Eerder geplaatst op het Volkskrantblog
in oktober 2005.
's Avonds laat
lag ik in bed nog wat langs de tv-zenders te zappen. Ik belandde op
BBC-2 waar ik een vriendelijk glimlachende man in een bootje op een
rivier door de jungle zag varen. Met een automatisch geweer schoot
hij even later op alles wat bewoog langs de oever en op het water.
Vogels, apen,
hagedissen, binnen een paar minuten zag je er een tiental afgeschoten
worden. Zo groot was de moordlust van deze man dat hij de boot niet
eens liet stoppen om het geschoten wild op te rapen. De dieren bleven
liggen waar ze gevallen waren. Toen even later beelden van de
terugtocht kwamen, schoot hij een varaan op een boomstam zelfs voor
de tweede keer neer. 'O,' zei hij met een grijns, 'die had ik
vanochtend al gedood.'
Normaal gesproken ben ik een rustig en
vredelievend mens, maar binnen vijf minuten voelde ik zo'n woede en
walging in me opborrelen dat ik vurig hoopte dat deze vreselijke man
zelf spoedig neergeknald zou worden. Geschrokken van mezelf zapte ik
naar een andere zender.
Ik ben geen vegetariër of fanatieke
dierenrechtenactivist. Voor mensen die een beest doden om het op te
eten, of om de huid en andere delen te gebruiken, kan ik best begrip
op brengen. Maar ik ben wel een tegenstander van de plezierjacht. En
van deze zinloze slachtpartij werd het me dus rood voor de ogen.
Na
een minuut of 10, weer wat rustiger geworden, schakelde ik terug naar
de BBC. De jachtpartij was afgelopen en de jager, die zich Lord
Rumney noemde, hulde zich in een Schotse kilt voor een onderhoud met
de plaatselijke autoriteiten.
De commentaarstem
vertelde dat de filmers er inmiddels achter waren gekomen dat de Lord
helemaal geen Schot was en ook geen echte Lord. Dat gaf hij met een
vriendelijke lach toe, maar zijn uitdossing en valse titel werkten nu
eenmaal goed bij de plaatselijke bevolking. Hij had ze zelfs zover
gekregen dat hij niets voor zijn jachtvergunning hoefde te
betalen.
Zendt de BBC, die ik toch vooral ken van zijn
prachtige natuurfilms, dit uit om deze lustmoordenaar, als een
smerige oplichter, te ontmaskeren, vroeg ik me af. Maar dat werd niet
direct duidelijk.
We schakelden over
naar een andere jager. Deze was van een heel ander type. Hij stond
uren in diepzinnige poses in de wildernis, of zat in het gras te
mediteren, om één te worden met zijn omgeving. En hij legde met een
'perfect' schot een nijlpaard om. Dit werd vervolgens door de
bewoners van een nabijgelegen dorp in stukjes gehakt om te worden
opgegeten.
Gevraagd naar zijn
motieven verklaarde hij dat hij niet wilde dat het dier onnodig zou
lijden en dat hij een groot natuurliefhebber was. Al realiseerde hij
zich dat dat misschien vreemd klonk uit de mond van een jager. Ook
aan deze man was duidelijk een steekje los, maar je ging hem haast
sympathiek vinden in vergelijking met zijn ontspoorde collega.
De
volgende ochtend zocht ik op de website van de BBC naar meer
informatie over het programma dat Underground Britain bleek te heten.
Ik herinnerde me dat ik het al eens aangekondigd had gezien in de
gids en aanvankelijk meende dat het over archeologie ging. Dat blijkt
niet het geval.
Het is een serie
over mensen met controversiële levens of liefhebberijen. Volgende
week gaat het over een meisje dat steelt en bedriegt om haar
drugsverslaving te bekostigen. De aflevering waar ik een deel van had
gezien, ging over twee Britten die naar Gambia gingen om op
nijlpaarden te jagen. Volstrekt legaal, je kunt voor bepaalde
bedragen vergunningen kopen om alles wat je wenst neer te schieten,
maar het is wel omstreden.
Doel van het
programma is wellicht om mensen aan het denken te zetten en misschien
helpt het zelfs om protesten tegen bepaalde praktijken op gang te
brengen. Ik zou het in ieder geval heel fijn vinden als de Gambiaanse
overheid de documentaire ook te zien kreeg en Lord Rumney vervolgens
voor langere tijd achter de tralies verdween.
Aan mijn eigen
reactie zou je haast afleiden, dat er toch enige waarheid zit in de
gedachte, dat het zien van geweld tot gewelddadige reacties
aanleiding kan geven. Al zullen de mensen die dat altijd zeggen, vast
niet bedoelen dat je er moordlustige gevoelens jegens de
geweldplegers door gaat ontwikkelen.
