De Olympische droom

De Olympische winterspelen zijn bijna afgelopen. Er zijn mensen die het allemaal maar niets vonden en er viel best wat af te dingen op de organisatie, maar toch heb ik er wel van genoten. Zoals verwacht vielen vooral de schaatswedstrijden in de smaak, maar ik had van te voren niet gedacht dat ze zo onderhoudend zouden zijn.

Bijna elk onderdeel van het langebaan-schaatsen was spannend. Er waren onverwachte winnaars, tragische verliezers, favorieten die de hoog gespannen verwachtingen inlosten en ook een paar die hun Olympische droom in duigen zagen vallen. Er ware piepjonge schaatsers die medailles wonnen en ook een paar veteranen die toch nog eens het podium haalden.

Een mooi voorbeeld was de 1500 meter, van de vrouwen, op vrijdag. De succesvolle Nederlandse sprintster Femke Kok zette als eerste een tijd neer. De commentatoren – en zo te zien ook zijzelf – vonden het een beetje tegenvallen, maar toch duurde het lang voor er een deelneemster sneller reed. Daarna volgden er meer.

Een Noorse en een Canadese, die na hun rit kansen hadden op een medaille, omarmden elkaar, op een bankje op het middenterrein, in hoop en vrees. De Japanse favoriete redde het vervolgens niet en de laatste Nederlandse op de baan, Antoinette Rijpma-de Jong, behaalde de overwinning.

Ze kon het aanvankelijk niet geloven, maar het was echt waar. In het interview, na de huldiging, werd aangehaald hoe ze als meisje op school gepest was, vanwege haar rode haar en dat ze nu toch maar mooi goud had gewonnen. Waarna ze zei dat daaruit bleek dat, als je in jezelf bleef geloven, alles mogelijk was.

Een mooie boodschap. Hard werken, in jezelf geloven, doorzetten en tegenslagen overwinnen en het succes ligt voor het grijpen. Het lijkt veel op de Amerikaanse droom. Van krantenjongen tot miljonair. Iedereen kan het, als je maar goed je best doet. Hele politieke bewegingen zijn op dat idee gebaseerd.

Helaas is het onzin. Dat mooie verhaal gaat alleen op voor de overwinnaar. Naast de drie medaillewinnaars waren er 26 verliezers. Die hadden ook allemaal hun uiterste best gedaan, alles opzij gezet en getraind tot ze niet meer konden. Ze waren de beste van hun land, ze werden aangemoedigd en gesteund, maar bleven met lege handen achter.

Dat zou eigenlijk de boodschap moeten zijn aan jonge sporters: Het zou kunnen dat je iets wint, maar de kans dat je verliest is veel groter. Er zijn altijd meer verliezers dan winnaars. Van alle Nederlandse sporters is er maar een handjevol dat medailles wint. De rest blijft anoniem en zonder succes achter. Hoe goed ze ook hun best deden.

Het is ook een raar idee dat het alleen af zou hangen van je inzet en doorzettingsvermogen. Het gaat ook om de omstandigheden waarin je opgroeit en om dat ongrijpbare element: talent. Natuurlijk hoor je dat ook in de commentaren. De winnaars zijn heel getalenteerd, wat er in feite op neerkomt dat ze de juiste erfelijke eigenschappen hebben meegekregen. Antoinette heeft niet alleen haar rode haar van haar ouders geërfd, maar ook schaatstalent. Haar jongere zusje is ook professioneel schaatster. Dezelfde genen, hè.

Met andere woorden: Je moet er aanleg voor hebben. En aanleg kun je niet aanleren, of door veel training verkrijgen. Met aanleg wordt je geboren. Of niet. En je moet een beetje geluk hebben. Dat er een paar tegenstanders wat minder presteren dan verwacht. Dat er niemand tegen je aan botst, dat je niet ziek wordt en dat soort dingen.

Of de Olympische droom uitkomt hangt dus niet alleen af van de juiste instelling, maar ook van geluk, de mogelijkheden krijgen en de goede sportieve genen erven. Olympische kampioenen zijn geen gewone mensen die alleen maar goed hun best hebben gedaan. Het zijn de uitzonderingen en hun succes is niet voor ons allemaal weggelegd.

Volgens Google deden er meer dan 3500 sporters mee aan deze Olympische spelen. Er waren 198 medailles te verdelen. Zelfs als er niemand meer dan 1 medaille zou winnen bleven er dus 3302 sporters over, die zonder medaille naar huis zouden moeten. Het uiteindelijke aantal ligt nog hoger, want er waren verschillende deelnemers die meermaals in de prijzen vielen.

Dus, hoe goed je ook je best doet, het oude Olympische motto gaat nog steeds op: deelnemen is belangrijker dan winnen. Want winnen, dat doen er niet veel. Wat dat betreft is sporten net zoals het leven in het algemeen. Voor de meeste van ons is een beetje leuk meedoen het hoogst haalbare en dat is ook prima.

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.