het vroeger. Voor veel mensen is het niet meer zo normaal om te betalen voor nieuws, muziek, films, of boeken. Via internet is er van alles te lezen, te zien en te beluisteren en heel veel daarvan is 'gratis' beschikbaar.

Mijn vrouw en ik zijn van de oude stempel, dus wij hebben nog een abonnement op de krant. Het is een zaterdag-plus-internet abonnement, zodat we niet elke dag de trap af hoeven, om de krant uit de brievenbus te halen. We gaan echt wel met onze tijd mee.

We hebben ook een abonnement op de TV-gids, omdat mijn vrouw dat prettig vindt. Ikzelf kijk meestal online wat er te zien is, of via de gids van onze glasvezelprovider. Maar dat is omdat het gemakkelijker is, niet omdat het geen geld kost.

Ik vind het helemaal niet erg om voor sommige diensten te betalen en ik doe ook wel eens een vrijwillige bijdrage. Voor Wikipedia, bijvoorbeeld, dat ik vrijwel dagelijks bezoek. Of voor het e-mailprogramma Thunderbird, dat ik elke dag gebruik. Wat dat betreft zou het dus ook niet gek moeten zijn dat ik nu een abonnement heb op YouTube. Maar het voelt wel een beetje vreemd.

Ik gebruik YouTube al heel lang. Om zelf af en toe een filmpje op te zetten en om muziek te zoeken voor de Top 200.000. Ik heb ook vrij lang, ongehinderd door reclameboodschappen, van die muziek kunnen genieten. Maar de laatste jaren is YouTube, wat dat betreft, strenger geworden. Als je een advertentieblocker gebruikt krijg je geen filmpjes meer te zien. Toch wel een beetje hinderlijk.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was het verzoek om, tijdens een vrolijke familie-bijeenkomst, een YouTube playlist af te spelen. Op zich geen probleem, maar zonder abonnement betekent dat, na elk liedje een reclameboodschap. En, als het een lang liedje is, zelfs het risico dat het onderbroken wordt voor reclame.

Ik nam dus een gratis proefabonnement, voor een maand, met het plan om het daarna misschien nog een maand door te laten lopen en dan op te zeggen. Een maandje betalen leek me wel billijk. Ik heb zolang gratis geluisterd en gekeken. Maar we zijn nu anderhalve maand verder en ik overweeg ernstig om het abonnement voorlopig door te laten lopen.

Goedkoop is het niet, 14 euro per maand, maar wel verdomd prettig. Een nummer van de live-lp Yessongs, dat bijna een kwartier duurt, te kunnen beluisteren zonder onderbrekingen. Alle albums van Paul McCartney en Wings, zonder reclameboodschappen, plus alle bonustracks en singles die niet op albums zijn verschenen.

We hebben geen platenspeler meer, geen mogelijkheid om cassettes af te spelen en CD's alleen met een paar kunstgrepen. Ik heb wel veel muziek omgezet naar MP3-formaat, dat ik via de laptop af kan spelen. Maar die verzameling verbleekt bij wat YouTube tegenwoordig te bieden heeft.

Vroeger was het wel eens zo dat je bepaalde, wat minder bekende, groepen of artiesten, niet kon vinden op YouTube, maar dat komt tegenwoordig nog maar heel sporadisch voor. Zelfs obscure blueszangers en jazzorkestjes, uit de jaren 20, zijn vrijwel allemaal beschikbaar.

Dus toen ik ontdekte dat we 2 loten in de postcodeloterij hadden besloot ik om 1 daarvan op te zeggen en mijn YouTube-abonnement, voorlopig, door te laten lopen. Het kan zijn dat we eerdaags een paar miljoen hadden kunnen winnen en dat we nu genoegen moeten nemen met de helft daarvan. Maar dat is een risico dat ik wel wil nemen voor ongestoord muziekplezier.

Ps voor de jongere lezers: 'Yessongs' is een driedubbel live-album, van de Britse rockgroep Yes, uit 1973. Langspeelplaten en muziekcassettes waren gangbaar in de tweede helft van de vorige eeuw, je had speciale apparatuur nodig om de muziek die erop stond te horen.

Tot mijn verrassing zie ik dat moderne artiesten nog steeds muziek uitbrengen op cassettes. Dus vergeet wat ik hierboven schreef en geniet van Taylor Swift , of The Foo Fighters, op je ouderwetse walkman.

  

 

De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.